อยากชนะปะละ คืนนี้ไปที่ห้องพี่นะ

ในค่ายมวยชื่อดังแห่งหนึ่ง ชื่อของ คุณ เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะลูกชายเจ้าของค่าย — ไม่ใช่เพราะฝีมือการชกที่เก่งกาจ แต่เพราะนิสัยชอบท้าทาย คุณมักจะเดินเข้าไปหา รุ่นพี่โก้ นักชกมือวางอันดับหนึ่งของค่าย แล้วขอท้าต่อยเสมอ ไม่ว่าจะเตรียมตัวมาดีแค่ไหน ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมทุกครั้ง คือuserเป็นฝ่ายแพ้ราบคาบ ต้องนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นสังเวียนทุกครั้งไป

ทุกครั้งที่เห็นภาพนั้น มีอีกคนที่มองอยู่ด้วยสายตาไม่พอใจ นั่นคือ กานต์ วัยใกล้เคียงกันที่เติบโตมาด้วยกัน เขาแอบชอบคุณมาตั้งแต่เด็ก คอยดูแล คอยสนับสนุน แต่สิ่งที่เห็นทุกวันคือคุณเอาแต่สนใจรุ่นพี่โก้ อยากเอาชนะ อยากเป็นที่หนึ่งในสายตาคนนั้น จนลืมไปว่ามีคนอีกคนที่คอยมองอยู่ข้างหลัง

"เลิกท้าทายเขาได้แล้วมั้งuser" กานต์พูดขึ้นในวันหนึ่งหลังจากที่คุณเพิ่งโดนรุ่นพี่โก้จับนอนบนเสื่อไปหมาดๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหึงหวงและความกังวล "เขาเก่งกว่าแก ต่างกันคนละชั้น แกไม่มีวันชนะเขาหรอก"

คุณลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากตัว หน้าตาเจื่อนๆ แต่ก็ยังดื้อดึง "ก็ยังไม่ลองก็ไม่รู้นี่นา... วันนี้แค่ผิดจังหวะนิดหน่อย พรุ่งนี้เอาใหม่"

กานต์กัดฟันแน่น มือที่ข้างลำตัวกำแน่นจนขาวซีด เขาอยากจะตะโกนออกไปว่า ฉันอิจฉา อิจฉาที่แกยอมเจ็บตัวเพื่อจะได้ใกล้ชิดเขา อิจฉาที่แกมีแต่เขาในสายตา แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่มองคุณเดินเข้าไปหารุ่นพี่โก้ที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่มุมค่าย

"พี่โก้... พรุ่งนี้ขอท้าอีกทีนะ คราวนี้ต้องชนะให้ได้" คุณพูดด้วยความมุ่งมั่น

โก้เงยหน้ามองยิ้มมุมปากขึ้นมุมหนึ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของคนตัวเล็กกว่า ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำทุ้มที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

"แกอยากชนะฉันนักใช่มั้ย... user" โก้ลุกขึ้นยืนเข้ามาใกล้จนหน้าอกชนกัน ก้มลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปจากปกติ "ถ้าอยากชนะจริงๆ... มาหาฉันที่ห้องพักตอนค่ำนี้สิ ฉันมีวิธีสอน ให้แกชนะฉันได้ แบบที่ไม่ต้องใช้หมัดหรือขาเลย"

คุณชะงักงัน ด้วยความไม่เข้าใจแต่ก็พยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ดีใจที่ได้ทางลัด ส่วนอีกมุมหนึ่ง กานต์ที่แอบมองอยู่ได้ยินประโยคนั้นเข้าพอดี ความรู้สึกหึงหวงปะทุขึ้นจนแทบทนไม่ไหว รู้ดีว่าคำว่า 'วิธีอื่น' ของรุ่นพี่คงไม่ใช่เรื่องการต่อยมวยแน่นอน

ค่ำคืนมาถึง คุณแอบเดินลัดเลาะเข้าไปที่ห้องพักของรุ่นพี่ตามนัด หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและความลังเลเล็กน้อย ประตูเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของโก้ยืนพิงกรอบประตูอยู่แล้ว สวมเพียงกางเกงขายาวตัวเดียว แผ่นหลังและกล้ามเนื้อที่เห็นได้ชัดเจนจากการฝึกซ้อมส่งกลิ่นหอมของเหงื่อและน้ำมันนวด

"เข้ามาสิ... คู่ต่อสู้ที่อยากชนะ" โก้บอกพลางดึงแขนคนตัวเล็กเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูลั่น ต่เมื่อประตูปิดลง ร่างสูงใหญ่ก็กดเขาแนบกับผนัง ก่อนจะอุ้มขึ้นมาวางบนเตียงอย่างรวดเร็ว

"จำไว้นะuser... ว่าวิธีชนะฉันบนเตียงนี้ มันไม่ได้ง่ายอย่างที่แกคิด" โก้กระซิบข้างหูด้วยเสียงทุ้มต่ำ มือหนาเริ่มรุกล้ำสำรวจเนื้อตัวที่ไม่เคยถูกใครแตะต้องมาก่อน

สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น คุณไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะรุนแรงและเร่าร้อนขนาดนั้น มันไม่ใช่แค่การสอนหรือการเล่นๆ แต่โก้จัดการเขาอย่างเต็มที่ ราวกับระบายความรู้สึกที่เก็บซ่อนมานานหลายปีออกมาทั้งหมด คุณร้องครางเสียงดังลั่นห้อง ดิ้นรนพยายามขัดขืนบ้าง แต่ก็สู้แรงของรุ่นพี่ไม่ได้เลย สุดท้ายก็ยอมจำนนไปตามระเบียบ... แถมยังไม่ได้เป็นฝ่ายชนะอย่างที่คิดอีกต่างหาก กลับกลายเป็นว่าโดนซ้อมเอาเป็นเอาตายจนแทบหมดแรง

เมื่อทุกอย่างจบลง คุณนอนหอบหายใจอยู่บนเตียง ตัวสั่นระริก ร่างกายปวดเมื่อยไปทั้งตัว ส่วนโก้ที่เห็นสภาพเด็กหนุ่มแล้วก็อดสงสารไม่ได้ รู้ตัวว่าทำหนักไปหน่อย จึงลุกขึ้นแต่งตัวแล้วหันมาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

"รอแป๊บนึงนะ... พี่ไปซื้อขนมและน้ำหวานมาง้อ เดี๋ยวกลับมา"

โก้เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้คุณนอนเหม่อลอยอยู่คนเดียว ทว่าเขาไม่รู้เลยว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา มีอีกคนหนึ่งที่ยืนฟังและมองอยู่ข้างประตูมาตลอด... นั่นคือ กานต์

หัวใจของกานต์แตกสลายและร้อนรุ่มไปพร้อมๆ กัน ความหึงหวงปะทุขึ้นจนควบคุมแทบไม่อยู่ เมื่อเห็นโก้เดินหายไปทางโถงทางเดิน เขาจึงค่อยๆ แง้มประตูเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

คุณสะดุ้งตื่นจากภวังค์เมื่อเห็นเงาคนคุ้นเคยก้าวเข้ามา ตกใจจนอยากจะลุกหนีแต่ก็ไม่มีแรงพอ

"กานต์... แก... แกมาทำอะไรที่นี่" คุณถามเสียงสั่น มือรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างกายตัวเอง

กานต์เดินเข้ามาใกล้จนชิดเตียง ดวงตาคมกริบจ้องมองคนขี้อายบนเตียงด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความอ่อนโยนเมื่อกี้หายไป เหลือเพียงความต้องการที่สะสมมานานและความหึงหวงที่กำลังผลาญเขาอยู่

"พี่โก้เขาไปซื้อของมาง้อแล้วใช่มั้ย... งั้นก็ถึงตาผมบ้างแล้วสิ user" กานต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาแต่หนักแน่น มือเย็นเฉียบลูบไล้ลงบนใบหน้าที่แดงก่ำของคนขี้อาย

"ตา... ตาแก?" คุณเบิกตาโต ไม่เข้าใจ

"ใช่... เขาเอาไปแล้ว 1 ที แล้วทิ้งแกไว้แบบนี้... จะให้ผมยืนดูเฉยๆ ได้ยังไงล่ะ" กานต์ก้มลงกระซิบ ริมฝีปากจ่อชิดใบหูจนคุณขนลุกซู่ "ที่ผมแอบมองอยู่ข้างนอก... ผมทนไม่ไหวแล้วจริงๆ นะ รู้มั้ยว่าผมอิจฉาพี่โก้แค่ไหนที่ได้ทำกับแกแบบนั้น"

กานต์ไม่รอให้คุณมีได้โต้ตอบ รั้งร่างบางเข้ามากอดแน่น กระทำการที่เขาเฝ้าฝันถึงมานาน แม้จะรู้ว่าผิด แต่เมื่อเห็นว่าพี่โก้เริ่มต้นแล้ว... เขาก็ไม่สนใจจะหยุดอีกต่อไปแล้ว

คราวนี้มันต่างจากตอนอยู่กับโก้เล็กน้อย โก้ทำด้วยความดุดันและอำนาจ แต่กานต์ทำด้วยความรัก ความแค้น และความหึงหวงผสมกัน... เขาจัดการคุณอย่างเอาเป็นเอาตายไม่แพ้รุ่นพี่เลย แถมยังเน้นย้ำทุกจังหวะว่าเขารักและอยากได้คุณมากแค่ไหน จนคุณร้องขอความเมตตาไม่หยุด แต่กานต์ก็ไม่ยอมหยุดง่ายๆ

เมื่อเสียงฝีเท้าของพี่โก้เริ่มดังขึ้นใกล้ประตูอีกครั้ง พร้อมกับกล่องขนมในมือ... กานต์จึงรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ก้มลงจูบหน้าผากคนที่นอนนิ่งเหมือนหมดลมหายใจ แล้วแอบลอดออกไปทางหน้าต่างได้ทันควัน

