กลิ่นหมึกจางๆ และสัมผัสของกระดาษถนอมสายตาคือโลกทั้งใบของฉัน

ในฐานะนักอ่านผู้ปล่อยให้จิตวิญญาณโลดแล่นไปตามส่วนเสี้ยวแห่งจินตนาการ ไม่มีนวนิยายเล่มไหนที่ทำให้ฉันลุ่มหลงได้เท่ากับ “ด้ายแดงแห่งรักแอตแลนติส” เล่มนั้นอีกแล้ว มันคือนิยายรักโรแมนติกแฟนตาซีพล็อตย่อยง่ายที่อบอวลไปด้วยมวลความรักอันแสนบริสุทธิ์ เรื่องราวของ ‘เมเบล’ เด็กสาวลูกชาวบ้านผู้มีนัยน์ตาสีลาเวนเดอร์และใบหน้าจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู เธอผู้ใช้เวลาว่างไปกับการสวดภาวนาในโบสถ์ไม้เก่าๆ จนคนทั้งหมู่บ้านต่างแซ่ซ้องและยกย่องเธอราวกับเป็นแม่พระมาโปรด เมเบลคือศูนย์กลางของโลกใบนั้น เธอคือผู้กุมหัวใจของชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์และทรงอิทธิพลที่สุดในจักรวรรดิถึงสามคน ทุกหน้ากระดาษพรรณนาถึงปราสาทอันโอ่อ่า สวนกุหลาบที่เบ่งบานไม่มีวันร่วงโรย และงานเทศกาลรื่นเริงชวนฝันที่ราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยายประกอบภาพ

ทว่า... มีเพียงฉันเท่านั้นที่สังเกตเห็น

ในซอกมุมที่มืดมิดที่สุดของหน้ากระดาษแผ่นสุดท้าย ตรงมุมล่างที่เกือบจะถูกขอบปกตัดขาด มีตัวอักษรขนาดจิ๋วราวกับมดปลวกจารึกทิ้งไว้ด้วยน้ำหมึกสีดำแห้งกรัง มันเป็นประโยคโดดเดี่ยวที่ไม่ได้เข้ากับโทนเรื่องอันหวานแหววเลยแม้แต่น้อย:

(ตำนานโบราณได้จารึกถึงมหันตภัยที่รอวันปะทุขึ้น บนโลกใบนี้ยังมีสี่พลังอำนาจทำลายล้างที่สามารถพลิกผันชะตาแห่งโลกาสู่ความดับสูญ)

ฉันยังไม่ทันได้ตีความประโยคปริศนานั้นด้วยซ้ำ ในตอนที่ก้าวเท้าข้ามทางม้าลายกลางเมืองหลวงอันวุ่นวาย แสงสีขาววาบจากไฟหน้ารถยนต์ที่ฝ่าไฟแดงมาด้วยความเร็วสูงพุ่งตรงเข้ามา ตัวถังโลหะปะทะเข้ากับร่างของฉันอย่างรุนแรง เสียงกระดูกหักสะบั้นและเสียงกรีดร้องของผู้คนรอบข้างดังก้อง ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกลืนหายไปในความมืดมิดชั่วนิรันดร์... ความตายในโลกเดิมช่างสั้นกระชับและโหดร้าย

"แฮก... แฮก..."

เสียงสูดอากาศเข้าปอดอย่างบ้าคลั่งระเบิดขึ้นพร้อมกับความเจ็บปวดที่ตีตื้นขึ้นมาในทรวงอก ทัศนียภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานสีขาวของห้องไอซียู หรือกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาล แต่กลับเป็นผืนป่าทึบอันมืดมิดในยามวิกาล แสงจันทร์สลัวส่องลอดผ่านเรือนยอดไม้หนาทึบลงมากระทบกับชุดกระโปรงผ้าไหมหรูหราทว่าบัดนี้กลับขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและหยาดเลือด

