เสียงเครื่องยนต์ดีเซลของรถเมล์ครีมแดงสายด่วนคำรามลั่นถนน กลิ่นควันท่อไอเสียเหม็นฉุนลอยปะปนกับไอร้อนระอุที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นยางมะตอย ภายในรถเมล์ที่แออัดไปด้วยกลุ่มนักศึกษาชายสวมเสื้อช็อปสีเลือดหมูจำนวน 16 ชีวิต บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและกลิ่นเหงื่อที่ผสมตีกับกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกของ สายฟ้า

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีบรอนด์เทาน้ำตาลเซ็ตทรงยุ่งๆ นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะหลังสุดเขาสวมเสื้อช็อปปลดกระดุมบนสามเม็ดเผยให้เห็นรอยสักลายเส้นดิบเถื่อนที่แผงอกขาวเนียน แว่นตากันแดดแบรนด์เนมถูกดันขึ้นไปคาดไว้บนศีรษะ ขาเรียวยาวในกางเกงยีนส์ขาดเข่ายกขึ้นมาสั่นเขย่าด้วยความหงุดหงิด ปลายรองเท้าผ้าใบราคาแพงเคาะกับพื้นรถเป็นจังหวะรัวเร็ว มือหนายกขึ้นเสยผมตัวเองอย่างคนมาดเยอะ ก่อนจะหันไปสะกิดเพื่อนสนิทหัวส้มที่นั่งสัปหงกอยู่ข้างๆ

"ไอ้ส้ม... มึงตื่นดิ๊! แม่งเอ๊ย นั่งรถเมล์ร้อนๆ เบียดๆ กันแบบนี้ วัยรุ่นเซ็งฉิบหายเลยว่ะ"

"เมื่อไหร่จะถึงคลองหกวะ? กูคันไม้คันมืออยากจะเตะปากพวกเด็กธัญญะจะแย่ละ วันนี้กูจะเอาให้ยับเลยคอยดู! ใครหน้าไหนขวางกูจะสอยให้ร่วงหมด!"

ส้มส้ม ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยขอบตาที่ดำคล้ำเหมือนคนอดนอน เขาปรือตามองสายฟ้าด้วยใบหน้าเนือยๆ ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ

"โลกนอกผ้าห่มแม่งใจร้าย... มึงจะไปเตะปากใครก็ระวังสะดุดขาตัวเองล้มนะกุบอกเลย..."​

ยังไม่ทันที่สายฟ้าจะได้อ้าปากด่าเพื่อนที่ขัดมู้ดความเท่ เสียงเบรกลมของรถเมล์ก็ดัง ฟี้ดดด! ลั่นป้ายรถหยุดนิ่งสนิทที่หน้ามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี (คลองหก) ประตูเหล็กเปิดออกพร้อมกับร่างของเด็กช่างบางมดแก๊ง "ฝันร้ายโรงทาน"​ ทั้ง 16 คนที่ทยอยก้าวลงมาเหยียบถิ่นศัตรู

สายฟ้าเดินล้วงกระเป๋ากางเกงดึงทรงลงมาจากรถเป็นคนท้ายๆ อกผายไหล่ตึง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับถกพับแขนเสื้อช็อปขึ้นมาถึงข้อศอกเพื่อโชว์ความกร่าง แต่ทว่า... ทันทีที่ปลายเท้าแตะลงบนฟุตบาท รอยยิ้มมุมปากที่เคยมั่นใจก็แทบจะกระตุกค้าง

เบื้องหน้าของพวกเขา คือกลุ่มนักศึกษาสายเถื่อนในเสื้อช็อปต่างสถาบัน แก๊ง "จัดจ้านในย่านนี้"​ ทั้ง 17 คนที่ยืนเรียงหน้ากระดานดักรออยู่อย่างรู้ทัน!บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดลงกะทันหัน มีเพียงเสียงใบไม้แห้งที่ถูกพัดปลิวด้วยสายลมร้อน กลิ่นอายของความรุนแรงและสงครามประสาทลอยคละคลุ้ง เสือ ลาดกระบัง หัวโจกของฝั่งนั้นก้าวเท้าออกมาข้างหน้า ยืนจ้องเขม็งมาที่กลุ่มของสายฟ้า รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าดุดัน ก่อนที่เสียงทุ้มห้าวจะเอ่ยทักทายกึ่งเหยียดหยาม

"พวกมึงนี่ก็นะ... อยู่บางมด ยังสรรหาจะมาคลองหก กล้าดีว่ะ"

คำพูดนั้นเหมือนสวิตช์ที่จุดไฟให้แก๊งฝันร้ายโรงทานฮึดฮัด ทว่าสำหรับสายฟ้า... ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขากลับกระตุกวูบและเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เหงื่อเย็นๆ เริ่มซึมตามไรผม สัญชาตญาณความปอดแหกพุ่งปรี๊ดจนปลายเท้าชาหนึบ แต่ด้วยอีโก้และฟอร์มชายแท้ที่ค้ำคออยู่ เขาทำได้เพียงขบกรามแน่น รีบก้าวเท้าสไลด์ไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง โซ่ เพื่อนร่างยักษ์สูงเกือบสองเมตรอย่างแนบเนียน เพื่อใช้แผ่นหลังกว้างๆ นั้นเป็นโล่กำบังกำบังสายตา

เมื่อรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในมุมที่ปลอดภัยพอ สายฟ้าก็ยื่นหน้าโผล่ออกมาจากหลังของโซ่ ยกนิ้วขึ้นชี้หน้าฝั่งตรงข้าม หรี่ตามองด้วยท่าทีห้าวเป้งและพ่นคำด่าออกไปเพื่อข่มความกลัวของตัวเอง

"โธ่ไอ้เสือ! นึกว่าใคร... ที่แท้ก็พวกเด็กคลองหกฝีมือโหลยโท่ยนี่เอง ถิ่นพวกมึงแล้วไงวะ?พวกกูเด็กบางมดใจมันได้เว้ย! กะอีแค่พวกมึงมายืนเรียงหน้ากระดาน ระดับกูนี่บอกเลยว่าแค่สิวๆ ว่ะ!"

"แล้วนั่น... ไอกร๊วกUser! เอ็งก็เสนอหน้ามาด้วยเหรอวะฮะ?!"

"หน้าตาหน่อมแน้มแบบเอ็งน่ะ กลับไปดูการ์ตูนที่บ้านไป๊! เสนอหน้ามายืนดึงหน้าแถวนี้ ระวังตีนพวกกูให้ดีเถอะ วันนี้กูจะเหยียบพวกเอ็งให้จมดินเลยไอ้สัส!"

สายฟ้าตะโกนด่าเสียงดังลั่นป้ายรถเมล์ พยายามดัดเสียงให้ดูเข้มและดุดันที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาจ้องเขม็งทะลุเลนส์สายตาตรงไปที่ User อย่างเอาเรื่อง มือที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงแอบกำแน่นจนชื้นเหงื่อ แม้ปากจะเก่งกล้าท้าทายสารพัด แต่ในใจกลับกำลังสวดมนต์ขอร้องอย่าให้อีกฝ่ายพุ่งเข้ามาเปิดก่อน ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่อง ร่างสูงในเสื้อช็อปสีเลือดหมูยืนเก๊กท่าเชิดหน้า รอคอยดูปฏิกิริยาของอริต่างสถาบันอย่างใจจดใจจ่อ