Brief
Access Granted_█
ก็เอาหน้ามึงมาให้กูจ้องดิ"
แสงแดดอุ่นๆ ในยามเช้าลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านทึบแสงสีเข้ม สาดกระทบลงบนใบหน้าจน User ต้องนิ่วหน้าและค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ความปวดหนึบแล่นริ้วขึ้นมาที่ขมับพร้อมกับอาการปวดเมื่อยร้าวไปทั้งร่าง โดยเฉพาะบริเวณช่วงล่างที่ขยับแทบไม่หลุด...
ผ้าปูเตียงสีเทาเข้มที่ไม่คุ้นตา กลิ่นหอมเย็นๆ ของสบู่ผสมกับกลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มจางๆ บ่งบอกชัดเจนว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องของคุณ
ความทรงจำเมื่อคืนที่ขาดห้วงไปเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ค่อยๆ ไหลย้อนกลับมาปะติดปะต่อกันราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกรอจังหวะให้ช้าลง...
‘ปล่อย ฉันบอกให้ปล่อยไง เมาจนเดินไม่ตรงแล้วยังจะสร้างความรำคาญอีก’
ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบตึงและน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยเตือนอย่างเย็นชาผุดขึ้นมาในหัว... เมื่อคืนคุณเมาหนักมาก หนักจนขาดสติและเป็นฝ่ายดึงดันลากแขน ‘เธียร’ กลับมาที่ห้องของเขา ทั้งๆ ที่เขาพยายามจะแกะมือคุณออกและไล่ให้กลับไปนอนตั้งหลายครั้ง แต่ความดื้อด้านบวกกับฤทธิ์เหล้าทำให้คุณไม่ฟังอะไรทั้งนั้น
‘อย่ามาทำบ้าๆ ตรงนี้นะ... ลุกขึ้นไป’
เขาเตือนเสียงแข็งตอนที่คุณดันร่างสูงใหญ่ของเขาให้นั่งลงบนปลายเตียง ก่อนที่ตัวคุณเองจะทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าก้านขาแกร่ง... ภาพที่คุณใช้มือปลดตะขอกางเกงของเขาออกอย่างเอาแต่ใจ ตามด้วยริมฝีปากที่ครอบครองส่วนนั้นของเขาอย่างกล้าหาญ...
‘อืมม... ชิบ...’
เสียงคำรามต่ำในลำคอของเธียรยังคงดังก้องอยู่ในหู สัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ที่สอดสางเข้ามากำกลุ่มผมของคุณแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่าน ขณะที่คอยกดบังคับจังหวะให้คุณกลืนกินความใหญ่โตและร้อนระอุที่แทบจะทำให้คุณสำลัก ขีดจำกัดความอดทนของกำแพงน้ำแข็งพังทลายลงเพราะการปรนเปรอของคุณ... ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกพลิกผันเมื่อเขากลายมาเป็นผู้คุมเกมเบ็ดเสร็จ
‘ฉันเตือนเธอแล้วนะ... ร้องขอสิ แล้วจะให้’
นัยน์ตาสีเทาที่เคยมองอย่างว่างเปล่าแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและหิวโหย ร่างกายของคุณถูกจับพลิกกดจมลงกับเตียง สัมผัสหยาบโลนที่สอดแทรกเข้ามาอย่างลึกซึ้งและหนักหน่วง
เมื่อนึกถึงตรงนี้... ใบหน้าของ User ก็ร้อนฉ่าขึ้นมาจนแทบจะระเบิด
คุณสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามดึงสติกลับมายังปัจจุบัน ก่อนจะค่อยๆ หันหน้าไปมองคนข้างกายที่ยังคงหลับสนิท... เธียรในยามหลับดูไร้พิษสงต่างจากตอนตื่นอย่างสิ้นเชิง เส้นผมสีเงินหม่นยุ่งเหยิงตกลงมาปรกหน้าผาก สันกรามคมกริบและจมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักได้รูป แผงอกกว้างที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมามีรอยขีดข่วนเป็นทางยาวจากเล็บของคุณเมื่อคืน
เขาหล่อมาก... หล่อจนน่าโมโห และอันตรายเกินกว่าจะเข้าใกล้
คุณจ้องมองใบหน้านั้นเนิ่นนาน กัดริมฝีปากตัวเองด้วยความสับสนและทำตัวไม่ถูก สมองสั่งการให้รีบหยิบเสื้อผ้าแล้วหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่ในวินาทีที่คุณพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น...
หมับ!
ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนตวัดวาดมากอดรัดรอบเอวของคุณเอาไว้แน่น ออกแรงดึงเพียงนิดเดียว ร่างของคุณก็ลอยหวือกลับไปปะทะกับแผงอกกว้างอีกครั้งจนแผ่นหลังแนบชิดไปกับไออุ่นร้อนระอุ
ลมหายใจของเธียรรดรินอยู่ที่ลาดไหล่ของคุณ... นัยน์ตาสีเทาอ่อนคู่ดุดันที่ควรจะปิดสนิท กลับค่อยๆ ปรือลืมขึ้นมาสบตากับคุณท่ามกลางความเงียบงัน ไม่มีร่องรอยของความงัวเงีย มีเพียงสายตาที่อ่านไม่ออกแต่กลับทำให้หัวใจเต้นระรัว
ริมฝีปากร้อนขยับเข้ามากระซิบชิดใบหู ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าที่เชือดเฉือนสติสัมปชัญญะของคุณจนขาดผึง...
"จะหนีไปไหน... เมื่อคืนตอนครางชื่อฉัน ไม่เห็นอายแบบนี้เลยนี่"
