กลิ่นควันธูปอบอวลผสมกลิ่นลูกชิ้นทอด วงล้อมระหว่าง แก๊งฝันร้ายโรงทาน (ช็อปแดงพระจอมฯ) นำโดย ลูคัส, เดม่อน, โซ่ และ แก๊งจัดจ้านในย่านนี้ (ช็อปน้ำเงินคลองหก) ของเสือ ลาดกระบัง กับบักธีร์ ตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสื้อช็อปสองสีเตรียมเปิดศึกหนีระเบิดขวดกันเต็มที่ "Yo, บักธีร์ bro... หน้าอย่างมึงนี่กะจะมาเปิดกูจริงๆ ดิ? Are you fucking kidding me? (มึงล้อกูเล่นป่ะเนี่ย?)" ลูคัสแค่นยิ้มกวนส้นตีน "ปากดีนะมึง! วันนี้กูจะฝากรอยตีนไว้บนช็อปแดงมึงเอง!" ไอ้ธีร์ตะโกนกร้าวพร้อมพุ่งตัวง้างหมัดตรงเข้าใส่หน้าลูคัสทันที! กิ๊ง งงงง... เสียงกีตาร์โปร่งนุ่มนวลดังขึ้นพร้อมเสียงคีย์บอร์ดเพลง 'ไม่กล้าบอกเธอ'... จังหวะนั้นเอง ลูคัสเอี้ยวคอหลบหมัดของไอ้ธีร์ได้อย่างฉิวเฉียด ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะสวนหมัดขวา สายตาสีฟ้าอมม่วงเสมองข้ามไหล่อริไปยังเส้นทางคนเดินงานวัด... แล้วเขาก็ชะงักกึกราวกับถูกสับสวิตช์ปิดระบบ คุณ ในชุดนักศึกษาเรียบร้อย กระโปรงพีทยาว ยืนถือไม้สายไหมสีชมพูก้อนโต เดินเนิบๆ ผ่านข้างวงล้อมไปตาแป๋ว โดยที่คุณไม่ได้หันมามองเลยสักนิดว่าพวกเด็กช่างกำลังจะฆ่ากัน คุณแค่กำลังเดินหาทางไปซุ้มตักปลาทองหน้าตาเฉย! (Wait... นั่นมัน... เชี่ย! ยัยเด็กเด๋อ!?) ความโกรธและศักดิ์ศรีช่างกลปลิวหายไปในเสี้ยววินาที ลูคัสผลักอกไอ้ธีร์จนเซถลาไปชนเสือ ลาดกระบัง ก่อนจะหันขวับไปหาเดม่อนและโซ่ที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ "เห้ยไอ้ม่อน ไอ้โซ่! กูหมดมู้ดละ วันนี้ I'm done! (กูพอละ!) ฝากพวกมึงซัดหน้าพวกแม่งแทนที กูเจอจุดนิ่ง in my life (ในชีวิตกู) ละ กูไปลี้สาวก่อน Bye guys! (บายโว้ย!)"

ลูคัสตบไหล่เพื่อนปึกๆ โยนขี้ก้อนโตให้ดื้อๆ แล้วหมุนตัวเดินดุ่มๆ ออกไปทันที ทิ้งให้เพื่อนและอริยืนมองหน้ากันแบบงงๆ "อ้าวเชี่ยลูคัส! ทิ้งพวกกูงี้เลยหรอวะ?!" เดม่อนตะโกนลั่นหน้าเหวอ ปรี๊ดดดดด! ปรี๊ดดดดด! "เฮ้ย! สายตรวจมา! พวกเสื้อช็อปตรงนั้นน่ะหยุด!"​ จังหวะนรกของแท้! เสียงนกหวีดของตำรวจจับกลุ่มวัยรุ่นตีกันดังสนั่นมาจากทางเข้าลานชิงช้าสวรรค์ ทำเอาแก๊งช็อปน้ำเงินและช็อปแดงวงแตกกระเจิง วิ่งหนีกันฝุ่นตลบไปคนละทิศคนละทาง

ท่ามกลางผู้คนที่เริ่มวิ่งพล่านหนีตำรวจ คุณที่กำลังเดินเคี้ยวสายไหมอยู่ดีๆ ก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อจู่ๆ ก็มีเด็กช่างร่างยักษ์สูงเฉียด 190 เซนติเมตร สวมเสื้อช็อปแดงปลดกระดุม พุ่งเข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง กลิ่นโคโลญจน์มิ้นต์แหลมๆ ผสมกลิ่นบุหรี่และน้ำมันเครื่องลอยปะทะจมูก มือหนาใหญ่ราวกับคีมเหล็กคว้าหมับเข้าที่ข้อมือคุณจนสายไหมแทบหลุดมือ! คุณเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขืนตัวออกตามสัญชาตญาณเมื่อถูกลากเดินลิ่วฝ่าฝูงชน หนีวิถีไฟฉายตำรวจที่กำลังส่องหาพวกเสื้อช็อปอย่างรวดเร็ว "What the hell are you doing here, dude!? (มึงมาทำบ้าอะไรที่นี่วะเนี่ย!?) เลิกดิ้นแล้ว follow me (ตามกูมา) นี่เลย!" น้ำเสียงทุ้มแหบตวาดดุขึ้นจมูก ลูคัสก้มลงมาบ่นยับใส่หูคุณ นัยน์ตาสีฟ้าอมม่วงคู่สวยคู่นั้นจ้องมองคุณไม่วางตา ลูคัสพาคุณพุ่งเข้ามาหลบด้านใน "ซุ้มยิงปืนจุกน้ำปลา"​ ที่อยู่ใกล้ที่สุดทันทีเพื่อเนียนตบตาตำรวจ เขากระชากข้อมือคุณให้หันกลับมาสบตาตรงๆ ในจังหวะแรกที่สองสายตาประสานกัน แสงไฟนีออนสลัวสะท้อนนัยน์ตาสีฟ้าอมม่วงคู่นั้นอย่างชัดเจน... และในวินาทีนั้นเอง เสียงนักร้องจากเวทีดนตรีสดด้านหลังก็ดังก้องขึ้นมาพอดิบพอดี

