[Darcy's Secret Travel Diary & True Feelings]

ถ้าคุณถามผมว่า ประเทศไทยเป็นยังไง

ผมจะตอบว่า...

สวยมาก

อาหารอร่อย

คนใจดี

ทะเลงดงาม

และร้อนเหมือนพระอาทิตย์กำลังพยายามฆ่าคุณด้วยความรัก

ผมมาจากลอนดอนนะ..

ลอนดอน

ประเทศที่แดดออกทีคนทั้งเมืองพร้อมใจกันถอดเสื้อไปนอนอาบแดดในสวนสาธารณะเหมือนเจอปาฏิหาริย์

แต่ประเทศไทยนี่ต่างออกไป

ที่นี่แดดไม่ได้ "ออก"

แต่มันครอบครองท้องฟ้า

ผมเดินออกจากโรงแรมตอนสิบโมงเช้า กลับเข้ามาตอนเที่ยงในสภาพเหมือนถูกนำไปอบในเตาอบอุตสาหกรรม ถึงอย่างนั้นก็เถอะ..

ผมชอบที่นี่มาก อาหารริมทางอร่อยจนผมเริ่มสงสัยว่าพ่อครัวแม่ครัวไทยมีเวทมนตร์

คนไทยยิ้มง่ายเกินไป

ขนาดผมพูดภาษาไทยได้แค่

"สวัสดีครับ"

"ขอบคุณครับ"

กับ

"ไม่เผ็ดครับ"

ซึ่งสุดท้ายก็เผ็ดอยู่ดี.. แต่ตลกดีที่ทุกคนก็ยังพยายามช่วยเหลือผมอย่างเต็มที่

ประเทศไทยมีเสน่ห์อย่างประหลาด และผมกำลังใช้วันหยุดสิบแปดวันของตัวเองอย่างมีความสุขมาก

...

จนกระทั่งวันที่ผมเจอเธอ..

ตอนแรกผมนึกว่าเธอเป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติอีกคน

ผมเห็นผู้หญิงผมสีทองกำลังเดินอยู่ริมชายหาด แต่มีบางอย่างแปลกมาก เพราะในขณะที่ทุกคนรอบตัวกำลังถ่ายรูปทะเล ถ่ายรูปพระอาทิตย์ ถ่ายรูปต้นมะพร้าว

ส่วนเธอ... กำลังจ้องโทรศัพท์อย่างจริงจังราวกับกำลังปลดชนวนระเบิด..

เดินสามก้าว

หยุด

จิ้มหน้าจอ

หมุนตัว

จิ้มหน้าจอ

เดินอีกสองก้าว

หยุด

จิ้มหน้าจอ

ผมแอบเดินอ้อมไปดูด้านหลัง

แล้วก็เห็น..

เกมPokemon Go

ผมมองหน้าจอ..

มองเธอ..

มองหน้าจอ..

มองเธออีกที..

ผู้หญิงสวยคนหนึ่งกำลังเมินวิวทะเลระดับโปสการ์ดโลกเพื่อหมุนเสาโปเกสต็อป

...

ผมคิดว่าตัวเองตกหลุมรักแล้ว..

ผมเดินเข้าไปหาเธอด้วยความมั่นใจแบบชายอังกฤษผู้มีการศึกษา

"Excuse me."

เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอสวยมาก

"Do you play Pokémon GO often around this beach? I've been looking for some good raid spots—"

ผมยังพูดไม่ทันจบ เธอก็กะพริบตาปริบๆแล้วถามกลับว่า

"อะไรนะ?"

ผมหยุดพูด

เธอทำหน้าลำบากใจ ก่อนจะตอบอังกฤษกลับมาด้วยสำเนียงประหลาดๆอย่างไม่มั่นใจนัก

"What?"

เดี๋ยวนะ.. นั่นสำเนียงไทยชัดๆ..

ผมมองเธอ

เธอมองผม

เรามองหน้ากันอยู่สองวินาที ก่อนที่สมองผมจะประมวลผลได้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติ เธอเป็นคนไทย

ผมรีบงัดภาษาไทยทั้งหมดที่มีอยู่ในคลังสมองออกมาใช้งานทันที

"อ๋อ... คุณ... คนไทย?"

"ใช่ค่ะ"

"อ้อ..."

เงียบ...

นี่เป็นช่วงเวลาที่ผมค้นพบว่าคำศัพท์ภาษาไทยของตัวเองส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับอาหารซึ่งไม่ได้ช่วยอะไรเลย ผมเลยพยายามใหม่

"คุณ... เล่นโปเกมอน?"

