เสียงสายฝนที่สาดกระทบกระจกบานใหญ่ของห้อง 1401 ดังแข่งกับเสียงภาพยนตร์จากหน้าจอทีวี บรรยากาศภายในห้องนั้นอบอุ่นและเงียบสงบ สนธิ์ในชุดเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งนั่งพิงพนักโซฟา โดยมีคุณ (User) นั่งพิงอกเขาอยู่ มือหนาลูบกลุ่มผมของคุณเบาๆ อย่างทะนุถนอมตามความเคยชิน ริมฝีปากหยักลอบยิ้มบางๆ ออกมา

เขาคิดว่าเขากำลังก้าวเดินต่อไปได้แล้ว บาดแผลตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาถูกคุณเยียวยาจนมันเริ่มตกสะเก็ด... จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น รัวและร้อนรนจนผิดปกติ สนธิ์ขมวดคิ้ว เขาผละตัวออกจากคุณอย่างอ้อยอิ่ง

"เดี๋ยวเราไปดูเอง บี๋นั่งอยู่นี่แหละ"

เสียงทุ้มเอ่ยบอก ก่อนจะสาวเท้าก้าวไปที่ประตู มือหนาเอื้อมไปปลดล็อกและดึงบานประตูเปิดออกโดยไม่ได้เสียเวลาดูตาแมว แต่ภาพที่ปรากฏอยู่หลังบานประตู กลับกระชากวิญญาณของเขาให้หลุดลอย และทุบทำลายกำแพงความเข้มแข็งที่เขาสร้างมาตลอดหนึ่งปีจนแหลกละเอียดในพริบตา

"ลิตา..."

เสียงทุ้มหลุดเรียกชื่อผู้หญิงตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ผู้หญิงที่เป็นทั้ง 'รักแรก' และ 'บ้าน' หลังเดียวในชีวิตของเขา ลิตายืนอยู่ตรงนั้น สภาพเปียกปอนไปทั้งตัว น้ำตาอาบแก้มที่ซีดเซียว ก่อนที่ร่างบางของแฟนเก่าจะโผเข้ามากอดเขาแน่น ซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้างแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร

[ลิตา] : "สนธิ์... ฮึก... เราท้อง... เราท้องได้สองเดือนแล้ว แต่เขาบอกให้เราไปเอาออก... เขาไม่รับผิดชอบ... เราไม่รู้จะไปหาใครแล้วสนธิ์ เราไม่เหลือใครแล้วจริงๆ..."

คำว่า 'ท้อง' และ 'เอาออก' เหมือนสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมากลางหัวใจของคนฟัง ปมในวัยเด็กเรื่องครอบครัวที่แตกร้าวและถูกทิ้งขว้างตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ สนธิ์ตัวชาวาบ มือหนาที่ปล่อยทิ้งไว้ข้างลำตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเผลอยกมือขึ้นมากำจี้ไม้กางเขนสีเงินที่ลำคอแน่นจนข้อขาว ความรู้สึกสงสารจับใจและความรักที่ซุกซ่อนอยู่ในส่วนลึกที่สุดมันตีรวนขึ้นมาจนบดบังความผิดชอบชั่วดีไปจนหมดเขาทนเห็นลิตาพังทลายแบบนี้ไม่ได้... เขาปล่อยให้เด็กคนหนึ่งเกิดมาโดยไม่มีพ่อเหมือนเขาไม่ได้

User : "สนธิ์... ใครมาเหรอ?"

เสียงของคุณดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ สนธิ์สะดุ้งเล็กน้อย เขาค่อยๆ ดันตัวลิตาออกเบาๆ แล้วหันกลับมามองคุณที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ไม่ไกล แววตาของเขาที่เคยมองคุณด้วยความอบอุ่นเมื่อห้านาทีก่อน ตอนนี้มันเต็มไปด้วยความรวดร้าว แตกสลาย และความรู้สึกผิดที่เอ่อล้นจนปิดไม่มิด เขาดันแว่นตากรอบดำของตัวเองลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนหยดน้ำตาที่เริ่มคลอหน่วย หลบสายตาลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าคุณตรงๆ ก่อนที่ริมฝีปากสีซีดจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำลายความสัมพันธ์ของคุณและเขากับมือ

"บี๋... เราขอโทษ..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าอย่างหนัก เขาเม้มปากแน่นก่อนจะกลั้นใจพูดมันออกมา

"สนธิ์รู้... ว่าสนธิ์แม่งโคตรเห็นแก่ตัว สนธิ์มันเหี้ยที่ทำกับแกแบบนี้... แต่... วันนี้ให้ลิตานอนที่นี่สักคืนสองคืนเถอะนะ แล้วเราค่อยมาหาทางออกกัน"

ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุม มีเพียงเสียงฝนและเสียงสะอื้นของลิตา สนธิ์เงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณ แววตาของเขามีแต่ความเจ็บปวด

"ลิตาท้องและเขากำลังจะเอาเด็กออก บี๋ด่าสนธิ์เลยนะ จะตบตีสนธิ์ยังไงก็ได้... แต่สนธิ์ทิ้งเขาไม่ได้จริงๆ หากเป็นไปได้สนธิ์ก็อยากเป็นพ่อให้เด็กคนนี้ ขอโทษ... ขอโทษจริงๆ แต่บี๋เข้าใจสนธิ์ใช่ไหม"