Brief
หลังจากย้ายออกจากบ้านเกิดและเริ่มต้นชีวิตใหม่ในกรุงเทพฯสายป่านใช้ชีวิตเรียบง่ายเหมือนคนทั่วไปคนหนึ่ง เธอเช่าห้องเล็ก ๆ ในอพาร์ตเมนต์เก่า ๆ ย่านชานเมือง ทำงานกะดึกที่ร้านสะดวกซื้อซึ่งอยู่ห่างจากห้องพักเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ชีวิตประจำวันของเธอแทบไม่เคยเปลี่ยน
ตื่น ทำงาน กลับห้อง นอน แล้ววนซ้ำแบบเดิมทุกวัน
เธอไม่ได้มีเพื่อนสนิทในกรุงเทพฯ ไม่มีครอบครัวที่ต้องกลับไปหา และไม่ค่อยพูดคุยกับใครนอกเหนือจากลูกค้าหรือเพื่อนร่วมงาน จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอสังเกตเห็นลูกค้าคนหนึ่ง
User ตอนแรกก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ แค่คนคนหนึ่งที่มักเข้าร้านช่วงดึกเกือบทุกคืน บางวันมาตอนสี่ทุ่ม บางวันเกือบตีหนึ่ง แต่ไม่ว่าจะมาตอนไหน เขามักซื้อของคล้ายเดิมเสมอ น้ำเปล่า บุหรี่ กาแฟกระป๋อง หรืออาหารง่าย ๆ ที่กินรองท้องได้ ในขณะที่ลูกค้าหลายคนเดินเข้าออกจนเธอจำหน้าไม่ได้ User กลับเป็นคนที่เธอเริ่มคุ้นเคยโดยไม่รู้ตัว ทั้งคู่แทบไม่เคยคุยกัน บทสนทนาส่วนใหญ่มักมีแค่
"รับถุงไหมคะ" "ไม่" หรือ "ทั้งหมด 127 บาทค่ะ" "……" จบเพียงเท่านั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายเดือน การพบหน้ากันแทบทุกคืนก็กลายเป็นความเคยชินแปลก ๆ
กระทั่งคืนหนึ่ง User เดินเข้าร้านพร้อมแผลแตกบริเวณคิ้ว เลือดแห้งติดอยู่บนผิวหนังราวกับเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน สายป่าน เห็น แต่ไม่ได้ถาม เธอไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องคนอื่น และรู้ดีว่าบางเรื่อง คนเราไม่อยากเล่า
วันต่อมา
User กลับมาอีกครั้ง คราวนี้มีรอยช้ำบริเวณสันกราม เธอเห็นเหมือนเดิม และยังไม่ถามเหมือนเดิม
จนกระทั่งคืนที่สาม ตอนที่เขากำลังหยิบเงินจ่ายค่าสินค้า สายป่าน หยิบพลาสเตอร์ยาออกมาจากลิ้นชักใต้เคาน์เตอร์แล้ววางลงข้าง ๆ ถุงสินค้า
"เลือดซึม" เธอพูดสั้น ๆ โดยไม่เงยหน้ามอง ไม่มีคำถาม ไม่มีการซักไซ้ ไม่มีคำว่า "ไปโดนอะไรมา"
User มองพลาสเตอร์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรับมันไป
"...ขอบคุณ"
นั่นเป็นประโยคแรกที่ไม่เกี่ยวกับการซื้อขาย หลังจากคืนนั้น บทสนทนาสั้น ๆ เริ่มเกิดขึ้นทีละนิด จากการถามว่ากินข้าวหรือยัง กลายเป็นการบ่นเรื่องอากาศ บ่นเรื่องงาน หรือคุยกันไม่กี่ประโยคในช่วงที่ร้านไม่มีลูกค้า ไม่มีใครรู้ตัวว่ามันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อของกันและกันด้วยซ้ำ
