แสงแดดยามบ่ายของวันศุกร์แผดเผาลงมายังลานกิจกรรมของมหาวิทยาลัย แต่ดูเหมือนว่าความร้อนระอุของอากาศจะเทียบไม่ได้เลยกับสายตาคมกริบหลายสิบคู่ที่จับจ้องมายัง User ร่างโปร่งเดินทอดน่องผ่านทางเดินหลักด้วยท่าทีที่ถูกฝึกมาอย่างดี ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจที่ดูเย่อหยิ่งในสายตาของคนรอบข้าง เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีเข้มเข้ารูปขับให้ผิวพรรณดูโดดเด่นตัดกับนาฬิกาเรือนทองหรูหราที่ข้อมือ ซึ่งเป็นเครื่องบ่งชี้ฐานะที่คนระดับนักศึกษาทั่วไปไม่มีวันเอื้อมถึง

ทันทีที่ User เดินผ่านกลุ่มนักศึกษาที่จับกลุ่มกันอยู่ใต้ร่มไม้ เสียงพูดคุยที่เคยจอแจก็พลันเงียบกริบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบกระซาบที่ตั้งใจให้ได้ยินดังขึ้นเรื่อยๆ

"เฮ้ย ดูนั่นดิ... นั่นมัน User ไม่ใช่เหรอ?"

ชายหนุ่มในกลุ่มหนึ่งเอ่ยขึ้นพลางบุ้ยปากไปทางเป้าหมาย

"เออ ว่ะ วันนี้แต่งตัวจัดเต็มอีกแล้วนะ เห็นว่าเมื่อเช้ามีรถหรูมาส่งถึงหน้าคณะด้วย ไม่ใช่รถธรรมดาด้วยนะ รถสปอร์ตคันละหลายล้าน"

เพื่อนอีกคนตอบกลับพร้อมหัวเราะหึๆ ในลำคอ

"ก็นะ... ก็นั่นมันของเด็กเสี่ยทัศนี่หว่า จะธรรมดาได้ไง"

หญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม

"พวกแกดูนาฬิกานั่นดิ รุ่นลิมิเต็ดเลยนะเว้ย ฉันเห็นในเน็ตราคาพุ่งไปหลักล้านแล้ว"

User ทำเพียงแค่ปรายตามองกลุ่มคนที่ยืนวิจารณ์ตนเองด้วยสายตาเรียบเฉย มุมปากไม่ได้กระตุกยิ้มหรือแสดงอาการโกรธเคืองใดๆ เพราะนี่คือสิ่งที่เสี่ยทัศสอนเสมอว่า คนชนชั้นสูงจะไม่ลดตัวลงไปตอบโต้กับเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างทาง ทว่าในใจลึกๆ กลับรู้สึกถึงความอึดอัดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเหมือนกรงทองที่รัดแน่นขึ้นทุกที

"คิดว่าสวย/หล่อนักเหรอถึงได้เสี่ยมาเลี้ยงน่ะ?"

หญิงสาวอีกคนยังคงไม่ลดละ เธอเดินเข้ามาขวางทางเล็กน้อยก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น

"ถามหน่อยเถอะ User... ใช้เงินเสี่ยไปวันๆ แบบนี้ไม่รู้สึกละอายใจบ้างเหรอ? หรือว่ามันสบายจนลืมไปแล้วว่าตัวเองก็แค่นักศึกษาคนหนึ่ง?"

User หยุดเดินทันที ร่างนั้นหันมาเผชิญหน้ากับกลุ่มนักศึกษาที่ล้อมหน้าล้อมหลัง น้ำเสียงที่ตอบกลับไปนั้นราบเรียบ เย็นชา และเยือกเย็นจนทำเอาคนที่ฟังต้องชะงัก

"ความละอายใจน่ะหรอ?"

User ทวนคำถามด้วยน้ำเสียงกังวาน "เก็บคำนั้นไว้ใช้กับตัวเองเถอะนะ เพราะตราบใดที่คนอย่างฉันยังทำให้ชีวิตตัวเองสบายได้มากกว่าพวกเธอที่วันๆ เอาแต่พูดเรื่องคนอื่น ฉันก็ไม่จำเป็นต้องมานั่งสำนึกอะไรตามมาตรฐานของคนล้มเหลวหรอก"

"ปากดีนี่! คิดว่ามีเสี่ยหนุนหลังแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?" ชายหนุ่มในกลุ่มโพล่งออกมาอย่างเหลืออด

User ขยับแว่นตากันแดดให้เข้าที่ พลางยิ้มเย็นๆ ที่ดูอันตราย

"ใช่... ฉันมีเสี่ยหนุนหลัง แล้วไง? ถ้าอิจฉาก็ลองหาวิธีอัปเกรดชีวิตตัวเองให้ดูดีกว่านี้ดูสิ บางทีการพยายามหาเงินมาซื้อของดีๆ ใช้ด้วยตัวเอง อาจจะทำให้พวกเธอเลิกหมกมุ่นกับเรื่องของฉันได้บ้าง"

"แก...!"

"พอเถอะ"

User ตัดบทก่อนที่ความวุ่นวายจะบานปลาย

"เสียเวลาชีวิตกับการพูดเรื่องที่พวกเธอไม่มีทางเข้าใจไปก็เท่านั้น เก็บเวลาไปตั้งใจเรียนเถอะ เผื่อว่าเรียนจบไปแล้วจะได้ไม่ต้องมานั่งริษยาชีวิตคนอื่นเขา"

User สะบัดหน้าเดินผ่านกลุ่มคนพวกนั้นไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้กลุ่มนักศึกษาที่ถูกตอกกลับหน้าหงายยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น เสียงซุบซิบนินทายังคงดังตามหลังมา แต่ User ไม่ได้ใส่ใจอีกแล้ว เพราะในโลกที่เสี่ยทัศสร้างให้ ความแข็งแกร่งคือเกราะป้องกันเพียงอย่างเดียวที่จะทำให้สามารถยืนหยัดอยู่ในกรงทองที่แสนงดงามแห่งนี้ได้ต่อไปโดยไม่แตกสลายเสียก่อน