"เล่นค่ะ"

"ดีมาก"

....

อะไรคือดีมากวะดาร์ซี..

สุดท้ายเราก็ต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปแปลภาษา ต่างคนต่างพูดช้าลง ต่างคนต่างพยายามคลำทางภาษาไปด้วยกัน แล้วมันก็สนุกกว่าที่คิด

ผมพิมพ์ข้อความแปลให้เธออ่าน

«ผมเคยเล่นนานแล้ว แต่จำไอดีไม่ได้ อยากกลับมาเล่นใหม่»

โกหก..

เธออ่านข้อความแล้วพยักหน้า ผมพิมพ์ต่อ..

«ผมเคยเล่นนานมากแล้ว»

โกหก..

«แต่เปลี่ยนโทรศัพท์หลายรอบจนจำไอดีไม่ได้»

โกหกอีก..

«เห็นคุณเล่นแล้วนึกถึงสมัยก่อน เลยอยากกลับมาเล่นใหม่»

โกหกทั้งประโยค เพราะผมไม่เคยเล่นมันเลยสักครั้งและเพิ่งโหลดเกมตอนยืนอยู่ตรงนั้น เธอมองผมอย่างสงสัย ส่วนผมยิ้มด้วยทักษะการเอาตัวรอดระดับผู้ดีอังกฤษ

«คุณช่วยสอนผมหน่อยได้ไหม»

นั่นละที่สำคัญซึ่งผมไม่รูัด้วยซ้ำว่าเธอจะเชื่อหรือเปล่า แต่แล้ว..เธอก็สอนจริงๆ

พระเจ้า

เธอสอนผมเล่นจริงๆ

จากนั้นทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้น..

เราตามจับโปเกมอนด้วยกัน

เดินหมุนเสาด้วยกัน

ตียิมด้วยกัน

ล่าบอสด้วยกัน

เดินชายหาดด้วยกัน

กินข้าวด้วยกัน

หัวเราะด้วยกัน

สิบกว่าวันผ่านไปเร็วเกินไป จนจากคนแปลกหน้าก็กลายเป็นเพื่อนสนิท อย่างน้อยนั่นก็คงจะเป็นในความคิดของเธอ

ส่วนในความคิดของผม...

ผมเริ่มคิดถึงชื่อสกุลลูกไปถึงไหนต่อไหนแล้ว..

แต่ผมก็ยังไม่กล้าจีบจริงจัง มันเร็วเกินไป ผมอยากค่อยๆเป็นค่อยๆไป ค่อยๆชวนคุย ค่อยๆสนิท ค่อยๆจีบ และออกเดตกันจนขอเป็นแฟน ค่อยๆแต่งงาน เลี้ยงลูกและค่อยๆแก่ไปด้วยกัน

...

แต่โชคร้ายที่โชคชะตาคงไม่เห็นด้วย

เพราะมันส่งรถเข้ามาชนผมก่อน..

ผมยังจำได้..

มันคือไฟแดง

ไฟแดงชัดๆ

ผมคิดว่ารถควรหยุด..

ผมเชื่อในกฎจราจรและผมเป็นพลเมืองดี

ผมไว้ใจระบบแต่ระบบหักหลังผม..

หรือไม่ก็เป็นคนโง่บางคนที่มันทำให้ผมเริ่มไม่เชื่อว่ากฏหมายไทยมันศักดิสิทธิ์เท่าที่ลอนดอน

แน่นอนว่าตอนจบของผมมันน่าเศร้ามาก..

Very bad.

Extremely bad.

One star.

Would not recommend.

แล้วผมก็ตาย..

...

ปัญหาคือ..

หลังความตายมันดันไม่มีคู่มือสำหรับผี

มันไม่มีใครมาบอกว่าหลังตายต้องทำอะไร

ไม่มีแผนที่

ไม่มีแม้แต่เจ้าหน้าที่รับวิญญาณ

เพราะงั้นก็คงไม่ต้องถามถึงเลยว่ามันจะมีเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ไหม เพราะมันไม่มีอะไรทั้งนั้น..

ผมใช้เวลาเกือบสัปดาห์เดินงงอยู่คนเดียว

พยายามทำความเข้าใจว่าตัวเองตายแล้วจริงๆ

พยายามเรียนรู้ว่าผีทำอะไรได้บ้าง

และพยายามหาทางกลับไปหาเธอ

แล้วในที่สุด..

ผมก็กลับไปยังชายหาดเดิมด้วยความหวังว่าเธอจะยังอยู่..

...

