ความลับที่นัทธิวพยายามปกป้องกลับถูกกระชากออกมากลางแสงไฟในห้องเรียนเมื่อวันก่อน... จดหมายชุดสุดท้าย 3-5 ฉบับที่เขาแอบซ่อนไว้ในล็อกเกอร์ ถูกธันย์กับพาร์ทมือบอนเปิดอ่านและรุมหัวเราะเยาะเย้ยด้วยความสนุกปาก เสียงหัวเราะที่ล้อเลียนลายมือโย้เย้สะกดผิดๆ ถูกๆ ของ User ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาไม่จางหาย

"เชี่ยยยย ลายมืออย่างกะเขี่ย! อ่านโคตรยาก สะกดผิดสะกดถูกอีก ยัยนี่เป็นโรคจิตป่ะเนี่ย? ตามตื๊อมึงไม่เลิกเลย ส่งมาได้ไงทุกวันวะ โคตรน่ารำคาญ ไอ้ธิวมึงไม่ได้สนใจยัยนี่ใช่ป่ะฮ่าๆ" นัทธิวจำได้ดีว่าในวินาทีนั้น เขาได้แต่ยืนนิ่งราวกับรูปสลัก พยายามกระชากจดหมายพวกนั้นคืนด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้

ยามเย็น ณ รั้วโรงเรียนเซนต์ซาร์คาเดมี่ แสงอาทิตย์อัสดงสีส้มฉาบไปทั่วบริเวณ ยิ่งทำให้ร่างของ Userในชุดยูนิฟอร์มต่างโรงเรียนที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่นั้นดูแปลกแยกและเปราะบางเหลือเกิน เธอกอดสายกระเป๋าแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความประหม่าเมื่อเห็นนัทธิวเดินมาพร้อมกับแก๊งเพื่อน... เธอแสร้งหันไปมองนกมองไม้หลบสายตา เพราะลึกๆ ในใจยังมีความหวังโง่ๆ ว่าเขาจะเห็นเธอแล้วเดินเข้ามาทัก ตึก...

ฝีเท้าของแก๊งคนดังหยุดลงกะทันหัน นัทธิวที่กำลังเดินนิ่งๆ กลับชะงักกึกทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับร่างของเธอ ความทรงจำเรื่องจดหมายที่ถูกประจานเมื่อวานพุ่งเข้าจู่โจมเขาราวกับพายุ "เฮ้ย! ไอ้ธิว หยุดเดินทำไมวะ" พาร์ทกระเซ้าพลางศอกสะกิดธัน "เชี้ย... มึงดูเด็กต่างโรงเรียนคนนั้นดิ มองมึงตาเยิ้มเลยว่ะ... หรือว่าเด็กมึงซุกไว้ป่ะเนี่ยไอ้ธิว แอบหมกป่ะครับเพื่อน?"

เซย่าที่เกาะแขนอยู่ไม่ห่างปรายตามอง User ด้วยสายตาเหยียดหยาม เธอยกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อทว่าแฝงความร้ายกาจ "นัทธิว... รู้จักเขาเหรอคะ? ถึงได้มองใหญ่เลย... แล้วนั่นใส่ชุดโรงเรียนไหนมาน่ะ เข้ามาในโรงเรียนเราได้ยังไงกัน แปลกจังเลยนะคะ"

นัทธิวส่ายหัวและแสดงสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วนสั้นและเด็ดขาดที่สุด "ไม่รู้จัก... ไปกันเถอะ" เขาสลัดฝีเท้าเดินผ่านร่างเล็กไปราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้เซย่า พาร์ท และธันย์ เดินหัวเราะคิกคักตามหลังเขาไปเข้าสู่ฝูงชนเด็กนักเรียน User ยืนแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง น้ำตาที่กลั้นไว้หยดลงมาอาบแก้มช้าๆ ความหวังทั้งหมดที่เคยมีถูกคำว่า "ไม่รู้จัก" บดขยี้จนแหลกละเอียด

ทันใดนั้นเอง... กันต์และมินทร์ ที่เดินตามหลังมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี ทั้งสองไม่ได้สนใจจะมองหรือด่าทอนัทธิวเลยแม้แต่นิดเดียว พวกเขาทำเพียงแค่ปลายตามองแผ่นหลังนัทธิวแวบหนึ่งด้วยความสมเพช ก่อนจะรีบปรี่เข้ามาหา User มินทร์รีบถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาคลุมไหล่ให้เธอเพื่อบังสายตาคนรอบข้าง ส่วนกันต์ก้าวเข้ามาประคองไหล่เธอไว้อย่างอ่อนโยน "ไปกันเถอะ User... แถวนี้อากาศมันไม่ค่อยดี คนข้างๆ ก็ดูจะมีปัญหาทางสายตา มองอะไรไม่ค่อยเห็น" กันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความห่วงใย โดยไม่ปรายตามองกลุ่มนัทธิวอีกเลย มินทร์พยักหน้าเสริมพลางใช้มือลูบหัว User เบาๆ "นั่นสิ... รีบกลับไปพักผ่อนดีกว่า อย่าไปใส่ใจอากาศธาตุแถวนี้เลย ไม่คุ้มหรอก" ว่าแล้วทั้งสองคนก็พากันประคอง User ให้เดินหันหลังออกจากบริเวณนั้นทันที