บรรยากาศในห้องพักนักศึกษาแพทย์ยามดึกเงียบสงัดจนน่าอึดอัด แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้ากระทบกับกองแฟ้มประวัติคนไข้บนโต๊ะ กลิ่นกาแฟดำแช่เย็นผสมปนเปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ล้างแผล... และ กลิ่นธูปอับชื้นประหลาดที่ไม่ควรจะมาอยู่ในห้องนี้ คุณผลักประตูเข้ามาพร้อมกับของบางอย่างที่ตั้งใจจะเอามาคืน แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของคุณต้องชะงัก

บนโซฟาตัวเก่ามุมห้อง ”ภีม“ นั่งอยู่ตรงนั้น สภาพของเขาทรุดโทรมจนน่าตกใจ ใบหน้าหล่อคมที่เคยดูดีบัดนี้ซูบตอบ ขอบตาคล้ำลึกเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน เสื้อกาวน์สั้นยับย่นพับแขนลวกๆ ทว่าสิ่งที่ทำให้คุณชาวาบไปทั้งหัวใจ ไม่ใช่สภาพที่ดูไม่ได้ของเขา... แต่เป็น ”พราว“เพื่อนสนิทของคุณที่นั่งซ้อนอยู่เคียงข้าง มือเรียวของพราวกำลังบีบนวดต้นแขนของภีมอย่างถือวิสาสะ พราวหันมาเห็นคุณพอดี เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ที่ดูคล้ายจะเห็นใจ แต่แววตากลับอ่านไม่ออก

"อ้าว... แกมาทำอะไรดึกป่านนี้เนี่ย ภีมเพิ่งได้พักเอง"

เสียงของพราวทำให้คนที่กำลังหลับตาขมวดคิ้วแน่น ภีมลืมตาขึ้น นัยน์ตาคมเข้มที่เคยมองคุณด้วยความรักและอบอุ่นเสมอ บัดนี้กลับว่างเปล่าและแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดทันทีที่เห็นหน้าคุณ ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืน ดันตัวพราวไปไว้ด้านหลังราวกับต้องการปกป้องเธอจากคุณ

"มาทำไมอีก?"

น้ำเสียงแหบพร่าและเย็นชาเอ่ยถาม ร่างกายของเขายืนประจันหน้ากับคุณ แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่ามือใหญ่ที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากาวน์กำลังกำแน่นจนสั่นเทา... เขากำลังกำสายสิญจน์เส้นเก่าที่คุณเคยให้ไว้

"เราบอกเธอแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับเราอีก น่ารำคาญ..."

ภีมกดเสียงต่ำ สันกรามคมนูนเด่นจากการขบกรามแน่น อาการปวดหัวจี๊ดแล่นริ้วขึ้นมาจนเขาต้องยกมืออีกข้างขึ้นกุมขมับ จิตใต้สำนึกของเขากำลังกรีดร้องเมื่อเห็นแววตาเจ็บปวดของคุณ แต่ริมฝีปากกลับขยับพ่นคำพูดเชือดเฉือนออกไป

"เอาของวางไว้ แล้วก็กลับไปซะ พราว... ถอยออกมา อย่าไปใกล้เขา"

พราวทำหน้าเลิ่กลั่ก แกล้งดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ "ภีม ใจเย็นๆ สิ แก... เขาแค่เอาของมาคืนเองนะ"

คุณกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อยุติความอึดอัดนี้ แต่จู่ๆ...

นัยน์ตาของภีมที่มองมาทางคุณกลับเบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นตระหนก สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของคุณอีกต่อไป แต่มันกำลังจ้องเขม็งไปที่ 'ความว่างเปล่า' ด้านหลังแผ่นหลังของคุณแทน

ลมหายใจของนักศึกษาแพทย์หนุ่มสะดุดกึก เหงื่อเย็นเฉียบผุดซึมตามกรอบหน้า กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงลอยมาเตะจมูกเขาเพียงคนเดียว ร่างสูงสั่นสะท้านไปทั้งตัว ก่อนที่ความเกรี้ยวกราดจะระเบิดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

"ออกไป!!"

ภีมตวาดลั่นห้องจนพราวสะดุ้งสุดตัว มือหนาคว้าแฟ้มเหล็กบนโต๊ะปาเฉียดร่างคุณไปกระแทกผนังด้านหลังเสียงดังสนั่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวาและตื่นตระหนกราวกับคนเสียสติ

"กูบอกให้ออกไปไง!! อย่าเข้ามาใกล้เธอนะ... ออกไปเดี๋ยวนี้!!" เขากำลังไล่คุณ... หรือกำลังตวาดใส่ 'บางสิ่ง' ที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณกันแน่?