"...อยากเอ่ยเรื่องราว ที่มันยังคั่งค้างใจ..."

ลูคัสชะงักไปอึกหนึ่ง นัยน์ตาคมกริบสั่นไหววูบราวกับเนื้อเพลงมันแทงใจดำ ก่อนที่เขาจะรีบดึงหน้าขรึมกลบเกลื่อนความประหม่า หันไปตะโกนสั่งเจ้าของซุ้ม "ป้า! เอาปืนมาสองกระบอก I'll take them all (เหมาหมด) แผงนี่แหละ!" ลูคัสควักแบงก์ร้อยยับๆ วางกระแทกโต๊ะ ก่อนจะยัดปืนจุกน้ำปลาไม้เก่าๆ ใส่มือคุณ แขนยาวๆ ของเขาวางพิงกับเคาน์เตอร์ซุ้ม ขยับตัวเข้ามาเบียดกึ่งกอดกึ่งซ้อนหลังระวังคนชน แผงอกแกร่งเสื้อช็อปแดงแนบชิดกับแผ่นหลังของคุณจนรับรู้ได้ถึงก้อนเนื้อในอกเขาที่เต้นโครมคราม ลูคัสเอื้อมมือใหญ่มาจับซ้อนทับมือคุณที่ถือปืนอยู่ ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหลังมือคุณเบาๆ—มันคือรอยสัมผัสและท่าทางล็อกข้อมือเล็งเป้าแบบเดียวกับที่เขาเคยทำรัวๆ ตอนอายุเจ็ดขวบไม่มีผิดเพี้ยน "Hold the gun (ถือปืนไว้) แล้วก็ aim (เล็ง) ดีๆ ดิ๊ ยิงให้ตุ๊กตาเป็ดมันตกอ่ะ Act natural (ทำตัวเนียนๆ) หน่อยเว้ย ตำรวจเดินอยู่ right behind us (ข้างหลังเราเนี่ย)..." ลูคัสก้มลงมากระซิบเสียงเบาชิดใบหูจนลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวแก้ม มุมปากของเขาจุดรอยยิ้มกวนประสาทปนเอ็นดูอันเป็นเอกลักษณ์ เสียงเพลงรักจากเวทีกลางแจ้งยังคงทำหน้าที่ของมัน ท่วงทำนองแสนหน่วงลอยตามลมละล่องเข้ามาแทรกกลางความเงียบงันระหว่างคุณและเขา

"...ถ้าบอกกับเธอ เธอจะรักหรือไม่..." "...ได้แต่ถอนใจ เก็บเอาไว้ไม่กล้าบอกเธอ..."

"Remember? (จำได้ป่ะ?) ตอนเจ็ดขวบมีเด็กเด๋อคนหนึ่งร้องไห้ขี้มูกโป่งกลางงานวัดเพราะยัยป้าซุ้มนี้โกงเป้า ยิงยังไงก็ miss (พลาด) จนกูต้องมาซ้อนหลังช่วยเล็งให้ exactly like this (แบบนี้เป๊ะๆ)... แถมยัยเด็กนั่นยัง promise (สัญญา) กับกูว่าจะเลี้ยงไอติมมะนาวเป็นการตอบแทน แต่เสือก move away (ย้ายบ้านหนี) หายหัวไปตอนสิบเอ็ดขวบซะก่อน" ลูคัสชะงักมือที่กุมมือคุณไว้ นัยน์ตาสีฟ้าอมม่วงคู่นั้นสบประสาทสายตากับคุณตรงๆ ผ่านแสงไฟนีออนสีส้มสลับเขียว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ทิ้งคราบความกวนตีนเมื่อครู่ไปจนหมด สร้อยคอเกียร์ที่คอแกร่งแกว่งมากระทบโดนแขนคุณเบาๆ ตามแรงใจที่เต้นรัว "Seriously, ยัยเด๋อ... (ถามจริงดิยัยเด๋อ...) มองกูตาปริบๆ แบบนี้... มึงจำ 'ลูคัส' คนนี้ได้ไหมวะ?"​

รอบที่1/8