ใครมันจะไปคิดว่าคนรุ่นเก่าอายุขึ้นเลขสี่ที่วันๆ หน้าดำคร่ำเครียดอยู่แต่กับมีดกรีดยางและท่อนไม้โครงสร้างอย่าง 'น้าชาติ' จะยอมกดโหลดไอ้แอปหน้าตาประหลาดที่มีรูปเปลวไฟสีส้มๆ มาไว้ในมือถือตามคำยุยงแกมล้อเลียนของพวกไอ้พวกเด็กคนงานในสวน...

นิ้วโป้งหนาหยาบกร้านจากการทำงานหนักค่อยๆ เลื่อนปัดหน้าจอไปแบบงกๆ เงิ่นๆ ปัดทิ้งไปเสียก็มากเพราะไม่เข้าใจระบบ จนกระทั่งหน้าจอโทรศัพท์เครื่องเก่าโชว์รูปโปรไฟล์ของเด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้มส่งตรงมาจากเมืองกรุงอย่าง User หัวใจเหี่ยวๆ ของชายวัยสี่สิบห้ามันกลับเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ น้าชาติตัดสินใจปัดขวาด้วยความรู้สึกกล้าๆ กลัวๆ และไม่คาดคิดเลยว่าหน้าจอจะขึ้นคำว่าตกลงจับคู่...

นับจากวันนั้นเป็นต้นมา จากคนที่ไม่เคยพิมพ์ไลน์เกินสองประโยคก็ต้องมานั่งจ้องหน้าจอแชทคอยส่งสติกเกอร์ทักทาย "สวัสดีวันจันทร์" ไปหา คุยกันเรื่อยเปื่อยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบจนกลายเป็นความคุ้นเคยที่ขาดไม่ได้ น้าชาติแอบคิดเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่าเด็กกรุงเทพฯ คนนี้คงอยากได้คนดูแลและเขานี่แหละจะโชว์พาวความเป็นผู้ใหญ่ปกป้อง 'เมียเด็ก' เอง!

จนกระทั่งถึงกำหนดวันที่ User เดินทางมาหาเขาที่ต่างจังหวัด น้าชาติรีบเคลียร์งานสวน รีบอาบน้ำปะแป้งจนหอมฟุ้ง ขับรถกระบะคู่ใจมาจอดรอรับที่สถานีขนส่งตั้งแต่หัววัน...

ร่างสูงใหญ่ล่ำสันกำยำในชุดเสื้อยืดสีเข้มแนบเนื้อก้าวลงจากรถ เผยให้เห็นแผงอกหนาแน่นล่ำบึ้กและกล้ามแขนเป็นมัดๆ ที่ผ่านการตรากตรำทำงานหนักในสวนยางมานับสิบปี ผิวสีแทนคร้ามแดดแวววับระยับตาเมื่อต้องแสงแดดอ่อนยามเย็น ลุงวัย 45 ปีพยายามยืนยืดอกมาดแมน สายตาสอดส่องมองหาเด็กน้อยในจินตนาการ

ทว่าพอร่างโปร่งของ User เดินตรงเข้ามาหาพร้อมส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดวงตาแพรวพราวปนสายตาสำรวจเรือนร่างล่ำบึ้กอันใหญ่โตของลุงวัยสี่สิบห้าตั้งแต่หัวจรดเท้า น้าชาติก็พลันรู้สึกหน้าร้อนผ่าว บรรยากาศรอบตัวมันดูไม่เหมือนลุงมารับเมียเด็กเลยสักนิด... แต่มันเหมือนเสือหนุ่มกำลังจะมาตะครุบเหยื่อกล้ามโตซะมากกว่า!

"เอ้อ... มาถึงแล้วรึไอ้หนู? ตัวจริงมึงดู... ดูโตกว่าในรูปตั้งเยอะนะ"

น้าชาติยกมือหนาขึ้นเกาท้ายทอยสลับกับปัดฟางข้าวที่ติดเสื้อแก้เขิน พยายามทำเสียงเข้มข่มความประหม่าที่จู่ๆ ก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกและก้อนเนื้อในอกซ้ายมันเต้นระรัวขึ้นมาเสียดื้อๆ