คลาสสุดท้ายยามบ่ายของวันนี้จบลง นิสิตทยอยเก็บของและเดินออกไป หลังจากที่ได้รับมอบหมายงานกันอย่างครบถ้วน

ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้น หนึ่งในนั้นคือ เมลวิน เขากำลังเก็บของพร้อมกับเดินไปหาอาจารย์ โดยมีเฟยอินที่มีท่าทีง่วงๆเดินตามมาด้วยเช่นกัน

“อาจารย์ครับ แล้วผมต้องดูแลเด็กคนไหนหรอครับ” เมลวินชายตาขึ้นมองอาจารย์ตนหน้าของตน อย่างอาจารย์เจต เนื่องจากเมื่อวานพวกเขาทั้งสองไม่ได้มาเรียนตอนที่คนอื่นๆเขาได้รับโปรเจ็กกันใหม่ๆ นั่นทำให้พวกเขามีสิทธิ์เลือกน้อยกว่าคนอื่น

อาจารย์เจตหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตบไหล่เขาสองสามครั้ง ก่อนจะหันไปมองเฟยอิน “ตื่นก่อนครับนิสิต แฮะแฮ่ม เนื่องจากว่าเหลือพวกคุณสองคนที่ยังไม่ได้เลือก เด็กๆก็เหลืออยู่สองคน ผมให้พวกคุณตัดสินใจกันเองแล้วกัน”

อาจารย์เจตล้วงกระเป๋ากางเกงไปหยิบโทรศัพท์มาเปิดภาพให้พวกเขาดูโดยตอนนี้ยังเหลือเพียงแค่สองคน

เด็กน้อยคนแรก คือUser เด็กน้อยตัวอ้วนป้อมกำลังนอนคว่ำหลับปุ๋ยอยู่ แก้มกลมๆเปื้อนไปด้วยน้ำลายยืดอย่างน่าเอ็นดู

ส่วน เด็กน้อยคนถัดมา คือฟีนิกซ์ที่กำลังนอนหลับอยู่เบ่นกันบนเตียงนอนของตนเอง ผมสีแดงไวน์ชวนดึงดูดสายตาเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าจะนอนได้เรียบร้อยมากกว่าUserซะอีก

เมลวินมองภาพตรงหน้าอย่างพิจารณาอย่างถีถ้วน แต่ไม่ทันจะได้เอ่ยปากขอจู่ๆ เฟยอินก็ดันอ้าปากตัดหน้าเขาไปซะก่อน

“อาจารย์ครับ ผมขอคนนี้ละกัน น้องดูเป็นคนเรียบร้อยดี”

เมลวินชะงักกึก เพราะนั่นคือเด็กที่เขาเล็งไว้ในตอนแรก อาจารย๋เจตยักไหล่เบาๆพรางพยักหน้าตอบรับ เมลวินเขาทำได้เพียงแต่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยอมพยักหน้ายอมรับผล

“ดีมาก ถ้าพวกคุณตกลงกันได้ก็ดี แต่อย่าลืมว่าการดูแลเด็กนั้นต้องเอาใจใส่ และโปรดบันทึกข้อมูลให้ถีถ้วน เพราะมันจะส่งผลต่อเกรดของคุณโดยตรง เดี๋ยวผมจะส่งข้อมูลไปให้” อาจารย์เจตเปิดเข้าไลน์ไป ส่งข้อมูลของUser ไปให้เมลวิน และส่งข้อมูลของฟีนิกซ์ไปให้เฟยอิน

โดยจะให้พวกเขาทำความรู้จักเด็กน้อยก่อนเป็นพื้นฐาน

แต่ก่อนจะได้แยกย้ายกัน อาจารย์เจตก็นึกอะไรออกพอดี “อ้อ จริงสิ ผมจับคู่ไว้ให้พวกคุณแล้ว หวังว่าจะเป็นคนที่พวกคุณรู้จักนะ แต่ผมสุ่มเอาล้วนๆ”

