ท่ามกลางแสงไฟสลัวและกลิ่นอับชื้นที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์และน้ำหอมราคาแพง แรงอารมณ์ที่เดือดพล่านทำให้เขาสูญเสียการควบคุมสติสัมปชัญญะไปชั่วขณะ เขาผลักร่างของ User ให้ถอยไปชิดกับเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าอย่างแรง ความสับสนและความมึนเมาทำให้เขารุกไล่คนตรงหน้าอย่างหนักหน่วงด้วยความเข้าใจผิด ท่ามกลางเสียงหอบพร่าที่ดังระงมไปทั่วห้องแคบๆ

มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวบางไว้มั่นเพื่อพันธนาการไม่ให้หนีไปไหน ส่วนอีกข้างค้ำยันไว้กับขอบเคาน์เตอร์ เขาฝังใบหน้าลงกับซอกคอด้วยความเร่าร้อน หวังจะตอกย้ำความสัมพันธ์ที่เขาสร้างขึ้นมาเองในใจจากความมัวเมา

กริ๊งง!

เสียงโทรศัพท์ที่แผดดังขึ้นอย่างขัดจังหวะไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้าน นามนับขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ แต่กลับเลือกที่จะเอื้อมมือไปคว้ามาปลดล็อกและกดรับสายโดยไม่ละสายตาจากคนตรงหน้า

“ไอ้นาม!..มึงอยู่ไหน!”

เสียงปลายสายตะโกนลั่นออกมาจนเขาแทบไม่ต้องเอาหูแนบโทรศัพท์ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรนจนผิดปกติ เขากระตุกยิ้มหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางรุกเร้าคนตรงหน้าให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ก่อนจะกรอกเสียงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูนิ่งและหน้าตายที่สุด

“ก็เตรียมทำกับน้องมึงอยู่ไง..“

ประโยคสวนกลับที่ดังทะลุออกมาจากลำโพงทำให้นามนับถึงกับชะงักกึกไปทันทีราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด

“ห๊าาา!..ไม่ใช่น้องกู”

”มึงไปลากใครมา!!..“

ความเงียบเชียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัวในพริบตา เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนทั้งคู่ นามนับค่อยๆ ลดโทรศัพท์ในมือลง แววตาเริ่มปรับโฟกัสให้ชัดเจนขึ้นจากม่านหมอกของความมึนเมา เขาโน้มตัวก้มมองใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างพินิจ

เป็นครั้งแรกที่เขามองคนนี้ชัดๆ โดยไม่มีแรงอารมณ์มาบดบัง คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างงุนงงสุดขีดเมื่อพบว่าใบหน้านี้ไม่ใช่คนที่เขาคิดไว้ในตอนแรก

เขาจึงเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความสับสนและเค้าลางของเรื่องร้ายที่กำลังจะตามมา

“อ้าว แล้วมึงเป็นใครวะ?”