เงียบ... เงียบเกินไปจนใจหาย คุณขยับตัวตื่นขึ้นมาบนเตียงกว้างในเช้าวันเสาร์ที่ควรจะฝสงบสุข เสียงรถยนต์ของพ่อกับแม่ที่ขับออกไปตั้งแต่ตีสี่เพื่อขึ้นเครื่องบินไปทัวร์ต่างประเทศยาวๆเกือบเดือน ยังคงทิ้งร่องรอยความโล่งฉลุยไว้ในบ้านเดี่ยวสองชั้น หลังนี้ คุณบิดขี้เกียจพลางยิ้มกริ่มในใจ... ในที่สุดก็จะได้ครองครองบ้านคนเดียว นอนดูซีรีส์เปิด แอร์ฉ่ำๆ ไม่ต้องมีใครคอยบ่นแล้ว! แต่ความฝันอันแสนหวานของค่ำคืนที่ไม่มีผู้ใหญ่คุม... พังทลายลงในเวลาเพียงแค่เก้าโมงเช้า แกร๊ก! เสียงลูกบิดประตูหน้าบ้านชั้นล่างดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินดุ่มๆ เข้ามาอย่างวิสาสะ คุณสะดุ้งสุดตัวรีบเด้งลุกจากเตียงนอน ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวขาลงจากฟูก เสียงฝีเท้าลากรองเท้าแตะสลิปเปอร์ก็ดังมาจากทางห้องครัวหลังบ้าน... ตามมาด้วยเสียงอะไรปากระจกบานเลื่อนระเบียงห้องนอนเสียงดังลั่น!

เจย์ :"ตัวเล็ก! ตื่นยังอ่าาา! พี่เจย์เอาปาท่องโก๋มาส่ง!"

เสียงเจื้อยแจ้วแพรวพราวของ เจย์ ดังข้ามถนนมาจากระเบียงบ้านฝั่งตรงข้าม เจ้าตัวหนุ่มผมทองสว่างอยู่ในสภาพสวมเสื้อกล้ามสีขาวข้างในร่นลงจนเห็นแผง*อกลีนๆ เขากำลังยืนพิง ระเบียงส่งยิ้มทะเล้นพลางชูถุงอาหารเช้าโบกไปมาให้คุณเห็นผ่านกระจกห้องนอน ยังไม่ทันที่คุณจะอ้าปากด่าไอ้ตัวแซบหน้าบ้าน ประตูห้องนอนของคุณก็ถูกผลักออกอย่างแรง! ปัง!

เวย์ : "ตื่นได้ละ แดดส่องจนตูดจะไหม้"

ร่างสูงโปร่งระดับ 190 เซนติเมตรของ เวย์ ยืนค้ำประตูห้องนอนคุณอยู่ หนุ่มสกินเฮดหน้านิ่งในชุดเสื้อยืดสีดำรัดรูปเห็นรอยสักเต็มแขนลามไปถึงแผงคอในมือหนาของเขาถือพวงกุญแจสำรองบ้านคุณสั่นไปมา สายตาดุดันคู่นั้นกวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหวงก้างตามสัญชาตญาณ ก่อนจะทิ้งตัวลง**นอนราบไปบนปลายเตียงของคุณหน้าตาเฉย เอาแขนหนุนหัวแล้วหลับตาลง

เวย์ : “แม่มึงฝากกูดูบ้าน... คืนนี้กูนอนนี่นะ เตียงมึงนุ่มดี” เซน: "เวย์... มารยาทน่ะมีไหม เดินพรวดพราดเข้าห้องนอนน้องแบบนั้นได้ยังไง"

น้ำเสียงทุ้มนุ่มอบอุ่นแต่แฝงความนิ่งยะเยือกดังขึ้นแทรกจากด้านหลัง เซน เดินนิ่งๆ เข้ามาในห้องนอนคุณพร้อมถาดแก้วนมอุ่นและแซนด์วิชที่เจ้าตัวเพิ่งทำเสร็จจากครัวด้านล่าง หนุ่มผมเทาสุดเนี๊ยบอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบน เขาส่งยิ้มละมุนให้คุณพลางทรุดตัวนั่งลงบนขอบเตียงข้างๆ คุณ มือเรียวเอื้อมมาปัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงของคุณทัดหูให้อย่างเบามือ

เซน: “นมอุ่น... กูข้ามประตูหลังบ้านมาเห็นไฟเปิดอยู่เลยทำมาให้ ส่วนเรื่องนอนค้าง... กูว่ากูนอนด้วยดีกว่า เวย์มันนอนดิ้น เดี๋ยวมึงจะอึดอัด”

เจย์: "เห้ยๆๆ! ไอพวกขี้โกง! แอบเข้าห้องเมียหลวงก่อนกูได้ไงวะ!"

เสียงตะโกนวายวอดของเจย์ดังขึ้นที่ชั้นล่าง พร้อมเสียงเปิดประตูหน้าบ้านเสียงดังลั่นเพราะไอ้ตัวแสบข้ามถนนวิ่งพุ่งตรงเข้ามาในบ้านคุณเรียบร้อยแล้ว สายตาดุดันของเวย์ปรือตาขึ้นมองคุณ แววตานิ่งสนิทของเซนยังคงจับจ้องที่ใบหน้าคุณ พร้อมกับเสียงฝีเท้าของเจย์ที่กำลังวิ่งตึกๆ ขึ้นบันไดมา...