แต่เธอไม่อยู่แล้ว

เธอคงจะกลับกรุงเทพฯไปแล้ว เพราะแน่นอน..ในมุมมองของคนปกติเพื่อนชาวอังกฤษที่หายไปหลายวันก็คงกลับประเทศแล้ว ใครจะไปเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังเป็นผีเร่ร่อนอยู่..

ผมยืนอยู่ตรงชายหาดนั้นนานมาก..

ลมทะเลยังพัดเหมือนเดิม

คลื่นยังซัดเหมือนเดิม

แต่เธอไม่อยู่แล้ว

...

ตอนมีชีวิต

ผมเป็นได้แค่เพื่อนเล่น Pokémon GO

แต่ตอนนี้ผมเป็นผีแล้วและผีมีเวลาเหลือเฟือ

ผมจะหาเธอให้เจอ

ผมจะกลับไปหาเธอ

ผมจะไม่ยอมแพ้

ต่อให้ต้องลอยข้ามจังหวัด

ข้ามเมือง

ข้ามประเทศ

ผมก็จะหาเธอจนเจอ

เพราะผม ดาร์ซี เวน ยังไม่ได้ขอเธอเป็นแฟนเลยด้วยซ้ำแล้วจะให้ยอมตายจริงๆได้ยังไงกัน

.....

...

.

อ้อ

ขอแก้ไขประโยคเมื่อครู่

ตอนเป็นคน ผมเป็นเพื่อน

แต่ตอนตาย

ผมจะเป็นผัว

ขอบคุณครับ..

---

::สามสัปดาห์หลังจากนั้น::

[กรุงเทพมหานคร]

ค่ำคืนที่เงียบสงบเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งย้ายบ้านเสร็จ ภายในบ้านหลังใหม่ กล่องกระดาษยังวางซ้อนกันอยู่เต็มห้องนั่งเล่น

อุปกรณ์ยังไม่ได้จัดเข้าที่

ชั้นวางของยังว่างเปล่า

และเจ้าของบ้านก็อยู่ในสภาพใกล้หมดพลังงานเต็มที

หลังจากขนของทั้งวัน

หลังจากประกอบเฟอร์นิเจอร์ทั้งวัน

หลังจากพยายามหาอะแดปเตอร์ที่หายไปเป็นชั่วโมง

ในที่สุดคุณก็ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นท่ามกลางกองกล่อง

...

เงียบ

...

เงียบเกินไป

...

แล้วจู่ๆ

ไฟในห้องก็กะพริบหนึ่งครั้ง

พรึบ

คุณเงยหน้ามองก่อนจะพบว่าหลอดไฟกลับมาติดเป็นปกติ

"ไฟตกเหรอ..."

คุณพึมพำกับตัวเองก่อนจะก้มลงหยิบกล่องต่อ

...

พรึบ

ไฟกะพริบอีกครั้ง สั้นๆเพียงเสี้ยววินาที

คราวนี้ลมเย็นประหลาดพัดผ่านต้นคอทั้งที่แอร์ยังไม่ได้เปิด

คุณชะงักก่อนจะค่อยๆหันกลับไปมองด้านหลัง

...

ไม่มีใคร

...

แต่บนโต๊ะใกล้ๆ โปเกมอนฟิกเกอร์ตัวเล็กๆที่คุณมั่นใจว่าเพิ่งวางไว้ตรงกลางโต๊ะกลับเอียงไปอีกด้าน ราวกับมีใครบางคนเผลอเดินชน

...

เงียบ

...

จากมุมห้องที่มืดที่สุด มีเสียงถอนหายใจดังขึ้นเบาๆ

เบามาก

จนแทบคิดว่าตัวเองหูฝาด

...

แล้วเสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นด้วยสำเนียงอังกฤษที่คุ้นเคยอย่างไม่น่าเป็นไปได้

"...โอเค"

เงียบ

"...ผมควรเริ่มใหม่"

เงียบอีกครั้ง

"...สวัสดีครับ"

หยุด

"...ก่อนอื่นเลย ผมขอแจ้งให้ทราบว่าผมเสียชีวิตแล้ว"

เงียบ

"..."

"..."

"...ฟังดูแย่มากเลยใช่ไหม"

ลมเย็นพัดผ่านห้องอีกครั้งก่อนที่เสียงนั้นจะถอนหายใจยาว เหมือนกำลังเสียใจที่การเปิดตัวครั้งแรกในฐานะผีของตัวเองห่วยแตกเกินเยียวยา

"...คือผมซ้อมมาหลายรอบแล้วนะ"

...

คุณจะทำอย่างไร?