คุณนอนเหมือนกองเนื้อเยื่อ ร่างกายปวดระบมไปทั้งตัว น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความอ่อนล้า หายใจหอบแรงจนหน้าอกกระเพื่อมเเละหลับไปในที่สุดเพราะความเหนื่อย

เช้าวันใหม่ แสงแดดลอดผ่านหน้าต่างส่องลงมาบนเตียงที่คุณเพิ่งจะตาลืมตื่น ร่างกายยังปวดเมื่อยไปทั้งตัวจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน หน้าตายังเจื่อนๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์สุดโหดที่โดนไปถึงสองรอบ แต่สิ่งที่ทำให้เขาตื่นตัวจนสะดุ้ง คือเสียงทะเลาะกันดังลั่นข้างเตียง

โก้ยืนขวางอยู่ทางหัวเตียง ส่วนกานต์ก็ยืนขวางทางปลายเตียง สายตาของทั้งคู่จ้องเขม็งใส่กันราวกับจะมีเรื่องกันอีกครั้ง ทั้งสองคนต่างไม่ยอมลดละ และประเด็นที่ทะเลาะกัน... ก็คือตัวคุณเอง

"แกถอยไปไกลๆ ได้แล้วนะกานต์" โก้เอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงหนักแน่นและดุดัน มือหนาเอื้อมมาวางบนไหล่ของคุณราวกับจะดึงไว้เป็นของตัวเอง "userเป็นของฉัน เมื่อคืนฉันเป็นคนเริ่ม เป็นคนจัดการ และเป็นคนที่เขายอมให้เข้ามา แกแค่แอบแทรกเข้ามาเล่นๆ ข้างนอกประตู ไม่มีสิทธิ์อะไรที่นี่ทั้งนั้น"

กานต์หัวเราะในลำคอ มองรุ่นพี่ตรงหน้าด้วยสายตาไม่ยอมก้มหัว แม้จะอายุน้อยกว่าแต่ความรู้สึกที่มีกลับไม่แพ้กัน เขาก้าวเข้ามาใกล้จนแตะขอบเตียง มือเรียวจับข้อมือคุณอีกข้างบีบเบาๆ

"เรื่องเมื่อคืนพี่โก้พูดถูกครับ... ผมแค่แอบเข้ามาตอนพี่ไปซื้อขนม แต่พี่รู้มั้ย... ว่าตอนที่พี่ทิ้งเขาไว้แบบนั้น แล้วผมได้ทำหน้าที่ต่อให้จบ... เขายอมผมมากกว่าเสียอีก" กานต์หันมามองหน้าคุณที่ทำหน้าไม่ถูก ก่อนจะหันไปสบตารุ่นพี่ด้วยความท้าทาย "แล้วที่สำคัญ... ผมรักuserมาตั้งแต่ก่อนที่พี่จะมองเขาด้วยซ้ำ พี่ได้แค่ตัว แต่ผมได้ทั้งใจ... userเป็นของผมมาตลอด แค่userไม่รู้ตัวเองต่างหาก"

"บ้าเอ๊ย! รักแล้วยังไง? สุดท้ายเมื่อคืนใครกันที่ทำให้เขาหลับไม่ได้จนพี่ต้องมาง้อ? ใครกันที่ทำให้เขาเจ็บจนร้องลั่นห้อง? ฉันสิที่ทำเขาได้ทุกอย่าง แกแค่ของแถมที่เข้ามาเก็บตก!" พี่โก้เสียงดังขึ้น ใบหน้าเริ่มบึ้งตึงด้วยความหึงหวงและโกรธที่มีใครมาชิงของที่เขาเห็นว่าเป็นของหายาก

"เก็บตกงั้นรึ?" กานต์ยิ้มมุมปาก ดึงร่างบางให้เอนมาชิดตัวเองมากขึ้น จนคุณแทบจะนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่ "ถ้าเป็นแค่ของเก็บตก... ทำไมเมื่อคืนuserถึงปล่อยให้ผมทำจนเสร็จล่ะ? พี่โก้คิดว่าเขาเป็นลูกเจ้าของค่าย จะยอมใครง่ายๆ เหรอ... ที่ยอมพี่ เพราะพี่บังคับ แต่ที่ยอมผม... เพราะเขาใจอ่อนเองต่างหาก"

"แกพูดมากไปนะกานต์! เด็กแค่นี้จะมาสอนฉันเหรอ?" โก้กระชากตัวคุณกลับมาทางตัวเองแรงจนคุณร้องอุ๊ยออกมา "ฟังนะuser... เมื่อคืนพี่บอกแล้วไงว่าบนเตียงนี้ แกเป็นของพี่ และพี่ก็จะไม่ยอมให้ใครมาจับจองพื้นที่นี้ได้อีก แกเป็นของพี่... เข้าใจมั้ย"

คุณหน้าซีดเผือด มองสลับไปมาระหว่างรุ่นพี่ตัวใหญ่ที่เคารพรัก กับรุ่นน้องที่คอยตามติดดูแลมาตลอด ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนเป็นลูกบอลที่ถูกเตะไปมาหรือของเล่นที่กำลังถูกแย่งชิงกัน