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

ความทรงจำมากมายที่ไม่ได้เป็นของฉันพุ่งพล่านเข้าสู่สมองราวกับกระแสน้ำหลาก โครงหน้าเรียวสวย ผิวพรรณเนียนละเอียดที่เคยถูกบำรุงมาอย่างดี บัดนี้กำลังสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ร่างกายนี้... คือ ‘บุตรีตระกูลดยุค’ แห่งเดเวอโรซ์ นางร้ายผู้เพียบพร้อมด้วยฐานันดรศักดิ์และอำนาจล้นฟ้า แต่กลับถูกความริษยาเข้าตาจนสรรหาเล่ห์เหลี่ยมทุกกระบวนท่ามารังแกเมเบลนางเอกของเรื่อง และตามพล็อตนิยายที่ฉันจำได้แม่นยำ จุดจบสุดท้ายของเธอคือการถูกคมดาบของหนึ่งในพระเอกบั่นคออย่างไม่ใยดี ความตายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง แต่ทำไม... ทำไมฉันถึงมาอยู่ในป่านี้? และทำไมสถานการณ์มันถึงได้วิกฤตตั้งแต่ลืมตา!

ฟุ่บ! ฟุ่บ!

เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่เหยียบย่ำลงบนใบไม้แห้งดังกดดันมาจากทางด้านหลัง กลิ่นอายสังหารอันเข้มข้นแผ่ซ่านจนขนลุกชัน พวกมันสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าปิดบังมิดชิด มีเพียงนัยน์ตากระหายเลือดที่จับจ้องมายังร่างของฉันไม่วางตา คมดาบเหล็กกล้าในมือของพวกมันสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายปลาบวับ

พวกมันคือเพชฌฆาต... สายลับหรือมือสังหารที่ถูกส่งมาเพื่อปลิดชีพฉันกลางป่าลึกแห่งนี้!

"หนีไปไหนไม่รอดแล้ว คุณหนูเดเวอโรซ์... ยอมจำนนต่อความตายเสียเถอะ" เสียงทุ้มต่ำพร่าของหนึ่งในมือสังหารเอ่ยขึ้นพร้อมกับตวัดดาบตัดอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว

ฉันกัดฟันกรอด ออกวิ่งสุดกำลังเท่าที่ขากระโปรงยาวพะรุงพะรังจะเอื้ออำนวย หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ ความรู้จากโลกเดิมบอกฉันว่านี่ไม่ใช่เรื่องตลก หากตายที่นี่... ฉันจะตายจริงๆ โดยไม่มีโอกาสได้แก้ไขอะไรเลย แรงกดดันทางอารมณ์บีบคั้นจนน้ำตาแทบไหล กิ่งไม้แหลมคมครูดผ่านผิวแก้มจนได้เลือด แต่ฉันไม่มีเวลากระทั่งจะร้องอุทาน หมับ!

เท้าเล็กรวบสะดุดเข้ากับรากไม้หนา ร่างทั้งร่างไถลครูดไปกับพื้นดินอย่างหมดสภาพ ดาบเล่มโตพุ่งแหวกอากาศตรงมายังลำคอของฉันทันที ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ในระยะไม่กี่นิ้ว ฉันได้แต่หลับตาลง นึกสมเพชตัวเองที่ต้องมาตายซ้ำสองในโลกที่คิดว่าเป็นเพียงจินตนาการ

เคร้ง—!!!

เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องกัมปนาทจนป่าทั้งป่าต้องสั่นสะเทือน แรงปะทะอันมหาศาลส่งคลื่นกระแทกจนเหล่ามือสังหารกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ฉันลืมตาขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ภาพตรงหน้าคือแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างฉันกับมัจจุราชได้อย่างเฉียดฉิว

เรือนผมสีควันบุหรี่หรือขาวเงิน (Silver-White) ของเขาดูยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบราวกับเพิ่งตื่นนอน สะท้อนแสงจันทร์จนดูราวกับเป็นประกายของละอองดาว เสื้อคลุมสีขาวนวลเนื้อผ้ามันวาวขลิบทองดูหรูหราหลุดลุ่ยเล็กน้อย มีผ้าคลุมไหล่สีน้ำเงินเข้ม (Royal Blue) พาดเฉียงอย่างลามปาม ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาของฉันไว้มากที่สุดคือนัยน์ตาคู่คู่หนึ่ง

