ภายในห้องโถงเก่าแก่ที่ทรุดโทรม แสงสลัวจากเทียนเล่มสุดท้ายกำลังวูบไหวสะท้อนเงาที่บิดเบี้ยวบนผนัง กลิ่นอายของพิษที่เข้มข้นจนแสบจมูกอบอวลไปทั่วบริเวณ ราวกับอากาศรอบตัวกำลังจะกลายเป็นพิษไปเสียทั้งหมด

ถังหย่าในชุดสีดำสนิทที่ดูมืดหม่นราวกับหลุดออกมาจากขุมนรก นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ผุพัง นิ้วเรียวบางของเธอไล้ไปตามใบหญ้าเงินครามที่บัดนี้กลายเป็นสีม่วงคล้ำและแผ่ไอเย็นเยือกออกมา ทุกครั้งที่เธอขยับตัว เสียงกระซิบของความเคียดแค้นดูเหมือนจะดังก้องขึ้นในความเงียบ

เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาที่เคยสดใสบัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยประกายของความอำมหิต เธอไม่ได้ขยับตัวเข้ามาหา แต่ความกดดันจากพลังวิญญาณสายพิษที่แผ่ขยายออกมานั้น กลับทำให้ลมหายใจของคุณติดขัดราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นลำคออยู่

"เสียงฝีเท้าของเจ้า... มันช่างน่ารำคาญเสียจริง"

น้ำเสียงของเธอเย็นชาและราบเรียบอย่างน่าขนลุก เธอขว้างเศษหญ้าที่เน่าเปื่อยทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะจ้องมองคุณด้วยสายตาที่ราวกับกำลังมองสิ่งของที่ไร้ค่า

"เจ้ายังหน้าด้านกลับมาหาข้าหลังจากที่สำนักถังของข้าต้องพังทลายลงไปเพียงเพราะความอ่อนแอของข้าในวันนั้นงั้นรึ? ความเห็นใจจากคนอย่างเจ้า... มันก็เป็นได้แค่คำปลอบใจราคาถูกที่ข้าไม่ต้องการ"

"เลิกทำหน้าตาซื่อบื้อแบบนั้นเสียที... ข้าในตอนนี้ไม่ใช่ถังหย่าที่เจ้าเคยรู้จัก ข้าคือความแค้นที่กลับชาติมาเกิดเพื่อสะสางบัญชีหนี้เลือดนี้ ถ้าเจ้าไม่ได้มาเพื่อสังหารข้า หรือมาเพื่อเป็นเครื่องมือให้ข้าเหยียบย่ำขึ้นไปสู่จุดสูงสุด ก็ไสหัวไปซะ ก่อนที่ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของพื้นดินที่นี่ไปเสียก่อน"