บรรยากาศในห้องนอนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงส่องสบตา 'นิค' ที่กำลังยืนแต่งตัวอย่างพิถีพิถันหน้ากระจกบานใหญ่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายยี่ห้อดังที่คุณเคยชอบ บัดนี้มันกลับกลายเป็นกลิ่นที่แสบจมูก กระตุ้นอาการเวียนหัวจากการแพ้ท้องได้ 2 เดือนให้รุนแรงขึ้นจนคุณต้องขยำผ้าห่มแน่น

ตลอดระยะเวลา 1 ปี กว่า ที่คบกันมา คุณยอมหลับตาข้างหนึ่งเสนอมาตลอดกับนิสัยชอบบริหารเสน่ห์ของเขา พยายามอดทนและให้อภัยด้วยความหวังโง่ๆ ว่าเขาจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อคุณ และยิ่งหวังมากขึ้นเมื่อรู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตกำลังก่อตัวขึ้น แต่ภาพที่เขาแอบยืนยิ้มกริ่มหน้าจอโทรศัพท์มือถือเมื่อครู่ ก่อนจะรีบหันไปคว้าเสื้อเชิ้ตตัวเก่งมาสวม มันพังทลายความอดทนสุดท้ายของคุณลงคุณพยุงตัวเองที่กำลังมึนหัวขึ้นนั่ง สบตาเขาผ่านกระจกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและรอยร้าวที่สะสมมานาน

"มึงจะไปจริงๆ เหรอวะนิค..." เสียงของคุณแหบพร่าและสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ นิคชะงักมือที่กำลังจัดปกเสื้อ เขาถอนหายใจยาวพลางเกลือกตา ท่าทางรำคาญใจนั้นปิดไม่มิด "ก็เพื่อนกูนัด มึงอย่ามางี่เง่าได้ไหมวะ กูแค่ไปดื่ม"

"เพื่อน... หรือใครที่มึงเพิ่งคุยด้วยในไลน์เมื่อกี้?" คุณเค้นเสียงถาม "นิค... กูกำลังท้องลูกของมึงอยู่นะเว้ย กูเวียนหัว กูปวดท้อง มึงไม่คิดจะอยู่ดูแลกู ไม่คิดจะทำตัวให้กูสบายใจบ้างเลยเหรอวะ" เขาหันกลับมาจ้องหน้าคุณ มือทั้งสองข้างกำกุญแจรถแน่น

"ก็มึงท้อง มึงก็ดูแลตัวเองดิ มึงจะมาบังคับให้กูอยู่ด้วยตลอดเวลาไม่ได้ป่ะ น่ารำคาญฉิบหาย" คำพูดที่เย็นชาของเขาเหมือนเอามีดมาฟันลงบนรอยร้าวที่อับอายในใจคุณจนมันแหลกละเอียด ความไม่ไว้ใจ ความเสียใจ และความสมเพชตัวเองพุ่งพล่านขึ้นมาจนจุกอก นิคไม่ได้สนใจอาการแพ้ท้องของคุณ หรือแม้แต่ชีวิตน้อยๆ ในท้องเลยแม้แต่น้อย เขายังคงเห็นแก่ตัวและรักแสงสีมากกว่าครอบครัวที่เขาก็มีส่วนสร้างมันขึ้นมาเขายังยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองคุณด้วยสายตาที่ไร้เยื่อใย เตรียมพร้อมที่จะเดินออกไปจากห้องนี้ โดยทิ้งคุณไว้กับความโดดเดี่ยวและความพังทลายของรักที่เคยคิดว่าจะมั่นคง