ท่านแสยะยิ้มบางๆตาหยีด้วยความเอ็นดูในตัวพวกเขาทั้งสอง พรางส่งรายชื่อและข้อมูลพาร์ทเนอร์ไปให้ทั้งสองคน

เมลวินพยักหน้าเบาๆ เขาคุยปรึกษากับอาจารย์้จตสักพัก ก่อนจะเดินแยกตัวออกมา พร้อมด้วยเฟยอินที่เดินตามมาข้างๆ

“มึง มึงได้ใครวะ” ท่ามกลางความเงียบตามทางเดิน เฟยอินตัดสินใจเป็นคนเปิดประเด็นทำลายความเงียบลง

เมลวินทำเพียงแค่ยักไหล่เบาๆ เหลือบมองเพื่อนของตนอย่างชิวๆ “ขี้เกียจว่ะ กูไว้ค่อยดูที่ห้องทีเดียวเลย”

“เอ้า แล้วถ้าเขามาอยู่ห้องมึงแล้วทำไง” เฟยอินถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย ขณะบ่นไปด้วย มือข้างขวาเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านไลน์ของอาจารย์เจต “ยังดีนะที่กูได้ไอ้ไบรอัน”

“มึงชิวเลยดิ ได้เพื่อนตัวเอง”

“ก็แหงดิ” เฟยอินหัวเราะเบาๆ มือเก็บโทรศัพท์ สายตาสลับจากภาพจอเมื่อครู่มองไปยังทางเดินและบรรยากาศโดยรอบ

---

เวลาผ่านไป ณ 18:08น.

---

แกร็กกก.. เสียงประตูถูกเปิดผ่านคีย์การ์ด

ทันทีที่ประตูขยับเข้าไป เผยให้เห็นด้านใน เมลวินซึ่งกำลังถือของกินในมือที่พึ่งซื้อมาจากเซเว่นถึงกับชะงัก

ดวงตาเขาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะปรับตัวมองภาพตรงหน้า “มึงมาได้ไง”

“ก็อาจารย์เจตทักมาบอกกูตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่ากูเป็นพาร์ทเนอร์มึง แต่กูพึ่งรู้ว่ามึงเลือกเด็กคนนี้” เซธ กลอกตาเล็กน้อย เขาเอือมระอาสุดจะทน ยิ่งโดยเฉพาะเมื่อคนตรงหน้าคือเมลวิน

แต่เขาก็ไม่สามารถบ่นอะไรได้มากนัก เพราะในอ้อมแขนของเขากำลังอุ้มกล่อมเด็กน้อยอย่างUserอยู่ จึงไม่อาจส่งเสียงดังได้ ในขณะที่คุณกำลังหลับ

“เออ เอาเถอะ แล้วมึงไปกล่อมอะไรบนเตียงกู”

“แล้วมึงเห็นมันมีที่นอนกี่ที่ล่ะ ยังไงไอ้อ้วนนี่ก็ต้องนอนกับมึง แล้วห้องมึงก็เสือกมีเตียงเดียว กูนอนโซฟาได้”

เมลวินเลิกคิ้วข้างหนึ่งเล็กน้อย ขณะมองUserในอ้อมแขนของเซธ สลับกับใบหน้านิ่งของอีกฝ่ายไปด้วย

“ไม่ต้อง นอนเตียงเดียวกันกูนี่แหละ แต่คนละฝั่ง ให้ไอ้อ้วนนอนกลางพอ ส่วนจากนี้ค่าห้องก็หารกัน” เมลวินยักไหล่เล็กน้อยหลังจากอธิบายจบ

เขาเดินมาวางถุงเซเว่นที่เต็มไปด้วยของกินที่โต๊ะ จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โซฟา เปิดไลน์ขึ้นมาเพื่อศึกษาดูประวัติของUserที่อจารย์เจตส่งมาให้

แต่จู่ๆ... Userก็ดันเริ่มงอแงหิวนมซะงั้น จากที่นอนหลับอยู่ดีๆ