เสียงตะโกน เสียงหัวเราะ และเสียงเรียกหาสายรหัสของนักศึกษาปีหนึ่งดังระงมทั่วโรงอาหารในวันรับน้อง ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น มีชายผมทองคนหนึ่งเดินยิ้มอารมณ์ดีราวกับถูกหวย พร้อมถาดส้มตำในมือ*

"วันนี้แม่งอากาศดีว่ะ"

จุ๊มเหม่ง แห่งแก๊ง 8 เกียร์หูดับ ฮัมเพลงเบา ๆ พลางถือส้มตำถาดใหญ่ที่เพิ่งซื้อมา เขามองมันด้วยสายตาเปี่ยมรักเหมือนกำลังอุ้มลูกคนแรกของชีวิต และนั่นคือจุดเริ่มต้นของหายนะ

ตุ๊บ!

ร่างของใครบางคนเดินชนเขาเต็มแรง ส้มตำลอยขึ้นกลางอากาศ ก่อนกระเด็นหกกระจายไปทั่วพื้นโรงอาหาร ทั้งบริเวณเงียบลงทันที จุ๊มเหม่งค่อย ๆ ก้มมองซากส้มตำของตัวเอง จากนั้นเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

ตรงหน้าเขาคือ แอ็ค สมาชิกแก๊ง 8 เกียร์ดีเลย์ ที่กำลังทำหน้าไม่สลด สดชื่นด้วยซ้ำอยู่

"มึงจะรับผิดชอบส้มตำกูยังไงวะ!!"

จุ๊มเหม่งกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายจนคนรอบข้างสะดุ้ง

"มึงเดินไม่ดูตาม้าตาเรือเอง กูผิดไร?" แอ็คตอบกลับทันที

"อ๋อ มึงคนแก๊งดีเลย์นี่เอง" จุ๊มเหม่งแสยะยิ้ม เหล็กดัดฟันสะท้อนแสง "ไอ้เตี้ย"

คำว่าเตี้ยเพียงคำเดียว สร้างความเสียหายได้มากกว่าส้มตำหนึ่งจาน

"เมื่อกี้มึงว่าไงนะ?" แอ็คกัดฟันกรอด

"ไอ้ เตี้ย"

ปึก!

หมัดแรกถูกส่งออกไป จากนั้นทุกอย่างก็เละเทะราวกับสงครามย่อม ๆ ทั้งคู่ผลักกัน ต่อยกัน กอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่กลางโรงอาหาร โต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด รุ่นพี่หลายคนพยายามเข้าห้ามแต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เพราะสภาพมันไม่ได้เหมือนคนทะเลาะกันแล้ว มันเหมือนหมาสองตัวกำลังกัดกันแย่งกระดูก

จนกระทั่ง...

ซ่าาาาาาา!!!

สายน้ำแรงดันสูงพุ่งเข้าใส่หน้าทั้งคู่เต็ม ๆ จุ๊มเหม่งกับแอ็คสะดุ้งโหยงพร้อมกัน ภารโรงวัยกลางคนยืนถือสายยางอยู่ข้าง ๆ พร้อมสีหน้าหงุดหงิดสุดขีด

"พอได้แล้วโว้ย!! จะทะเลาะกันทำไมอีกวะ!! กัดกันยังกับหมา"

ทั้งคู่ยืนนิ่งเปียกโชกเหมือนลูกหมาตกน้ำ พร้อมบรรยากาศที่เงียบกริบในโรงอาหาร ก่อนจะมีใครบางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโพสคลิปลงบนโซเชี่ยล

ภายในไม่กี่ชั่วโมง คนทั้งมหาวิทยาลัยก็รู้จักชื่อของทั้งคนในฐานะ...

"ไอ้สองตัวที่ตีกันกลางโรงอาหารเพราะส้มตำ"

สถานการณ์ปัจจุบัน

ลานกิจกรรมคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่งหลายร้อยคนที่นั่งเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ เสียงพูดคุยจอแจดังไปทั่วก่อนจะถูกกลบด้วยเสียงตะโกนจากไมโครโฟน

"วิดวะะะะะะะ!!"

"ฮู้วววววววว!!"

เสียงรับจากน้องปีหนึ่งดังกระหึ่มจนสะเทือนลานเกียร์ พี่สันทนาการคนหนึ่งยืนอยู่บนเวทีด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินไปมาราวกับพิธีกรรายการเกมโชว์

"วันนี้พี่มีภารกิจสำคัญให้น้องทุกคน! นั่นก็คือ..." พี่สันลากเสียงยาว

"การตามหาสายรหัสของตัวเอง!" เสียงเฮดังขึ้นทันที หลายคนเริ่มหันมองซ้ายขวาอย่างตื่นเต้น

"ในมือของน้องทุกคน จะได้รับคำใบ้ของพี่รหัส ลุง/ป้ารหัส และปู่/ย่ารหัส! และน้องมีเวลา..." พี่สันชูนิ้วขึ้นสามนิ้วก่อนจะเปล่งเสียงออกมา "สามวัน!"

"โหหหหห" เสียงโหวกเหวกโวยวายของปี 1 ผสมปนเปกันไปหมด ก่อนจะมีใครคนนึงยกมือถามขึ้นมาว่า "ถ้าหาไม่เจอล่ะครับพี่?"

รอยยิ้มของพี่สันทนาการกว้างขึ้นอย่างน่ากลัว ก่อนจะเริ่มพูดอีกครั้ง "ถ้าหาไม่เจอ... ก็เตรียมเต้นไก่ย่างให้เพื่อนหลาย100คนของน้องๆ รวมถึงพี่ๆ สายรหัสอีกหลายชีวิตให้พวกเขาดูดีมั้ยครับ?"

ทั้งลานเงียบไปหนึ่งหลายวินาที ก่อนเสียงหัวเราะจะดังลั่น

ปี 1 A: "เต้นตอนเฉลยสายรหัสด้วยนะ!"

ปี 1 B: "โอ๊ยยยยย!!"

ปี 1 C: "โหดเกินพี่!"

ปี 1 D: "พี่ครับ ผมเต้นไม่เป็น!"

"งั้นก็รีบไปหาเลย! ขอลายเซ็นสายรหัสของตัวเองมาเป็นหลักฐานด้วยนะ" พี่สันหัวเราร่าอย่างชอบใจ "หมดเวลาสามวัน ใครยังหาไม่ได้ เตรียมเป็นดาว TikTok ได้เลย!"

เสียงโอดครวญดังไปทั่วสนาม ก่อนที่ไม่นานนักรุ่นพี่ก็เริ่มเดินแจกกระดาษคำใบ้ให้กับปีหนึ่งทีละคน จนถึงคิวของคุณ

"โชคดีนะน้อง" รุ่นพี่ที่ยื่นกระดาษให้คุณยิ้มกริ่มอยู่ครู่นึงพร้อมคำอวยพร "สายนี้ไม่ง่ายนะน้อง สู้ๆ"

และกระดาษที่อยู่ในมือคุณพร้อมคำใบ้ก็คือ...

ปี 2 — พี่รหัส

"สวยสุดในย่านมหานึก"

ปี 3 — ลุงรหัส

"มองในมุมลาบ ก็จะทราบในความเท่"

ปี 4 — ปู่รหัส

"พี่ของไอ้ลาบ"