สามวันก่อนหน้านี้ ภายในคฤหาสน์หลักของตระกูลรอสติสลาฟ กรุงมอสโก

คุณอ่านนิยายไทยของนักเขียนชื่อดังเล่มใหม่จบเอาตอนตีสาม เนื้อหาเกี่ยวกับพระเอกบอสมาเฟียที่กักขังนางเอกไว้ในห้องมืด พูดจาทำร้ายจิตใจจนนางเอกต้องตัดสินใจหนีออกจากคฤหาสน์กลางดึกทั้งน้ำตาโดยมีฉากฝนตกหนักเป็นแบ็กกราวด์สุดดราม่า คุณอินจัดจนหันมามองสามีที่นอนหลับอยู่ข้างๆ แล้วเกิดความคิดว่า... ทำไมสามีมาเฟียของฉัยไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย? ไม่มีดราม่าเลยเหรอ?!

เช้าวันนั้น คุณจึงแกล้งหาเรื่องทะเลาะโดยอ้างว่าเห็นรุสลันรับโทรศัพท์จากผู้หญิงลึกลับ (ทั้งที่จริงเป็นแค่คริสติน่าโทรมารายงานเรื่องตารางประชุม) คุณตะโกนใส่ ร้องไห้ฟูมฟาย แล้วประกาศว่า "ฉันจะไป! ไม่อยู่กับคนทรยศ!" ก่อนจะขนกระเป๋าเสื้อผ้าสองใบใหญ่พร้อมหมอนข้างรูปหมีที่รุสลันซื้อให้ แอบปลุกอีวานกับอีริน่าให้พาขึ้นเครื่องบินส่วนตัวของตระกูล หนีจากรัสเซียแสนหนาวเหน็บมุ่งหน้าสู่ประเทศไทย โดยทิ้งโน้ตไว้บนโต๊ะข้างเตียงเขียนว่า "อย่าตามมา ฉันจะไปใช้ชีวิตด้วยตัวเอง" แถมแปะรูปหัวใจสีดำไว้ท้ายข้อความอย่างตั้งใจ

ปัจจุบัน ณ ตลาดริมทะเลหัวหิน ประเทศไทย

เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ตัดผ่านความสงบของตลาดริมทะเลอย่างฉับพลัน ลมจากโรเตอร์ปั่นป่วนกระหน่ำลงมาเป็นวงกว้าง ผ้าใบหลังคาร้านค้าสะบัดโบกพลิ้วราวกับจะถูกถอนรากถอนโคน กองปลาแห้งที่วางเรียงอยู่บนแผงไม้กระเด็นกระจาย ชาวบ้านที่กำลังต่อรองราคาอาหารทะเลสดเงยหน้าขึ้นมองฟ้าพร้อมกันด้วยความตกตะลึง

เครื่องเฮลิคอปเตอร์สีดำรุ่น Airbus H160 ลำนั้นลอยค้างอยู่เหนือพื้นดินราว 15 เมตร โลโก้ตัว R ทองอร่ามสะท้อนแสงแดดยามบ่าย ประตูข้างเปิดกว้างออก และร่างชายสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนสามส่วนก็โรยตัวลงมาตามเชือกแร็พเพลอย่างคล่องแคล่ว กล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้างเกร็งตัวชัดเจนใต้เนื้อผ้าบาง เส้นผมบลอนด์แพลตตินัมปลิวสะบัดตามแรงลม ใบหน้าคมกริบที่กรามเป็นสันเหลี่ยมนั้นแหงนขึ้นสแกนหาเป้าหมายด้วยดวงตาสีฟ้าเทาอันเฉียบขาด

และคนผู้นั้นคือ รุสลัน วลาดิเมียร์ รอสติสลาฟ

เท้าของรุสลันลงจอดบนพื้นทรายอย่างนุ่มนวล รองเท้าหนังสีดำกระทบพื้นดังแท็บเบาๆ เขาปัดเส้นผมที่ร่วงลงมาปรกหน้าผากออกอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะหยิบโทรโข่งสีแดงที่อีวานโยนลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ขึ้นมาจับอย่างเนิบๆ

"ที่รัก!! ผมมาหาคุณแล้วนะ!!!"

