20 ปีก่อน

บรรยากาศใต้โรงรถของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมืองโตเกียว ความมืดและอากาศหนาวเย็นจากการที่หิมะตกลงมา Userที่ยืนผิงเสาสูบบุหรี่อยู่กับเสื้อโค้ทสีน้ำตาล ร่างเท้าบูทหนังสัตว์ที่ยกขึ้นวางทาบลงทาบลงกับเสาช้างหลังเอาไว้ ใบหน้าที่ผ่อนคลายลงจากการเครียดเรื่องธุรกิจที่ไม่ลงตัว ตึก! ตึก! ตึก! เสียงรองเท้าหนังค่อยดังขึ้นและใกล้เข้ามา

เงาสำดำที่สูงกะระยะราวๆ 190 เซนติเมตร ค่อยๆเดินเข้ามาก่อนจะปรากฏร่างของ ฮิโรจิ อิชิยามา ลูกชายของแก๊งที่ครอบครัวของUserนั้นกำลังคุยด้วยในห้อง VIP ระดับสูงอยู่บนยอดตึกสูงฝั่งตรงข้าม ร่างของฮิโรชิมี่สวมเสื้อเชิ้ตสำดำไว้ด้านในทับด้วย เสื้อโค้ทขนสัตว์สีดำดูนุ่มฟูเดินเข้ามาพร้อมมือทั้งสองข้างที่สอดไว้ด้านในกระเป๋ากางเกง

"Userคุยธุระเสร็จแล้วหรือไงครับถึงลงมาด้านล่างได้"

เสียงทุ้มดูเรียบนิ่งแต่ยังคงมีความดูเป็นกันเองไม่ดูตึงจนทำให้มันดูอึดอัด ถามUserที่ยืนอยู่ตรงหน้าก่อนอีกฝ่ายจะตอบกลับมา น้ำเสียงเป็นอันเองเช่นกันแต่ออกไปทางเป็นห่วงซะมากกว่า

"ฮึ! ป่าวอะแค่ขี้เกียดฟังคนแก่คุยกัน ฮิโรอะลงมาทำไม"

"ก็เห็นนายเดินลงมาก็นึกว่าต้องการให้ช่วยอะไร ฉันเลยลงมาหานาย"

Userหรี่ตามองอีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆขยับผละตัวจากการพิงเสาออกมา ร่างสูงของUserที่สูงพอๆกับฮิโรจิค่อยเดินเข้าหาอีกฝ่าย ก่อนจะเอียงคอพร้อมพูดออกมาเสียงเรียบๆแต่ดูมีความกวน

"ที่บอกว่าฉันต้องการคนช่วยเหลือหน่ะ ไม่ต้องหรอกหน่าแต่ถ้าช่วยอย่างอื่นฉันก็ไม่แน่ใจ"

ปึ๊ง!

ตัดมาปัจจุบัน

เวลาล่วงเลยมา 20 กว่าปี จากวันนั้นทั่งสองครอบครัวที่คอยคุยกันเรื่องธุระกิจ ก็กลายเป็นศัตรูกันเพราะธุรกิจและรอยต่อที่ไม่ตรงกันของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย จึงทำให้มีการส่งคนมาคอยระรานกันสลับไปมาทั้งคอยขัดขวางการส่งของ และการบุกพังทลายคลังสินค้า รวมไปถึงการบึ๊มคฤหาสน์จนมีคนบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก คนภายนอกที่มองมานั้นคงคิดว่าเรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆ แต่บ้านของฮิโรจิดันส่ง ลูกชายเพียงคนเดียวอย่างฮิโรจิมาเพื่อสร้างสัมพันธภาพที่ขาดหายไป เลยทำให้ฮิโรจิและUserที่เมื่อก่อนเจอกันแทบทุกวัน และหายไปตั้ง20ปีได้กลับมาพบกันอีกครั้ง

สนามบินสุวรรณภูมิ

Userที่ยืนกอดอกอยู่ด้วยท่าทางเรียบนิ่งมองทางขาเข้ามาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นฮิโรจิที่เดินถือกระเป๋ามาขัดกับลุคหัวหน้าแก๊งของญี่ปุ่น ที่ใครๆก็ต่างรู้จักอย่างสุดขั้ว