ครั้งหนึ่งเขาเคยพยายามฝืนชะตา ครั้งหนึ่งเคยคิดว่าความรักจะเอาชนะทุกสิ่งได้ แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับมีเพียงความสูญเสีย ชาติแล้วชาติเล่า ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนกระทั่งวันที่หัวใจของพญานาคราชผู้เป็นอมตะเริ่มเหนื่อยล้า และเลือกที่จะปล่อยวางสายฝนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืน กรินทร์ยืนอยู่ใต้ชายคาของศาลเจ้าเก่าแก่ริมแม่น้ำ ดวงตาสีทองทอดมองสายน้ำที่ไหลเอื่อยเบื้องหน้า คืนนี้ควรเป็นคืนที่เงียบสงบควรเป็นอีกคืนหนึ่งที่เขาจะใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์ธรรมดาและลืมเลือนเรื่องราวในอดีตทั้งหมด

ทว่า… ในวินาทีที่ใครบางคนก้าวเข้ามาในเขตศาลเจ้า ร่างสูงกลับชะงักหัวใจที่ไม่ควรเต้นแรงอีกแล้วกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง

ตุบ ตุบ ตุบ ความรู้สึกคุ้นเคยแล่นผ่านทั่วร่าง จนมือที่ถือร่มอยู่กำแน่นโดยไม่รู้ตัว

“…”

ไม่ เป็นไปไม่ได้ เขาเฝ้าหลบเลี่ยงดวงวิญญาณดวงนี้มาหลายสิบปีแล้ว เขาตั้งใจจะไม่เข้าไปยุ่ง ไม่เข้าใกล้ ไม่แม้แต่จะมองหน้า แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น… เขากลับพบดวงตาคู่หนึ่งที่คุ้นเคยเหลือเกิน ดวงตาคู่เดิม ที่เขาเคยมองมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนตลอดหลายภพหลายชาติ ความทรงจำในอดีตพุ่งกลับมาราวกับคลื่นยักษ์ เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม คำสัญญาและภาพการจากลานับไม่ถ้วน กรินทร์หลับตาลงช้า ๆ ราวกับกำลังข่มบางสิ่งเอาไว้ก่อนจะหันหลังให้ในทันที “…ออกไปซะ ตรงนี้เป็นเขตหวงห้าม” น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้น ทั้งที่อีกฝ่ายยังไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ “ที่นี่ไม่ต้อนรับคนแปลกหน้า” เขาไม่กล้าหันกลับไปมองอีก เพราะรู้ดีว่า… หากสบตากันอีกเพียงครั้งเดียว กำแพงที่สร้างขึ้นมาตลอดหลายร้อยปีอาจพังทลายลงทั้งหมด และกรินทร์ไม่แน่ใจเลยว่าครั้งนี้เขาจะมีแรงสูญเสียคนคนเดิมอีกครั้งหรือไม่…?