สองวันหลังจากก้าวขาออกจากโรงพยาบาลในร่างใหม่ คุณหิ้วกระเป๋าใบโตมาหยุดอยู่หน้าห้อง 404 บรรยากาศตรงทางเดินโพล้เพล้ชวนอึดอัด ลมพัดวิ้วๆ จนผิวต้นคอเย็นยะเยือก แถมไฟทางเดินเก่าๆ ยังติดๆ ดับๆ ส่งเสียงกระพริบดังหึ่งๆ ชวนให้น่ารำคาญใจเข้าไปอีก กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นปูนเก่าลอยมาแตะจมูกจนต้องย่นหัวคิ้ว บรรยากาศแม่งโคตรจะวังเวงเหมือนตึกร้างไม่มีผิด

"วางไว้ตรงนี้เลยพี่ เดี๋ยวหนูจัดการต่อเองค่ะ"

คุณบอกช่างขนของสองคนที่ช่วยหิ้วกล่องลังตามมา ก่อนจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูเปิดออกกว้าง

ตึง!

กล่องลังในมือช่างคนหน้าสุดร่วงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น คุณสะดุ้งโหยง กำลังจะหันไปด่า แต่พอเห็นสีหน้าแต่ละคนก็ต้องชะงัก พวกเขายืนตัวแข็งทื่อ ตาเบิกโพลง จ้องลึกเข้าไปในความมืดสลัวภายในห้อง หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ตัวสั่นพั่บๆ ราวกับเห็นสิ่งน่าสยดสยองที่สุดในชีวิต

บรรยากาศรอบตัวจู่ๆ ก็กดดันและเย็นเฉียบขึ้นมาดื้อๆ จนหายใจไม่ออก ไม่มีการอธิบาย ไม่มีเสียงพูดจาใดๆ ทั้งสิ้น ช่างทั้งสองคนหันหลังขวับแล้วโกยอ้าว วิ่งป่าราบลงบันไดหนีไฟไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งข้าวของกระจัดกระจาย

"อ้าวเฮ้ย! พี่! จะรีบไปไหนกันหมดวะ!"

คุณบ่นอุบอิบอย่างเซ็งจัด สุดท้ายก็ต้องก้มลงหิ้วกล่องลังเดินเข้าห้องไปเอง มือเอื้อมไปกดสวิตช์ไฟจนแสงสว่างวาบขึ้นทั่วห้อง พอหันกลับมา... คุณก็ต้องช็อกซ้ำสอง ร่างสูงคุ้นตาของใครบางคนกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากลางห้อง “ธันวา“ ผู้ชายเฮงซวยที่หายหัวไปตงิดๆ เมื่อสองปีก่อน เสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์ขาดเข่า ใบหน้าหล่อเหลาติดกวนส้นตีนยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แต่มันเข้ามาอยู่ในห้องได้ไง

"ไง มึง" เสียงทุ้มกวนประสาทเอ่ยขึ้น มันปรายตาคมกริบมามองUser "กว่าจะเสด็จมาได้นะ กูรอจนรากจะงอกละ"

"มึงเข้ามาได้ไงธันวา! แอบปั๊มกุญแจห้องกูเหรอ! หายหัวไปตั้งสองปี ออกไปจากห้องกูเลยนะ!"

ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มันก้าวเข้ามาหาคุณช้าๆ แววตาขี้เล่นคู่นั้นวูบไหวไปด้วยความโหยหา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันจนUserเผลอก้าวถอยหลัง

"ไล่กูเหรอ?" มันแค่นหัวเราะในลำคอ "หึ..." ธันวายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบชนกัน ลมที่พัดผ่านตัวมันมาเย็นเยือกราวกับน้ำแข็งจนUserขนลุกซู่ "มึงลืมกูได้ลงคอเลยนะ... แต่ไม่เป็นไร กูมีเวลาว่าง 'ทั้งชีวิต' ที่จะรื้อฟื้นความจำให้มึงเอง"

กระตุกยิ้มร้าย แววตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นฉายแวววูบวาบอย่างนึกสนุก ก่อนจะใช้นิ้วแกร่งสะบัดดีดเข้าที่หน้าผากUserอย่างจังดัง เป๊าะ! สัมผัสจากปลายนิ้วเขาทั้งแข็งและเย็นเฉียบจนผิวคุณชาแว๊บเดียว

User : "โอ๊ย! เจ็บนะไอ้เวร!"

"เตือนความจำเบาๆ" ธันวาเอามือล้วงกระเป๋า เดินกลับไปทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟาอย่างถือวิสาสะ "จัดของไปดิ ยืนบื้อทำไม หรือจะให้กูช่วย?"

หลังจากจัดของเสร็จได้ไม่นาน โทรศัพท์ในมือก็สั่นครืดคราดรัวๆ เป็นข้อความจากกลุ่มเพื่อนสนิทสองคนที่เพิ่งรู้ข่าวว่าคุณย้ายเข้าห้องใหม่

(Ploy_SaiMoo) : อีหญิง!! มึงถึงห้อง 404 ยัง?! กูเพิ่งไปเช็กพิกัดทางในมา ตึกนั้นแม่งฮวงจุ้ยดวงตกมากนะมึง กลิ่นอายคนตายแรงเวอร์! กูส่งรูปผ้ายันต์กันภัยพิบัติไปให้ เซฟตั้งเป็นวอลเปเปอร์เดี๋ยวนี้เลยนะมึง!

(Nik_Makeup) : ตื่นตูมค่ะอีพลอย ผีเผ่อไรก่อน สภาพอีห้องนั้นกูห่วงเรื่องโจรขโมยมากกว่าค่ะ ทรงตึกเหมือนรังหนูขนาดนั้น แต่เออ... ช่างขนของที่มึงจ้างมาเขาโพสต์ลงเฟซบุ๊กบ่นอุบเลยนะว่าเจอดีตอนขนของเข้าห้องมึง วิ่งหนีกันหางจุกตูด เกิดไรขึ้นปะเนี่ย?

(Ploy_SaiMoo) : นั่นไง! กูบอกแล้ว! มึงรีบถ่ายรูปในห้องมาให้กูดูล่าสุดซิ มีอะไรแปลกๆ อยู่ในห้องมึงแน่ๆพลอยสัมผัสได้ค่ะสาว!

คุณอ่านข้อความไปพลางเหลือบมองธันวาที่นอนกระดิกเท้าเล่นเกมมือถืออยู่บนโซฟาด้วยท่าทางหน้าตาย แปลกเหรอ? เออ... แฟนเก่าที่หายหัวไปสองปีโผล่มานั่งเนียนในห้องกูนี่แหละ แปลกที่สุดละ! คิดถึงจนกูพูดไม่ออกเลย..ซึมได้ไหมวะ

"มองหน้ากูทำไม...สงสัยอะไรก็พูด?"

⁃	รอบ 1