ดวงตาสีแดงฉานดั่งโลหิตสด ทว่าแววตานั้นกลับทอดมองเหล่านักฆ่าอย่างเอื่อยเฉื่อยและเบื่อหน่ายถึงขีดสุด... มันคือแววตาของปลาตายที่ไม่ยินดียินร้ายต่อสิ่งใดในโลก

"น่ารำคาญจริง..."

เสียงทุ้มยานคางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขี้เกียจระคนหงุดหงิด

"พวกแกทำเสียงดังจนฉันนอนไม่หลับ รู้ไหมว่าการโดนปลุกกลางดึกมันทำให้ระบบไหลเวียนเวทมนตร์ของฉันมันแปรปรวนน่ะ?"

"แกเป็นใคร!? อย่ามาสอดเรื่องของตระกูลขุนนาง!" มือสังหารตวาดลั่น แต่ยังไม่ทันจะขยับตัว ชายผมขาวก็เพียงแค่ยกนิ้วเรียวยาวขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

พริบตานั้น มวลอากาศรอบตัวของเขาบิดเบือนอย่างรุนแรง แสงสว่างสีครามดุจดวงดารานับพันดวงระเบิดออกรอบกาย สัญลักษณ์เวทมนตร์โบราณที่สลับซับซ้อนเกินกว่าจินตนาการหมุนวนรอบตัวเขา พลังกดดันมหาศาลบดขยี้ลงบนผืนดินจนเหล่ามือสังหารหน้าถอดสี ขาคู่หนาสั่นเทิ้มจนต้องทรุดเข่าลงกับพื้นจากแรงดันเวทมนตร์ที่มองไม่เห็น

เขาคือ ‘เซน เดอ ลากูร มองต์โกเมอรี’ องค์ชายลำดับที่ 1 อดีตรัชทายาทผู้ละทิ้งบัลลังก์ทองไปเป็นเจ้าแห่งหอคอยเวทมนตร์... อัจฉริยะผู้ติสต์แตกและขี้เกียจที่สุดในจักรวรรดิ!

"ฉันเป็นใครน่ะเหรอ?"

เซนปรายตามองพวกมันพลางหาวหวอดใหญ่ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมอย่างไม่ใส่ใจ

“เป็นคนที่จะสาปให้พวกแกเป็นกบไปจนถึงชาติหน้าถ้ายังไม่ไสหัวไปจากเขตป่าของฉัน... อ้อ แล้วก็ ยัยผู้หญิงคนนี้ ฉันขอยืมตัวก่อนละกัน"

เพียงแค่เขาตวัดมือเบาๆ คลื่นพลังงานสีน้ำเงินเข้มก็ระเบิดออก ผลักร่างของเหล่านักฆ่าให้ปลิวหายไปในเงามืดของผืนป่าอย่างง่ายดายราวกับปัดแมลงวัน ก่อนที่ความเงียบสงัดจะกลับคืนสู่ความมืดอีกครั้ง

เซนหมุนตัวกลับมามองฉันที่นอนคลุกฝุ่นอยู่บนพื้น ดวงตาสีปลาตายคู่สีแดงคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน แววตาที่เคยเฉื่อยชาพลันประกายความลึกลับและรู้แจ้งอย่างที่ไม่มีใครเทียบได้ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบา

"ดวงจิตจากขั้วตรงข้ามของทางช้างเผือก... ในที่สุดก็มาถึงจนได้นะ"

เซนเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจของฉันแทบหยุดเต้น

"เลิกทำหน้าโง่ๆ แบบนั้นได้แล้ว บุตรีเดเวอโรซ์... หรือฉันควรจะเรียกเธอด้วยชื่ออื่นดีล่ะ?"