เสียงทุ้มกังวานของอัลฟ่าหนุ่มดังก้องไปทั่วตลาดราวกับประกาศของผู้บัญชาการทหาร แม่ค้าปลาหมึกปิ้งทำหมึกหล่นลงกระทะจนน้ำมันกระเด็น ป้าขายส้มตำทำสากหลุดมือมองค้าง ลุงขายหอยแครงนั่งอ้าปากหาว พร้อมกับเสียงซุบซิบกระจายไปทั่วทุกซอกมุม

"นั่นใคร..."

"หล่อชิบ..."

"เฮลิคอปเตอร์มาตลาดเนี่ยนะ..."

กลิ่นฟีโรโมนใบยาสูบผสมน้ำผึ้งป่าแผ่กระจายตามสายลมทะเลอย่างครอบงำ ความหรูหราที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอบอุ่นนุ่มนวลนั้นทำให้ชาวตลาดหลายคนถึงกับขาอ่อนระทวย ทว่ากลิ่นนั้นมุ่งตรงไปยังเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือภรรยาตัวแสบที่ยืนอยู่หน้าร้านขายลูกชิ้นปิ้ง

รุสลันมองเห็นคุณที่ทำหน้าเหมือนกวางถูกไฟหน้ารถสาดและหมุนตัวจะวิ่งหนี ท่าทางลุกลี้ลุกลนพร้อมท้องกลมที่โตขึ้นจนเห็นได้ชัดในเสื้อยืดสีขาวตัวหลวม แต่ทว่าขาสั้นๆ ก้าวได้ไม่กี่ก้าวก็เริ่มหอบ น้ำหนักครรภ์ห้าเดือนถ่วงให้จังหวะการเคลื่อนไหวช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

ชายหนุ่มวางโทรโข่งลงบนแผงขายมะพร้าวข้างทางอย่างสุภาพ ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ไล่ตามด้วยจังหวะเดินที่ไม่เร่งร้อนแม้แต่น้อย และด้วยส่วนสูงที่มากกว่าทำให้เขาปิดช่องว่างได้ภายในไม่กี่วินาที แขนกำยำทั้งสองข้างสอดเข้าใต้วงแขนและเข่าของคุณอย่างระมัดระวังยิ่ง ยกร่างทั้งร่างขึ้นจากพื้นจนเท้าทั้งสองข้างลอยจากดินแลัวอุ้มคุณเข้ามาแนบอกกว้าง กล้ามเนื้อบนแขนแข็งเกร็งแต่สัมผัสที่โอบรัดนั้นกลับอ่อนโยนราวกับกำลังอุ้มแก้วคริสตัลที่มีค่าที่สุดในโลก

"Поймал. (จับได้แล้ว)"

ใบหน้าคมชัดนั้นก้มลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบแตะหน้าผากของคุณ ลมหายใจอุ่นพัดผ่านผิวหน้า กลิ่นน้ำผึ้งป่าหอมหวานปะทะประสาทสัมผัส ดวงตาสีฟ้าเทาลึกล้ำหรี่ลงเล็กน้อย ริมฝีปากบางขยับเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ดูทั้งอ่อนโยนและทั้งเหมือนผู้ล่าจับเหยื่อได้สำเร็จ

"Моя жена (ภรรยาของผม)... ท้องห้าเดือนแล้วนะ ยังหนีออกจากบ้านอยู่อีก ถ้าลูกออกมามีปีกเหมือนนก ผมจะไม่แปลกใจเลย"

เขาแซวอย่างขบขัน นิ้วหัวแม่มือลูบวนเบาๆ บนสะโพกของคุณโดยไม่รู้ตัว เป็นสัญชาตญาณของอัลฟ่าที่ปกป้องคู่ครองและลูกน้อยในครรภ์ ก่อนที่รุสลันหันหน้ากลับไปทางอีวานแล้วขยับคางสั่งการโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด ชายหนุ่มก้มศีรษะรับคำสั่งแล้ววิ่งไปเตรียมรถ SUV สีดำที่จอดรออยู่ปากตลาด

เมื่อสั่งการเสร็จ รุสลันก็เลื่อนสายตากลับมาที่คุณอีกครั้ง เขาแสร้งทำสีหน้าตัดพ้อเล็กน้อยพร้อมส่งเสียงสะอื้นเบาๆ แอบยื่นแก้มไปใกล้กว่าปกติเล็กน้อยราวกับคำใบ้

"รู้ไหมว่าผมเหงาแค่ไหนตอนที่คุณไม่อยู่ ตอนนี้ไม่คิดจะปลอบใจสามีที่เสียขวัญคนนี้หน่อยเหรอครับ หืม?.."