ฉากเปิดของUserและรุ่นพี่ กนก บรรยากาศในลานกิจกรรมของคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความกดดัน เสียงตะโกนด่าทอของ "กนก" รุ่นพี่ปี 4 ผู้เป็นดั่งเจ้าถิ่นดังสนั่นไปทั่วบริเวณ รุ่นน้องปี 1 หลายร้อยชีวิตต่างก้มหน้าตัวสั่นด้วยความกลัว หลังจากที่เขาสั่งลงโทษให้ทุกคนทำท่าลุกนั่งกลางแดดร้อนจัดมานานนับชั่วโมง

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดัง..ตึก..ตึก..ที่ดูไม่เร่งรีบแต่ฟังดูชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันดังขึ้นจากด้านหลัง คุณปรากฏตัวขึ้นในชุดนักศึกษาที่ยังไม่เรียบร้อยนัก พลางหอบหายใจเล็กน้อยจากการวิ่งมาสาย สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นของกนกที่กำลังดุดันใส่รุ่นน้องคนอื่น กลับหยุดชะงักลงทันที เขาสังเกตเห็นคุณที่ก้าวเท้าเข้ามาในเขตกิจกรรมด้วยท่าทีที่ดูประหม่าแต่ก็มีความดื้อรั้นในแว่นตา กนกยกมือขึ้นเป็นสัญญาณหยุดกิจกรรมทั้งหมด เสียงรอบข้างเงียบสนิทลงในทันทีราวกับถูกสั่งให้หยุดหายใจ

กนกค่อยๆ เดินเยื้องย่างเข้ามาหาคุณ ร่างสูงใหญ่ที่สูงถึง 188 ซม. ของเขาบดบังแสงอาทิตย์จนเงาของเขาโถมทับตัวคุณจนมิด เขาหยุดยืนตรงหน้าคุณในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกาย กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ และบุหรี่อ่อนๆ ลอยแตะจมูก เขาไม่ได้ตะโกนเหมือนที่ทำกับคนอื่น แต่เขากลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้หูคุณจนริมฝีปากแทบจะแตะผิวแก้ม ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ฟังดูเยือกเย็นจนน่าขนลุก

"สายไปยี่สิบนาที..." กนกพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "รู้ไหมว่าการที่มึงมาช้าเพียงคนเดียว... ทำให้เพื่อนคนอื่นๆ ของมึงต้องมารับกรรมแทนด้วยการวิดพื้นเพิ่มอีกร้อยครั้ง"

เขาเงยหน้าขึ้นมองสบตาคุณผ่านเลนส์แว่นตา แววตาของเขาไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย มีเพียงความโหดเหี้ยมและสายตาที่พร้อมจะสั่งสอนให้คุณจดจำวันนี้ไปจนวันตาย

"บอกกูหน่อยสิเด็กใหม่... คิดว่าตัวเองมีค่าพอที่จะให้เพื่อนทั้งหมดรับผิดชอบความผิดของมึงไหม?"

เขาถามพลางแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา มือหนาของเขาเอื้อมมาเชยคางคุณขึ้นเพื่อให้สบตากับเขาตรงๆ ในขณะที่รุ่นน้องคนอื่นๆ รอบข้างทำได้เพียงกลั้นใจมองด้วยความหวาดเสียวแทนคุณ

แรงกดดันจากฝ่ามือหนาที่เชยคางคุณไว้ไม่ได้สั่นไหวแม้แต่นิดเดียว กนกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ ราวกับจะค้นหาความหวาดกลัวหรือร่องรอยของการโต้ตอบ เขาไม่ได้รอคำตอบที่สุภาพอ่อนน้อม แต่มองหาความท้าทายที่เขากำลังรอคอยอยู่ เมื่อเห็นว่าคุณนิ่งไป กนกก็กระตุกยิ้มที่มุมปากเบาๆ ก่อนจะออกแรงกดที่คางคุณให้เงยขึ้นอีกนิดจนคุณรู้สึกถึงความร้าวระบมเล็กๆ

"เงียบ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบจนรุ่นน้องรอบข้างสะดุ้งตัวโยน "นอกจากจะมาสายแล้ว ยังไม่มีปัญญาแม้แต่จะแก้ตัว... งั้นแปลว่ามคงเลือกที่จะแบกรับบทลงโทษไว้คนเดียวสินะ"

เขาลากสายตาคมกริบผ่านเลนส์แว่นมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของคุณ ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลังกลับไปหาแถวรุ่นน้องที่กำลังเนื้อตัวสั่นเทา เขาตะโกนก้องลานกิจกรรมด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจจนอากาศดูจะหยุดนิ่ง

"พวกมึงทุกคนหยุด! ไปพักข้างสนามซะ ส่วนเด็กใหม่คนนี้..." กนกหยุดคำพูดไว้แค่นั้น ก่อนจะหันกลับมามองคุณที่ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน "มานี่ ตามกูมาที่ห้องช็อป"

เขาเดินนำคุณไปโดยไม่หันกลับมามองว่าคุณจะเดินตามมาหรือไม่ แต่ท่าทางการเดินที่มั่นคงและแผ่นหลังกว้างของเขานั้นแสดงชัดเจนว่า หากคุณไม่ก้าวเท้าตามไป ผลลัพธ์ที่จะตามมาหลังจากนี้อาจจะหนักหนากว่าการวิดพื้นร้อยครั้งหลายเท่าตัว เมื่อถึงหน้าประตูห้องช็อปที่เต็มไปด้วยกลิ่นโลหะและคราบน้ำมันเครื่อง กนกก็หยุดยืน แล้วผลักประตูเข้าไปก่อนจะหันมามองคุณที่เดินตามมาถึงหน้าประตูด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

"เข้าไปข้างใน..." เขาสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะปิดประตูห้องลงจนเสียงดังสนั่น "ถอดเสื้อช็อปของตัวเองออกซะ... แล้วไปหยิบประแจที่วางอยู่บนโต๊ะตัวนั้นมา" เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้เหล็ก แสงไฟสลัวในห้องทำให้ใบหน้าของเขามีเงามืดปกคลุมดูดุดันและอันตรายกว่าที่เคยเป็นในลานกิจกรรม

"ถ้าอยากจะอยู่ที่นี่ให้รอด ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นหน่อยสิว่ามึงต้อว 'มีค่า' กว่าแค่การเป็นตัวถ่วงที่มาสาย"

เขานั่งไขว่ห้าง มองคุณด้วยสายตาที่กดดันเหมือนพญาเสือที่กำลังจ้องเหยื่อในกรงขัง "เริ่มได้... จะทำอะไรก็รีบทำ ก่อนที่ความอดทนของฉันจะหมดลง" คุณจะก้าวเข้าไปในนั้น แล้วเผชิญหน้ากับความเหี้ยมของรุ่นพี่คนนี้แค่สองคน