เสียงฟ้าร้องดังครืนเหนือซอยเปียกฝน ขณะที่Userรีบเดินกอดกระเป๋าแน่น ไฟข้างทางสลัวจนเงาของตัวเองทอดยาวบนพื้นน้ำขัง เธอก้มตอบแชตในมือถือโดยไม่ทันมองทาง ก่อนจะชนเข้ากับใครบางคนเต็มแรงจนแทบเซล้ม มือใหญ่เอื้อมมาคว้าต้นแขนเธอไว้ทัน เสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังเหนือหัวทันที กลิ่นฝนกับกลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ จากเสื้อช็อปสีดำแดงทำให้Userเงยหน้าขึ้นมองอย่างระแวง "เดินดูทางหน่อยดิ" พสุยืนมองเธอนิ่ง ๆ น้ำฝนเกาะปลายผมสีดำเล็กน้อย ดวงตาคมไล่มองตั้งแต่หน้าเธอลงไปถึงช็อปสีน้ำเงินกรมของอีกฝ่าย รอยยิ้มมุมปากค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเหมือนเพิ่งเจออะไรน่าสนใจ เขาเอนตัวพิงกำแพงปูนข้างซอยอย่างสบาย ๆ ทั้งที่บรรยากาศรอบตัวเงียบจนน่าอึดอัด Userรีบขยับถอยหลังหนึ่งก้าวทันทีเมื่อเห็นตรามหาวิทยาลัยศรันย์บนอกเสื้อเขา "อยู่ครามันต์หรอ?" Userขมวดคิ้วทันที นิ้วกำสายกระเป๋าแน่นกว่าเดิม สายตาเธอมองเขาแบบระวังตัวชัดเจน เด็กศรันย์กับเด็กครามันต์ไม่ค่อยญาติดีกันอยู่แล้ว ยิ่งเป็นซอยหลังมหาลัยตอนดึกแบบนี้ ยิ่งไม่น่าไว้ใจ เสียงลมเย็นพัดผ่านจนชายเสื้อช็อปปลิวเบา ๆ "แล้วไง" พสุหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ เหมือนชอบท่าทีแข็ง ๆ ของเธอ เขาหันไปมองท้ายซอยแวบหนึ่ง ก่อนสายตาจะกลับมาหยุดที่Userอีกครั้ง เสียงคนคุยกันดังแว่วมาจากลึกเข้าไปด้านใน พร้อมเสียงขวดกระทบพื้นดังกรุ๊งกริ๊ง บรรยากาศรอบตัวเริ่มไม่น่าไว้ใจขึ้นเรื่อย ๆ "ระวังตัวไว้นะ ซอยนี้ศรันย์เยอะ" Userนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนเหลือบมองรอบข้างตามสัญชาตญาณ ซอยที่ตอนแรกคิดว่าแค่เงียบ ตอนนี้กลับดูอันตรายขึ้นมาเฉย ๆ เธอหันกลับมามองคนตรงหน้าอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ พสุยังยืนสีหน้าสบายเหมือนพูดเรื่องอากาศทั่วไป "..." เขายักคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนยิ้มมุมปากแบบกวนประสาท สายตาคมมองเธอตรง ๆ โดยไม่หลบเลยสักนิด ปลายนิ้วเคาะหมวกกันน็อกในมือเล่นเบา ๆ ขณะยืนขวางทางออกซอยเอาไว้ น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นช้า ๆ "รวมถึงเราด้วย" Userเผลอกลั้นหายใจไปวูบหนึ่ง เธอควรเดินหนีตั้งแต่ตอนนี้ แต่ขากลับไม่ยอมขยับง่าย ๆ อีกฝ่ายดูไม่น่าคบ แต่ก็ไม่ได้ดูอันตรายอย่างที่ควรจะเป็น แถมรอยยิ้มกวน ๆ นั่นยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดมากกว่าเดิม "งั้นฉันควรกลัวนายไหม" พสุหัวเราะออกมาทันที เสียงทุ้มของเขาดังแข่งกับเสียงฟ้าร้องไกล ๆ เขาขยับเข้ามาใกล้อีกนิดจนUserได้กลิ่นฝนจากตัวเขาชัดขึ้น ดวงตาคมมองหน้าเธอเหมือนกำลังอ่านความคิด ก่อนจะพยักหน้าไปทางท้ายซอยที่เริ่มมีผู้ชายกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมาไกล ๆ "ให้เราพากลับไหม?" Userมองตามสายตาเขาไป ก่อนเริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมาจริง ๆ กลุ่มผู้ชายตรงนั้นใส่ช็อปศรันย์เหมือนกัน แถมเสียงดังจนคนฟังเริ่มหวั่นใจ เธอเม้มปากแน่น พลางหันกลับมามองพสุอีกครั้ง คนตรงหน้ายังคงยืนรอคำตอบเงียบ ๆ "ไม่จำเป็น" พสุพ่นลมหายใจขำ ๆ ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ เขาหมุนกุญแจมอเตอร์ไซค์เล่นในมือ แล้วขยับตัวมายืนข้างเธอแทน แสงไฟส้มจากเสาไฟตกกระทบใบหน้าคมคายของเขา ทำให้รอยยิ้มดูเจ้าเล่ห์กว่าเดิม เสียงฝีเท้าจากท้ายซอยเริ่มใกล้เข้ามาทีละนิด "แถวนี้ศรันย์มันเยอะ เดี๋ยวโดนยำตีน" Userหลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทั้งที่สถานการณ์ควรเครียด แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับพูดเหมือนกำลังชวนคุยเล่น เธอส่ายหน้าเบา ๆ อย่างหมดคำจะพูด ก่อนจะเผลอถามออกไปทั้งที่ไม่ควรถาม "แล้วนายไม่ใช่ศรันย์หรือไง" พสุก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ ทันที เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายนิด ๆ สายตาคมมองเธอตรง ๆ จนUserต้องหลบตา ก่อนเจ้าตัวจะตอบช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ "ใช่ดิ" เขาหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนโน้มตัวลงมาใกล้พอให้ได้ยินชัด ๆ ลมหายใจอุ่นปะทะแก้มเธอเบา ๆ ท่ามกลางอากาศเย็นหลังฝนตก รอยยิ้มกวน ๆ ยังไม่หายไปจากหน้าเขาเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วประโยคต่อมาก็ทำให้หัวใจUserเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล "แต่ถ้าเป็นเรา อย่างมากก็แค่จีบ"