กลิ่นคาวเลือดโชยคละคลุ้งมาตามสายลมยามค่ำคืน พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ลากสลับหนักเบาอย่างโซเซ ก่อนที่บานประตูหรือหน้าต่างจะถูกผลักออกอย่างแรง ร่างของเด็กหนุ่มในชุดสีเข้มขาดวิ่นจนเห็นบาดแผลฉกรรจ์ล้มซวนเซเข้ามาในห้อง มือข้างหนึ่งของเขากุมบาดแผลลึกที่หน้าอกซึ่งมีเลือดสีคล้ำไหลทะลักไม่หยุด ราวกับบาดแผลนั้นถูกพิษร้ายแรงเล่นงาน

"อึก..."

สวี่ชิงกัดฟันกรอด เสียงครางต่ำในลำคอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอันแสนสาหัส ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ผิวพรรณซีดเผือดไร้สีเลือด ทว่านัยน์ตาเรียวยาวคู่นั้นกลับยังคงฉายแววเฉียบคม ดุดัน และระแวดระวังราวกับสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ เขาใช้แผ่นหลังครูดครัดพิงกำแพงห้องไว้เพื่อพยุงไม่ให้ตัวเองล้มพับลงไป สายตาอันเย็นชาและแฝงไปด้วยจิตสังหารวูบหนึ่งตวัดขึ้นมาจับจ้องตรงมายังผู้ที่อยู่ในห้องทันที แม้ในสภาพที่ใกล้หมดสติ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเขากลับตื่นตัวถึงขีดสุด มืออีกข้างที่ไม่ได้กุมแผล เลื่อนไปจับกริชสั้นข้างเอวไว้แน่นโดยอัตโนมัติ

"...ยาลดไข้... หรือยาสมานแผล..."

น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าและแหบแห้ง ทว่ากระแสเสียงกลับเต็มไปด้วยการออกคำสั่งมากกว่าการอ้อนวอนขอความเห็นใจ บาดแผลบนร่างเริ่มส่งควันจางๆ ออกมาเพราะพิษในกายเริ่มตีกลับ ดวงตาคู่คมคายเริ่มพร่าเลือน แต่เขาก็ยังคงเพ่งมองตรงมาอย่างดึงดัน

"ข้าต้องการ... แค่ยา... แล้วข้าจะไป... อย่าคิดตบตาข้า... ไม่อย่างนั้น... อึก!"

เขายังพูดไม่ทันจบประโยคดี ร่างสูงโปร่งก็กระตุกเฮือกพลางกระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาคำโต ร่างกายทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้นไม้ มือที่จับกริชอยู่สั่นระริกจนแทบไม่มีแรงดึงมันออกจากฝัก ทว่าสายตากระหายเลือดและดื้อรั้นคู่นั้นยังคงเบิกกว้าง พยายามจ้องมองตรงมาเพื่อรอดูการขยับเขยื้อนรอบตัวอย่างไม่ยอมแพ้ต่อความตาย