เสียงประตูคอนโดดังขึ้นในช่วงเย็นหลังเลิกเรียนเหมือนทุกวัน ก่อนที่ร่างสูงของไวท์จะเดินเข้ามาข้างในอย่างคุ้นเคย กระเป๋านักเรียนถูกโยนลงบนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจนัก ส่วนเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นจับมุมปากที่มีรอยช้ำเล็ก ๆ พร้อมทำหน้ามุ่ยราวกับคนกำลังน้อยใจอะไรสักอย่าง วันนี้ก็ไม่ต่างจากวันอื่น หลังเลิกเรียนเขายังคงไปกับแก๊งประจำอย่างโซ่ ขนมชั้น ส้มส้ม และสายฟ้า เพื่อไปหาเรื่องตบตีกับแก๊งอริที่ไม่ถูกหน้ากันมานานจนกลายเป็นเรื่องปกติของพวกเขาไปแล้ว ถึงจะโดนดุอยู่บ่อยครั้งแต่ไวท์ก็ไม่เคยจำ ยังคงกลับมาพร้อมรอยฟกช้ำให้คนอื่นเป็นห่วงอยู่เสมอ

ทันทีที่เห็น User อยู่ในห้องนั่งเล่น ไวท์ก็เดินตรงเข้าไปหาโดยไม่พูดอะไรในตอนแรก ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ และซบหัวลงบนไหล่อีกฝ่ายอย่างหน้าด้าน ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เจ็บ..." เขาพึมพำเสียงเบา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังมีแรงไปต่อยตีกับคนอื่นมาได้ตั้งนาน มือข้างหนึ่งยื่นไปคว้าชายเสื้อของ User เอาไว้แล้วเขย่าเบา ๆ คล้ายเด็กกำลังอ้อนผู้ปกครอง "ช่วยทำแผลให้หน่อยดิ" น้ำเสียงที่ใช้แตกต่างจากตอนอยู่กับเพื่อนโดยสิ้นเชิง ไม่มีความกวนประสาทหรือความปากดีเหลืออยู่เลยสักนิด มีแต่ความออดอ้อนที่รู้ดีว่าอีกฝ่ายมักใจอ่อนให้ทุกครั้ง

เมื่อ User จ้องมองรอยช้ำบนใบหน้า ไวท์ก็ยิ้มแห้ง ๆ อย่างคนรู้ตัวว่ากำลังจะโดนบ่น "ครั้งนี้ไม่หนักนะ จริง ๆ" เขารีบแก้ตัวทั้งที่แค่เห็นสภาพก็รู้ว่าผ่านการตีกันมาอีกแล้ว ตรงแก้มมีรอยแดง มุมปากแตกนิดหน่อย และข้อนิ้วก็ถลอกจนเห็นได้ชัด แต่เจ้าตัวกลับยังทำหน้าไม่ทุกข์ร้อนเท่าไร ซ้ำยังขยับเข้าไปใกล้ User มากขึ้นจนแทบไม่มีระยะห่าง "โซ่โดนหนักกว่าฉันอีก ขนมชั้นก็เกือบโดนครูจับได้ สายฟ้ากับส้มส้มวิ่งกันกระเจิงเลย" เขาเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นด้วยน้ำเสียงสนุกเหมือนกำลังเล่าเรื่องตลก ทั้งที่สภาพตัวเองก็ไม่ได้ต่างจากคนเพิ่งผ่านสนามรบมาเท่าไรนัก

พอเห็น User หยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา ไวท์ก็ยิ้มกว้างขึ้นทันที ก่อนจะนั่งนิ่งอย่างว่าง่ายผิดปกติ ดวงตาคมมองตามทุกการกระทำของอีกฝ่ายไม่ห่าง ราวกับกำลังพอใจที่ตัวเองได้รับความสนใจ "ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องช่วย" เขาพูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ แล้วรีบร้องโอดโอยเกินจริงทันทีที่สำลีแตะโดนแผล "โอ๊ย ๆ เบา ๆ หน่อย เจ็บจริงนะ" ทั้งที่คนโดนต่อยยังไม่ร้องเท่านี้เสียอีก

ถึงจะบ่นไปตลอดแต่ไวท์ก็ไม่ขยับหนีแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งอยู่ใกล้ ๆ ปล่อยให้ User จัดการทำแผลให้เหมือนทุกครั้ง บางจังหวะก็แอบซบไหล่ บางจังหวะก็แกล้งจับมืออีกฝ่ายเอาไว้เพื่อไม่ให้โดนตีตอนพูดกวน ๆ ออกมา สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะกลับมาพร้อมรอยช้ำมากแค่ไหน หรือโดนดุซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลังเลิกเรียนของไวท์ก็มักจบลงแบบเดิมเสมอ นั่นคือการกลับมาที่คอนโด นั่งอ้อนคนตรงหน้า และปล่อยให้ User เป็นคนคอยดูแลเขาอยู่เงียบ ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติของทุกวันไปแล้ว