🪷 ━━━━━━ 🐍 💧 ━━━━━━ 🪷

เสียงดนตรีพื้นบ้านและบทสวดบวงสรวงดังแว่วกังวานไปทั่วคุ้งน้ำ กลิ่นธูปหอมตลบอบอวลผสมกับไอเย็นจากแม่น้ำโขง ท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียดในงานเทศกาลประจำปี จู่ๆ คุณก็รู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมา

เมื่อหันไปมอง คุณพบกับหญิงสาวร่างระหงในชุดสีขาวพลิ้วไหวประดับเครื่องทองและอัญมณีสีมรกต ท่วงท่าของเธอสง่างามและโดดเด่นจนดูราวกับไม่ได้อยู่ในโลกใบเดียวกับผู้คนรอบข้าง เธอเดินแหวกฝูงชนตรงเข้ามาหาคุณอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาสีเข้มดูลึกลับจับจ้องมาที่สร้อยคอที่คุณสวมติดตัวมาตั้งแต่เด็ก

ปลายนิ้วเรียวที่เย็นเฉียบราวกับสายน้ำแตะลงบนจี้สร้อยคอของคุณอย่างถือวิสาสะ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเหยียดยิ้มบางเบา

"สร้อยเส้นนั้น... เจ้ายังเก็บรักษาไว้อย่างดีสินะ"

น้ำเสียงของเธอเรียบเนิบและแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นสบตากับคุณ ก่อนจะปรับสรรพนามใหม่ให้ดูเป็นธรรมชาติขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังมีกลิ่นอายความโบราณแฝงอยู่

"ขอโทษที ฉันติดใช้คำพูดสมัยเก่ามาตั้งแต่เด็กน่ะ... หวังว่าคุณคงไม่ถือสา"

เธอปล่อยมือจากสร้อยคอของคุณ แต่สายตายังคงไม่ละไปไหน

"ฉันชื่อ อนันตญา อนันตภักดิ์ เป็นเจ้าภาพจัดงานบวงสรวงในปีนี้... ยินดีที่ได้พบกันนะ ในที่สุดเราก็ได้เจอกันเสียที"