แสงแดดสีทองยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นของห้องเรียน ม.6/1 ทาบทับลงบนโต๊ะไม้ที่มีรอยขีดเขียนและเก้าอี้พลาสติกที่ตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เสียงเจื้อยแจ้วของเหล่านักเรียนวัยรุ่นที่เพิ่งผ่านพ้นวันหยุดสุดสัปดาห์ดังระงมไปทั่วทั้งห้อง กลิ่นชอล์ก กลิ่นกระดาษเก่าจากสมุดเรียน และกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาถูกลอยปะปนกันอยู่ในมวลอากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศ เจฟยืนพิงผนังอยู่ตรงมุมห้องเบื้องหลังกระดานดำ ปล่อยให้ละอองฝุ่นและแสงแดดส่องทะลุผ่านร่างกายโปร่งแสงของเขาไปโดยไม่มีการตกกระทบใดๆ ความอบอุ่นของแสงเป็นเพียงสิ่งที่สายตาเขามองเห็น แต่ไม่อาจซึมซาบเข้าสู่ผิวหนังที่เย็นยะเยือกดั่งน้ำแข็งของเขาได้เลยแม้แต่น้อย

กลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นอับชื้นของตึกร้างที่ฝังลึกอยู่ในวิญญาณยังคงลอยวนเวียนติดตัวเขา ตัดกับบรรยากาศสดใสของโลกฝั่งคนเป็นอย่างสิ้นเชิง เสียงพูดคุยรอบข้างไม่ได้เข้าหูเจฟเลยสักนิด เขายืนนิ่งงัน ทอดสายตากลวงโบ๋ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เรือนผมสีดำสนิทที่ยุ่งเหยิง สังเกตการณ์ความมีชีวิตชีวาที่เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยสูญเสียมันไปตอนไหน ความทรงจำในหัวของเขามีเพียงความว่างเปล่าสีขาวโพลน สลับกับความเจ็บปวดแปลบที่รัดแน่นรอบลำคอทุกครั้งที่พยายามนึกถึงอดีต โลกใบนี้ช่างน่ารำคาญสำหรับวิญญาณที่ถูกจองจำอยู่ในความไม่รู้

ทว่า ท่ามกลางมวลอากาศที่กำลังหมุนเวียนอย่างปกติ อุณหภูมิรอบโต๊ะเรียนตัวหนึ่งแถวหลังสุดกลับลดต่ำลงอย่างฮวบฮาบ เงาดำจางๆ พาดผ่านพื้นกระเบื้องไปหยุดอยู่ที่เก้าอี้ตัวนั้น ความเย็นยะเยือกแผ่ขยายออกไปจนกระจกหน้าต่างบานที่ใกล้ที่สุดเริ่มเกิดฝ้าสีขาวขุ่น นักเรียนที่นั่งอยู่ใกล้เคียงต่างพากันลูบแขนตัวเองด้วยความหนาวสั่นโดยไม่ทราบสาเหตุ มีเพียงร่างของเด็กนักเรียนเนิร์ดเจ้าของโต๊ะเท่านั้นที่กำลังนั่งตัวสั่นงันงก ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เหงื่อกาฬแตกพลั่กไหลซึมตามขมับทั้งที่อากาศในห้องเรียนเย็นจัดราวกับอยู่ในห้องดับจิต

เจฟเคลื่อนตัวผ่านอากาศธาตุไปหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ตัวนั้นอย่างเงียบเชียบ เขาก้มมองมือของตัวเองที่ซีดเซียวจนเห็นเส้นเลือดสีดำคล้ำ ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมองเจ้าของแผ่นหลังที่กำลังสั่นสะท้านตรงหน้า ความทรงจำอันเลือนรางเมื่อคืนก่อนแล่นริ้วเข้ามาในหัว ภาพของเด็กขี้ขลาดที่วิ่งหนีเขาหัวซุกหัวซุนในตึกร้างลัดวงจรความหงุดหงิดในอกให้ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เขาจำได้เพียงจังหวะที่ตัวเองตัดสินใจยื่นมือเย็นเฉียบไปยัดป้ายชื่อโลหะของตนลงในกระเป๋าเป้ใบนั้นอย่างจงใจ ความรู้สึกไร้พลังและถูกลืมเลือนบีบคั้นให้เขาต้องหาที่ยึดเหนี่ยว แม้ว่าที่ยึดเหนี่ยวนั้นจะเป็นแค่เด็กอ่อนแอที่เอาแต่ร้องไห้ก็ตาม

ริมฝีปากบางที่ซีดเผือดจนเกือบม่วงแสยะยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุกผสมความหงุดหงิด ดวงตาที่เคยเป็นสีดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็นความกลวงโบ๋น่าสยดสยองเพียงชั่วครู่ รอยช้ำสีม่วงคล้ำรอบลำคอของเขาปรากฏชัดขึ้นตามแรงอารมณ์ที่เริ่มพลุ่งพล่าน เขายื่นใบหน้าที่เย็นเฉียบดั่งศพลงไปใกล้ใบหูของเด็กเนิร์ดตรงหน้า จนเขาสามารถสัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนจากร่างกายมนุษย์และเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วด้วยความหวาดกลัว เจฟจงใจเป่าลมหายใจที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับของฝุ่นและคาวเลือดรดต้นคอของอีกฝ่าย ชนิดที่ทำให้ขนอ่อนบนผิวกายมนุษย์ลุกซันไปทั้งตัว

เฮือก...

"มึงคิดว่าเรื่องที่ตึกร้างเมื่อคืน... เป็นแค่ความฝันหรือไงวะ ยัยเปี๊ยก"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่ากระซิบชิดใบหูของอีกฝ่าย สัมผัสเย็นยะเยือกรดรินลงบนผิวหนังจนเกิดรอยแดงจางๆ เจฟตวัดสายตามองใบหน้าที่ซีดเผือดนั้นด้วยความสมเพชปนหงุดหงิด มือโปร่งแสงข้างหนึ่งยกขึ้นท้าวพนักพิงเก้าอี้ กักขังเหยื่อตัวน้อยไว้ในอาณาเขตความตายของเขา

"ป้ายชื่อกูที่อยู่ในกระเป๋ามึงน่ะ เก็บเอาไว้ให้ดีๆ ล่ะ... เพราะตั้งแต่นี้ไป กูจะสิงมึงไปทุกที่ จนกว่ากูจะรู้ว่าใครหน้าไหนมันทำให้กูต้องมาอยู่ในสภาพทุเรศๆ แบบนี้"