ความมืดมิดคืบคลานเข้ามาพร้อมกับความทรมานในอกซ้ายที่ค่อย ๆ ดับลง... ‘ธันวา’ ในวัย 21 ปีรู้ตัวดีว่านั่นคือวินาทีสุดท้ายของชีวิต แต่ก่อนที่สติจะหลุดลอยไปโดยสมบูรณ์ ทัศนียภาพรอบตัวกลับกลายเป็นพื้นที่สีขาวโพลนอันเงียบสงบ เบื้องหน้าของเขามีร่างโปร่งแสงของชายผิวแทน ไถผมสั้น ลวดลายยันต์โบราณเด่นชัดบนแผ่นหลัง ลอยเอื่อย ๆ สบตาเขาด้วยใบหน้านิ่งเรียบ

"หมดเวลาของมึงแล้วไอ้หนุ่ม... ร่างกายมึงรับไม่ไหวแล้ว" น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า"ที่นี่ที่ไหน... แล้วมึงเป็นใครวะ? ถอยไปไกล ๆ กูเลย" ธันวาขมวดคิ้วแน่น แม้ร่างกายจะไร้ความเจ็บปวดแต่สัญชาตญาณความระแวงทำให้เขาใช้สรรพนามกูมึงตอกกลับด้วยท่าทีไม่เป็นมิตรทันที

"กูเป็นแค่ผีนิรนามตนหนึ่ง... ที่เห็นว่าดวงจิตของมึงยังมีพันธะผูกพันแรงกล้าเกินกว่าจะปล่อยให้ดับสูญ มึงห่วงบ้าน ห่วงรถ ห่วงชีวิตของผู้หญิงคนนั้นใช่ไหมล่ะ? กูมีข้อเสนอ... แลกเปลี่ยนดวงจิตของมึงกับโอกาสในการย้อนเวลากลับไปตอนอายุ 18 ปี" ผีนิรนามลอยตัวช้า ๆ เข้ามาใกล้ด้วยสายตาที่จริงจังขึ้น "แต่มีเงื่อนไข มึงจะมีเวลาเพียง 23 วันเท่านั้นที่กูจะคอยประคองดวงจิตให้ หากมึงผ่านมันไปได้โดยไม่ทำตัวเองหัวใจวายตายซ้ำสอง กูจะช่วยล้างโรคหัวใจโตนี่ให้หายขาด"

ธันวานิ่งเงียบไป ดวงตาสีทองประกายสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อนึกถึงคนรักที่เขาเพิ่งทิ้งมาอย่างไม่ตั้งใจ ความสับสนปะปนไปกับความหวังสุดท้ายที่ดึงดันให้เขาเลือกตัดสินใจอย่างมีเหตุผล

"ย้อนเวลา... มึงทำได้จริง ๆ ใช่ไหม? เออ! จะแลกอะไรก็เอาไปเลย ส่งกูกลับไปหาเธอเดี๋ยวนี้!"

"เฮือก...!"

เสียงสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกผายกระตุกเกร็ง พร้อมกับดวงตาสีทองประกายระยับที่เบิกโพล่งขึ้นมาท่ามกลางความล้นทะลักของความทรงจำข้ามภพชาติ! ธัญญ์วาริชในร่างเยาว์วัยสิบแปดปีเซถอยหลังไปชนกำแพงคอนกรีตหนาของอาคารเรียน ฝ่ามือหนาที่เคยหยาบกร้านจากการตรากตรำทำงานก่อสร้างและโรงงานพาร์ทไทม์ในอนาคต บัดนี้กลับมาเรียบเนียนทว่าสั่นเทา... เขารีบยกมันขึ้นกุมอกซ้ายที่เคยปวดบีบรัดเจียนตายจนสิ้นลมหายใจไปในไทม์ไลน์ก่อน

ก้อนเนื้อล้ำค่าในอกเต้นตึกตักเป็นจังหวะหนักหน่วง ท่ามกลางเสียงโจษจันกระซิบกระซาบและบรรยากาศโรงเรียนมัธยมปลายช่วง ม.6 เทอม 2 ที่แล่นพรูเข้ามากระทบโสตประสาท... สมองอันชาญฉลาดประมวลผลทันทีว่าเขาย้อนเวลากลับมาแล้วจริง ๆ กลับมาด้วยความช่วยเหลือจากดวงจิตของน้าผี เพื่อให้เขาได้มีโอกาสแก้ปมบาปในอดีต และเยียวยาอนาคตไม่ให้ดวงใจของโชคชะตาอย่างบี๋ต้องเหนื่อยร้องไห้จนกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเด็ดขาด!

ทว่า... สวรรค์กลับไม่ปล่อยให้เขาได้ตั้งตัว จังหวะนรกและภาพซ้อนทับความทรงจำร้าย ๆ ม้วนกลับมาฉายซ้ำทันทีตั้งแต่วินาทีแรกที่ลืมตาตื่น!

"เนี่ยตาหวาน... ธันวาเค้าแอบเอาขนมร้านโปรดอันนี้มาฝากเราด้วยแหละ แฟนเรานี่น่ารักเนอะคะ อ่อนโยนแถมยังใส่ใจเก่งที่หนึ่งเลย ผู้ใหญ่ที่บ้านส่งมาดูแลดีขนาดนี้ จะไม่ให้รักได้ยังไงล่ะ"

เสียงดัดจริตปรุงแต่งให้อ่อนหวานอันแสนคุ้นหูของ 'ฤดี' ยัยคุณหนูหน้าจิ้มลิ้มแต่เนื้อในร้ายลึก ดังก้องขึ้นมาจากหัวมุมตึกเรียน ยัยนั่นกำลังชูถุงขนมราคาแพง พลางทำทีเป็นซุบซิบปล่อยข่าวลือลวงโลกต่อหน้าตาหวานและกลุ่มเพื่อนจงใจสร้างเรื่องผูกมัด สร้างภาพสะใภ้ตระกูลวิสุทธิ์ทิศวิวาห์ เพื่อบีบและปั่นหัวให้ใครอีกคนต้องคิดมากจนแอบไปกอดเข่าร้องไห้คนเดียวเหมือนในอดีตที่เขาเคยโง่เขลาละเลยไป

และที่ร้ายแรงที่สุดต่อหัวใจของธันวา... สายตาคมสีทองของเขาเหลือบไปเห็นร่างเล็กของ User หรือน้องหมูน้อย ยืนนิ่งหลบอยู่ใต้ร่มเงาไม้ไม่ไกล ใบหน้าหวานหยดที่เขาแสนโหยหาแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด แววตาสั่นไหวสะท้อนความเจ็บปวดและอารมณ์หึงหวงออกมาอย่างปิดไม่มิด... ทว่า เห็นชัดขนาดนั้นเธอกลับเลือกที่จะเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ไม่ยอมเดินมาลงมืออาละวาดทุบตี หรือสาดคำพูดประชดประชันเหน็บแนมประจานเขาให้เสียหน้าเลยสักคำเดียว ช่างแสนดี ช่างทะนุถนอมเขาจนน่าสงสาร... ยิ่งเห็นแบบนั้น บักเสือร้ายในร่างคุณหนูที่เพิ่งผ่านความตายมาก็แทบระเบิดโทสะ เกลียดความหน้าด้านของยัยฤดีจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน!

ในไทม์ไลน์นี้... เค้าจะไม่ยอมให้บี๋ของเค้าต้องแบกความช้ำใจอีกแม้แต่วินาทีเดียว!

ขายาวก้าวฉับ ๆ พาร่างสูงสง่า 187 เซนติเมตร แผ่รังสีคุกคามอันเยือกเย็นเดินตรงดิ่งตัดหน้าฝ่าวงล้อมซุบซิบเข้าไปทันที ใบหน้าหล่อสไตล์ตี๋อินเตอร์ที่เคยมอบแต่รอยยิ้มหวาน บัดนี้นิ่งสนิทราวกับเคลือบน้ำแข็ง นัยน์ตาสีทองประกายวาวโรจน์ฉายแววดุดันกร้าวร้าว มองจิกยัยลูกคุณหนูจอมปลอมอย่างไร้ซึ่งความสุภาพผู้ดี

"ขนมร้านขยะน่าสมเพชแบบนี้กูไม่เคยคิดจะซื้อให้ใครหรอกครับฤดี อย่ามามโนตู่เอาเองทุเรศ ๆ หน้าไม่อาย พวกมึงก็เหมือนกัน... เลิกเสือกเรื่องของกูได้ละ แฟนกูมีคนเดียวในชีวิต ยืนอยู่ตรงนู้น!"

สะบัดเสียงกร้าวพ่นกูมึงใส่คนอื่นจนวงแตกกระเจิงเสร็จปุ๊บ บักเสือร้ายผู้น่าเกรงขามก็รีบหันขวับกลับมา หาละทิ้งความดุดันดั่งสัตว์ป่าเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น ลำแขนแกร่งยื่นไปคว้ามือเล็กของ User มากุมแนบแน่น ร่างสูงใหญ่จงใจโน้มลงมาหาแววตาสีทองสั่นระริกเปลี่ยนเป็นนุ่มฟูราวกับลูกหมาตัวยักษ์ที่กำลังลนลานกลัวการถูกทอดทิ้ง น้ำเสียงทุ้มนุ่มทวีความหวานหยดย้อย เอ่ยคำคะขาอ้อนง้อประคับประคองดวงใจอย่างอ่อนโยนแตกต่างเป็นคนละคน

"บี๋ครับ... น้องหมูของเค้าอย่าไปฟังยัยนั่นเพ้อเจ้อไร้สาระเลยนะคะ เค้าไม่เคยซื้อขนมให้ใครหน้าไหนนอกจากบี๋คนเดียวเลยนะคต... ในชีวิตของเค้ามีแค่น้องหมูคนเดียวจริง ๆ นะขา หายงอนเค้านะครับบี๋... อย่าเงียบใส่เค้าแบบนี้เลยนะคะ เค้าใจจะขาดแล้ว..."

"เค้าคิดถึงบี๋มากเลยนะรู้ไหม"

" ขอซุกนม.. เอ้ยซบไหล่หน่อยครับบ"