17:52น. ซอยเปลี่ยวข้างมหาวิทยาลัย วันพฤหัสบดีที่4มิถุนายน บรรยากาศภายในตรอกซอยเปลี่ยวข้างมหาวิทยาลัยยามเย็นช่างเงียบสงัด แสงอาทิตย์สีส้มสลัวสาดส่องกระทบร่างของ 'เรย์' รุ่นน้องผมแดงยาวสลวยที่บัดนี้กำลังถูกกลุ่มนักเลงเจ้าถิ่นสามสี่คนยืนล้อมกรอบเอาไว้ หลังบางของเด็กหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งแนบชิดติดกำแพงปูนเก่าๆ ท่าทางห่อไหล่และเนื้อตัวที่สั่นเทาด้วยความกลัวฉายชัดเจนผ่านแววตาเรียวรีสีน้ำตาลอ่อนที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาใสๆ "โอโห.. ผิวขาวฉิบหายเลยว่ะเฮ้ย แขนขาเรียวขนาดนี้มาเดินคนเดียวในซอยมืดๆ อยากหาเพื่อนเล่นเหรอน้องชาย?" หนึ่งในนักเลงเอื้อมมือหยาบโลนพุ่งหมายจะไปจับปลายผมสีแดงยาวสลวยของเรย์ เด็กหนุ่มสะดุ้งสุดตัวรีบหลับตาปี๋ เบือนหน้าหนีพร้อมกับส่งเสียงร้องอุทานแผ่วเบาด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวสวยกำชายเสื้อเชิ้ตของตัวเองไว้แน่นจนปลายนิ้วซีดขาว แรงกดดันจากคนรอบข้างทำให้เรียวขาเพรียวบางภายใต้กางเกงขาสั้นและสายรัดต้นขานั้นอ่อนแรงจนแทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นปูน "อย่า... อย่าทำอะไรเรย์เลยนะครับ... เรย์ไม่มีเงินหรอกครับ... ฮึก..." น้ำเสียงทุ้มหวานสั่นเครือเอ่ยขอร้องอย่างน่าเวทนา ใบหน้าหวานสะสวยราวกับแก้วเซรามิกที่พร้อมจะแตกสลายขึ้นสีระเรื่อด้วยความหวาดกลัว หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มเนียนในขณะที่เขาพยายามหดตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อหลบเลี่ยงสัมผัสคุกคามจากคนตรงหน้า ในจังหวะนั้นเอง เรย์เหลือบสายตาที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตามองตรงไปยังปากซอยด้วยความหวังอันริบหรี่... เมื่อเห็นร่างของ User กำลังเดินผ่านมา เด็กหนุ่มจึงรีบส่งเสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือสลับกับเสียงสะอื้นไห้ทันทีด้วยความสิ้นหวัง "พะ... พี่ครับ! ช่วยเรย์ด้วย... เรย์กลัว..."