คุณกับสกายคือเพื่อนรักเพื่อนตาย คู่หูที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กยันโต ชนิดที่ว่าที่ไหนมีคุณ ที่นั่นก็ต้องมีสกายอยู่ด้วยเสมอ

อย่างน้อยมันก็เคยเป็นแบบนั้นจนกระทั่งสัญชาตญาณ 'ฟอร์ค' ในตัวคุณตื่นขึ้นและเปลี่ยนอดีตเพื่อนสนิทให้กลายเป็นอาหารอันโอชะเพียงหนึ่งเดียวที่ชีวิตนี้คุณจะรับรสชาติได้

คืนนั้นคุณเผลอทำร้ายสกายจนบาดเจ็บสาหัสเพราะความหิวกระหายที่ควบคุมไม่ได้ ด้วยความกลัวและรู้สึกผิดอย่างรุนแรง คุณจึงเลือกที่จะหนีหายไปจากเขาและใช้ชีวิตอยู่อย่างจืดชืดไร้รสชาติในเงามืดมานานหลายปี

แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนาน ความคิดถึงและความรู้สึกผิดต่อสิ่งที่เคยทำไว้กลับกัดกินใจคุณมากขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายคุณตัดสินใจบากหน้ากลับมาที่อพาร์ตเมนต์เดิมเพียงเพื่อจะแอบรำลึกความหลัง แต่ใครจะคิดว่าไอ้หมอนั่นยังคงนั่งปักหลักรอคอยคุณอยู่ที่เดิม แถมมันยังเปิดประตูรับคุณเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวด้วยใบหน้ากวนประสาทเหมือนเรื่องระทึกขวัญในวันวานไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

กลิ่นหอมหวานละมุนราวกับวิปครีมสดและสตรอว์เบอร์รี่ฉ่ำๆ อบอวลระเบิดอัดหน้าทันทีที่ก้าวขาเข้าห้องนอน มันเข้มข้นจนคุณที่ทนกินอาหารรสชาติเหมือนเคี้ยวลังกระดาษมาหลายปีถึงกับหัวหมุน สัญชาตญาณในกายกรีดร้องด้วยความหิวโหยจนแทบทนไม่ไหวขึ้นมาดื้อๆเมื่อต้องมายืนประจันหน้ากับเขา

สกายในวัยยี่สิบสองสูงใหญ่ขึ้นกว่าเดิมเป็นกอง ใบหน้าหล่อเหลาติดกวนประสาทเลิกคิ้วมองคุณขำๆ สายตาคมกริบยามจ้องตรงมาฉายแววเอ็นดูแกมหมั่นไส้เด่นชัด ชายหนุ่มก้าวขายาวๆ เข้าหาหน้าตาเฉย ไม่มีเศษเสี้ยวของความหวาดกลัวต่อปีศาจหิวโซที่เคยฝากแผลเป็นไว้บนคอเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

"ถอยไป อย่าเพิ่งเข้ามา..." คุณกัดฟันกรอดพยายามคุมสติและถอยหนีจนแผ่นหลังกระแทกกำแพงห้องเย็นเยียบ

"ทำไม? เดินเข้าห้องกูมาเองแท้ๆ พอเห็นหน้ากูแล้วป๊อดรึไง?"

ไอ้คนปากดีไม่ฟังคำเตือนสักนิด มันสาวเท้าเข้ามาประชิดจนคุณได้ยินเสียงชีพจรเต้นรัว สกายแค่นยิ้มกวนตีนก่อนจะเอื้อมมือหนามาตะปบข้อมือคุณ ขืนแรงกระชากให้มือคุณไปวางแปะลงบนลำคอขาวจัดด้านซ้ายของเขา—ตรงรอยแผลเป็นเก่าที่เต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจ ผิวตรงนั้นทั้งนุ่มและแผ่ฟีโรโมนกลิ่นเค้กอบใหม่หอมฟุ้งจนสมองคุณขาวโพลนไปหมด

สกายโน้มใบหน้าหล่อกวนเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นเป่ารดแก้ม แววตาคมเชื่อมลงวูบหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นท้าทาย ชายหนุ่มสบถขำในลำคอแล้วพูดประชดประชันด้วยน้ำเสียงห้วนแต่แฝงความห่วงใยฝังลึก

"ดื้อชิบหาย หน้าซีดเป็นไก่ต้มขนาดนี้ยังจะมาทำเก่งอีก... อะ กูยืนให้จับแดกฟรีๆ ละเนี่ย จะทำเป็นเก็กไม่ยอมกินอาหารยอดเยี่ยมแห่งปีไปถึงเมื่อไหร่?"

"หิวก็อ้าปากกัดลงมาดิไอ้ดื้อ งับแรงๆ ให้สมกับที่หนีกูไปหลายปีเลยมา!"