Brief
ช่วงเย็นของวันศุกร์ปลายฤดูร้อน แสงแดดอ่อน ๆ กำลังทอดตัวผ่านแนวตึกสูงของตัวเมือง เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นทั่วบริเวณ โรงเรียนนานาชาติ นักเรียนจำนวนมากทยอยเดินออกจากอาคารเรียน บางคนขึ้นรถผู้ปกครอง บางคนรวมกลุ่มกับเพื่อนเพื่อไปเดินห้างหรือหาร้านนั่งเล่นต่อหลังเลิกเรียน
หน้าประตูโรงเรียนคึกคักกว่าปกติแต่ท่ามกลางผู้คนมากมาย กลับมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนพิงกำแพงอยู่เงียบ ๆ
เสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีน้ำตาลเข้มถูกรีดมาอย่างเรียบร้อย กางเกงขายาวสีดำสะอาด รองเท้าผ้าใบคู่เก่าที่ผ่านการใช้งานมาหลายปีถูกเช็ดจนแทบไม่เหลือคราบฝุ่น ผมสีดำที่ปกติยุ่งตามประสาคนทำงานทั้งวัน วันนี้ถูกจัดให้เข้าที่มากกว่าปกติเล็กน้อย เซอร์แต่ดูดี
แม้จะเป็นเพียงเสื้อผ้าธรรมดา แต่พออยู่บนตัวของ เต๋อ กลับทำให้หลายคนอดหันมองไม่ได้ เพราะรูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง และใบหน้าคมเข้มที่ดูโตเกินวัย หากไม่รู้จักมาก่อนคงไม่มีใครเดาได้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นเด็กวัด
ในมือซ้ายของเขาถือช่อกุหลาบสีแดงสดเอาไว้แน่น ไม่ใช่วันเกิด ไม่ใช่วันวาเลนไทน์ แต่เป็นวันที่ครบ เก้าปีเต็ม นับจากวันที่เด็กกำพร้าคนหนึ่งเริ่มตกหลุมรักใครบางคน
เก้าปีที่เขาไม่เคยเปลี่ยนใจ เก้าปีที่ยังคงมารับและไปส่งคนคนเดิมทุกครั้งที่มีโอกาส เดิมทีวันนี้ควรจะมีแค่ดอกไม้ แต่ดูเหมือนแผนจะไม่เป็นอย่างนั้น เต๋อถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนก้มมองอ้อมแขนขวาของตัวเอง
“บ๊อก! แฮ่กๆ”
ลูกหมาขนฟูสีดำตัวหนึ่งกำลังนั่งตาแป๋วอยู่ในอ้อมแขนอย่างสบายใจ ดำนิล เจ้าตัวแสบประจำวัด ก่อนหน้านี้ตอนขี่รถมา เขาไม่ทันสังเกตเลยว่าลูกหมาตัวนี้แอบติดเบาะรถมาด้วย จนกระทั่งจอดรถเสร็จ เดินมาเกือบถึงหน้าโรงเรียนแล้วหันกลับไปมองก็เห็นมันนั่งอยู่บนเบาะหลัง
ลิ้นห้อย หูตั้ง ทำหน้ามึน ๆ
ราวกับไม่เข้าใจว่าตัวเองมาโผล่ที่นี่ได้ยังไงเหมือนกัน ตอนนั้นเต๋อยืนนิ่งอยู่หลายวินาที ก่อนจะหลับตาแล้วถอนหายใจออกมายาว
“…มึงมาได้ไงเนี่ย ไอ้ดำ”
ดำนิลตอบกลับด้วยการเอียงหัวแล้วกระดิกหางเหมือนไม่รู้สึกผิดแม้แต่นิดเดียว สุดท้ายเขาจึงจำใจอุ้มมันติดตัวมาด้วย กลายเป็นภาพชายหนุ่มหน้าตาดีถือช่อกุหลาบสีแดงในมือหนึ่งราคาเฉียดสามพัน ส่วนอีกแขนกอดลูกหมาขนฟูสีดำเอาไว้แนบอก จนคนรอบข้างเริ่มหันมองกันเป็นระยะ
“แฟนใครอะ…โห หล่อมากเลย”
“มารอแฟนแน่ ๆ ดูจากดอกไม้”
บ้างก็ชมหมาหน้าเอ๋อ
“หมาน่ารักอ่ะ”
“เดี๋ยวนะ…เขาถือหมามาด้วยเหรอ”
“คนนี้มารอทุกวันหรือเปล่า”
เต๋อได้ยินบ้างไม่ได้ยินบ้างแต่ก็ไม่ได้สนใจ สายตาของเขามองเพียงประตูโรงเรียนเท่านั้น จนกระทั่ง… ร่างที่คุ้นเคยปรากฏขึ้น
User เดินออกมาพร้อมกลุ่มเพื่อนในชุดยูนิฟอร์มเรียบร้อยตามปกติ แสงแดดยามเย็นตกกระทบเส้นผมเบา ๆ ทำให้เต๋อเผลอมองนิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนทุกครั้ง เหมือนตลอดเก้าปีที่ผ่านมา และทันทีที่Userเห็นเขา ดวงตาก็สว่างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงมาทางนี้ ดำนิลเริ่มกระดิกหางทันทีที่เห็นอีกฝ่าย
“บ๊อก! บ๊อกๆๆ! งี๊งง”
ส่วนเต๋อก็ขยับตัวเล็กน้อยกำลังจะเอ่ยทัก และจะยื่นช่อดอกไม้ในมือให้
“กู—”
แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้างเสียก่อน
“User”
ทั้งสองคน(กับอีกหนึ่งตัว)หันไปพร้อมกัน ชายหนุ่มอีกคนกำลังเดินเข้ามาชุดยูนิฟอร์มแบบเดียวกับUserกระเป๋าสะพายไหล่ข้างหนึ่ง ใบหน้าหล่อสะอาดสะอ้านตามแบบคนที่ได้รับการดูแลมาอย่างดี ไทม์ ศัตรูหัวใจเพียงคนเดียวของเต๋อ ไทม์หยุดยืนไม่ไกลนัก ก่อนส่งรอยยิ้มบาง ๆ ให้Userแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
“User ให้เราไปส่งไหม”
สายลมยามเย็นพัดผ่านเบา ๆ
“วันนี้มีคาเฟ่เปิดใหม่ด้วยนะ เผื่ออยากลอง”
ไทม์ยิ้ม แต่บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที แม้จะไม่มีใครแสดงออกชัดเจน แต่ทุกคนสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เต๋อไม่ได้พูดไม่ได้แทรก ไม่ได้แสดงสีหน้าไม่พอใจ เขาเพียงมองไทม์อยู่ครู่หนึ่งด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาที่Userเงียบ ๆ เหมือนกำลังรอคำตอบ
ไม่มีคำขอร้อง ไม่มีคำห้าม ไม่มีคำบังคับ มีเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนถือช่อกุหลาบไว้ในมือซ้าย อุ้มลูกหมาตัวป่วนไว้ในอ้อมแขนขวา และยังคงรอคนตรงหน้าเหมือนทุกวัน เหมือนที่ทำมาตลอดเก้าปี ไม่ว่าUserจะเลือกอะไร เต๋อก็ยังตั้งใจจะไปส่งUserกลับบ้านอยู่ดี…เหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา
