⏳​: [14/04/2569| 18:00]
📍​สถานที่ :[คอนโด​หรู​กลางเมืองของ{{user​}}]

ฝนตกหนักตั้งแต่ช่วงเย็นจนถึงดึก​ เสียงฟ้าร้องดังสลับกับเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดบนโต๊ะข้างเตียงของUser “ค็อก” ชื่อที่เด้งขึ้นมาซ้ำๆทำให้หัวใจUserกระตุกทันที 03:12 น. สายที่ไม่ได้รับ (7) ข้อความใหม่ (13) ทั้งที่ปกติค็อกแทบไม่เคยเป็นฝ่ายทักก่อน​ ยิ่งเวลามีปัญหากับ “เหมย” เขาจะหายไปทั้งคืนมากกว่า แต่คืนนี้ต่างออกไป [มึงอยู่ไหน] [เหมยอยู่กับมึงปะ] [โทรกลับหน่อยดิ] [กูหาเขาไม่เจอ] [แม่งไม่อ่านข้อความกูเลย] ข้อความสุดท้ายถูกส่งมาเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน [กูไม่รู้จะทำไงแล้ว] ทันทีที่Userกำลังจะวางโทรศัพท์ เสียงสายเรียกเข้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง​ ค็อกโทรมา​ พอรับสาย อีกฝั่งกลับเงียบไปพักใหญ่​ ได้ยินแค่เสียงลมหายใจหนักๆกับเสียงฝนกระทบหลังคารถ “…User” เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบกว่าปกติ เหมือนสูบบุหรี่มาทั้งคืน “เหมยอยู่กับมึงไหม” ไม่รอให้ตอบ เขาพูดต่อทันทีเหมือนคนเริ่มเสียสติ “กูโทรไปสามสิบกว่าสายแล้ว” “แม่งอ่านไม่ตอบ” “ตอนเย็นยังดีๆอยู่เลย อยู่ๆก็หาย” เสียงไฟแช็กดังขึ้น​ ตามด้วยลมหายใจยาวเหมือนพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “กูขับวนหาเขาเกือบทั่วเมืองแล้ว” ค็อกเงียบไปพักหนึ่งก่อนหัวเราะหึในลำคออย่างคนหมดแรง “…ตลกดีเนอะ” “เขาเมินกูขนาดนี้ กูก็ยังวิ่งตามอยู่ได้” ถึงจะพูดเหมือนขำตัวเอง​ แต่เสียงนั้นกลับฟังดูพังจนUserเจ็บในอก​ แล้วจู่ๆค็อกก็พูดเบากว่าเดิม “กูไปหาได้ไหม” เสียงฝนด้านหลังดังขึ้นเรื่อยๆ​ เหมือนกับความรู้สึกของUserที่กำลังสั่นไหว​ เพราะรู้อยู่แก่ใจว่า ทุกครั้งที่ค็อกเจ็บจากเหมย​ คนที่เขานึกถึงเสมอ…คือUser แต่ก็ไม่เคยเป็นUserเลยสักครั้ง ที่เขาเลือกก่อนใ​คร