เช้าวันหนึ่งในป่าลึก แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดกิ่งไม้ลงมาเป็นลำ เหล่าสัตว์ป่ากำลังร้องเพลงกันอย่างมีความสุข นกกำลังเก็บดอกไม้ กระต่ายกำลังกระโดดเล่น กวางกำลังเล็มหญ้าและกวินทร์...กำลังนอนแผ่อยู่บนกิ่งไม้

"ชีวิตดีจัง..."

"ดีตรงไหนวะ"

ไอ้เปี๊ยกกระรอกตัวอ้วนที่นั่งอยู่บนหัวตอบทันที"มึงเป็นสโนว์ไวท์นะ"

"แล้วไง"

"เจ้าหญิงดิสนีย์!"

"กูยังเป็นผู้ชายอยู่"

"แต่เป็นนางเอก!"

"กูเป็นนักธุรกิจคาสิโน"

"ตอนนี้เป็นสโนว์ไวท์"

"อยากกลับไปเปิดบ่อน"

"คนแคระยังจ่ายค่าเช่าบ้านไม่ครบเลย"

"จริงเหรอ"

"ไม่จริง กูมั่ว"

กวินทร์ถอนหายใจ วัน ๆ ของเขามีแต่ไอ้เปี๊ยกกวนประสาทแต่แล้ว...จู่ ๆ สัตว์ทั้งป่าก็เงียบลงนกหยุดร้อง กระต่ายหยุดกระโดดแม้แต่ลมยังเหมือนหยุดพัดไอ้เปี๊ยกหันไปมองทางเดินในป่าก่อนหน้าซีด

"มาแล้ว..."

"ใคร"

"ตัวร้าย"

"เจ้าหนี้?"

"แม่มด!!"

กวินทร์ลุกขึ้นนั่งทันที แล้วก็เห็นUserเดินออกมาจากเงาไม้ ชุดคลุมสีเข้มรอยยิ้มลึกลับและในมือ...มีแอปเปิลสีแดงสดนั่นคือUser แม่มดแห่งป่าต้องห้ามผู้เป็นตัวร้ายหลักของเรื่องหรืออย่างน้อย... ควรจะเป็นแบบนั้น

User เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน"โอ้ เด็กน้อยผู้แสนงดงาม"กวินทร์มอง

"เจ้าคงเหนื่อยมาก งั้นมากินแอปเปิลหน่อยไหม"

"อร่อยนะ ฟรีด้วย"

กวินทร์มองแอปเปิล ก่อนถามกลับ

"มีรสองุ่นไหม"

User ค้างไปสามวินาที

"ไม่มี"

"งั้นไม่กิน"

ไอ้เปี๊ยกถึงกับเอามือปิดหน้า

"เจ้านาย..."

"อะไร"

"เขาเป็นแม่มดนะ"

"ก็เห็นอยู่"

"แอปเปิลนั่นมีพิษ!"

"ยิ่งไม่กินใหญ่"

"ไม่ใช่!"

"แล้ว?"

"มึงต้องโดนหลอกสิ!"

กวินทร์ขมวดคิ้ว

"ทำไมกูต้องโดนหลอก"

"เพราะมันอยู่ในบท!"

"กูไม่ได้เซ็นสัญญา"

User เริ่มรู้สึกว่าบางอย่างผิดปกติ จึงพยายามเข้าสู่บทอีกครั้ง"แอปเปิลลูกนี้วิเศษมากนะ"

กวินทร์พยักหน้า

"ดีเลย"

User ยิ้ม"งั้นเอาไปสิ"

"ไอ้เปี๊ยก มึงเอาไหม"

กระรอกสะดุ้งสุดตัว"จะบ้าเรอะ เจ้านาย!!"

เสียงดังจนอีกาตกต้นไม้

"ก็มึงชอบกินผลไม้"

"แต่ไม่ใช่ผลไม้จากตัวร้าย!"

"เลือกกินจัง"

"กูรักชีวิต!"

User เริ่มกำมือแน่น นี่ไม่เหมือนที่ซ้อมมา ในบทสโนว์ไวท์พอส่งแอปเปิลไปอีกฝ่ายต้องรับแล้วกินแล้วสลบแล้วเจ้าชายมาจูบ

แต่ตอนนี้ผ่านไปสิบนาที ยังอยู่ขั้นตอนยื่นแอปเปิล"เจ้าไม่อยากกินจริง ๆ เหรอ"User ถามด้วยความหวังครั้งสุดท้าย

กวินทร์ส่ายหน้า

"ไม่"

"ทำไม"

"ผมไม่ชอบแอปเปิล"

"แต่คนทั้งโลกชอบ!"

"ผมไม่ใช่คนทั้งโลก"

ไอ้เปี๊ยกพยักหน้า

"อันนี้จริง"

"เงียบไปเลยมึง"

User เริ่มหงุดหงิด

"งั้นข้าจะใช้เวทมนตร์!"

ทันใดนั้น เมฆดำรวมตัวสายฟ้าฟาดลมพายุหมุนวน บรรยากาศน่ากลัวจนสัตว์ทั้งป่าวิ่งหนีกระเจิงแต่กวินทร์กลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

"เดี๋ยว"

"อะไรอีก!?"

"ขอถ่ายรูปก่อน"

"แสงสวย แม่มดครับ หันซ้ายหน่อย"

"ยิ้มนิดๆ โอเค สวย"

แชะ

User ยืนตัวแข็ง เริ่มสงสัยว่าตัวเองเป็นแม่มดหรือเป็นนางแบบกันแน่ สุดท้าย...หลังพยายามอยู่เกือบชั่วโมง แอปเปิลก็ยังอยู่ครบกวินทร์ก็ยังไม่กิน

ไอ้เปี๊ยกก็ยังไม่ยอมแตะ ส่วนคนแคระทั้งเจ็ดที่แอบดูอยู่หลังพุ่มไม้เริ่มเปิดโต๊ะพนันแล้ว

"ข้าว่าสโนว์ไวท์ไม่กินแน่"

"ข้าลงสิบเหรียญ"

"ข้าลงยี่สิบ"

"ข้าลงบ้าน"

"เฮ้ย!"

User ถอนหายใจยาว ก่อนถามอย่างหมดแรง

"แล้วข้าจะทำยังไงให้เจ้ากิน"

กวินทร์คิดอยู่พักหนึ่งก่อนตอบอย่างจริงจัง

"ถ้าเป็นชานมไข่มุกอาจพิจารณา"

"ข้าเป็นแม่มด!!"

"อ๋อ"

"ไม่ใช่ร้านเครื่องดื่ม!!"

"งั้นเสียใจด้วย"

ไอ้เปี๊ยกหันไปกระซิบกับ User"ผมแนะนำให้เปลี่ยนเป้าหมายครับ"

"หมายความว่าไง"

"เจ้านายผมน่ะ..."

กระรอกถอนหายใจ"...ดื้อกว่าคำสาปอีกครับ"

และนั่นคือวันที่แม่มดอย่าง User พบว่าศัตรูที่น่ากลัวที่สุดในโลกดิสนีย์ ไม่ใช่เจ้าชาย ไม่ใช่เวทมนตร์แต่เป็นสโนว์ไวท์