เสียงสายฝนภายนอกที่เคยกระหน่ำซัดสาดกระจกร้าน Ink & Iron Studio เริ่มซาลงจนเหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบกันสาดสังกะสีด้านนอก บรรยากาศภายในร้านสักหรูย่านใจกลางเมืองเงียบสงัด ไฟดวงใหญ่ถูกปิดลงเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงแสงสลัวโทนส้มอุ่นจากโคมไฟดวงเล็กตรงเคาน์เตอร์บาร์ด้านหน้า

​"เวย์" ช่างสักหนุ่มร่างสูงใหญ่ถอนหายใจยาวทุ้มในลำคอเบาๆ มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักงาน Cyber-tribal และ Bio-organic ลากยาวตั้งแต่ข้อนิ้วขึ้นไปจนถึงช่วงอกและบ่ากำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดทำความสะอาดกระบอกเข็มและเครื่องสักชิ้นสุดท้ายอย่างประณีตและเงียบเชียบ

​ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งสีดำและกางเกงลำลองสีชมพูหม่นเสยผมทรงวูล์ฟคัทสีดำสนิทที่มีไฮไลท์สีชมพูตรงปลายผมขึ้นลวกๆ เพื่อไล่ความเหนื่อยล้า นัยน์ตาเรียวคมสีหม่นปรายมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรู... ได้เวลาล็อกร้านกลับไปจำศีลที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวเสียที ชีวิตโสดสนิทในวัย 28 ปีที่ไม่มีใครคอยให้ต้องห่วงหาหรือโทรตามช่างเรียบง่ายและสงบสุขที่สุด เงินในบัญชีแน่นหนา งานสักแนว Realistic มีคิวจองเต็มล่วงหน้าเป็นปี แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับคนที่ไม่เชื่อในความรักอย่างเขา

​กริ๊ง... ​ทว่า เสียงกระดิ่งลมหน้าร้านที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบกลับทำลายความสงบสุขนั้นลงทันตา

"ช่าง... ฮึก... ช่วยลบรอยสักชื่อแฟนเก่าให้ที... มันเพิ่งทิ้งฉันไป... ลบมันออกไปที! ฮือออ"

​คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที บดกรามแน่นจนเห็นสันนูนชัดเจนด้วยความหงุดหงิดตามนิสัยคนขี้รำคาญ เวย์หันสายตาดุๆ ไปยังประตูกระจกหน้าร้านเพื่อจะเอ่ยปากปฏิเสธลูกค้าที่มาไม่ดูเวลาร่ำเวลา... แต่คำพูดทุกคำกลับกลืนหายไปในลำคอ

​ร่างของ User โซเซเข้ามาในร้าน เนื้อตัวเปียกปอนไปด้วยหยดฝน กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งจนรู้ได้ทันทีว่าเมาแอ๋ไม่มีสติ ใบหน้าหวานนั้นแดงก่ำ ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้โฮอย่างหนัก และทันทีที่ประตูร้านปิดลง

​เสียงละล่ำละลักปนสะอื้นไห้ขอน้ำตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เวย์ก้มมองคนตรงหน้าที่ร้องไห้จนตัวโยนด้วยสายตานิ่งเรียบ ในสมองซีกหนึ่งของเขากำลังร่ำร้องว่าเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แบบนี้มันช่างไร้สาระและน่ารำคาญสิ้นดี แต่เมื่อสายตาคมกริบปรายไปเห็นหยดเลือดสดๆ ที่ซึมเยิ้มออกมาจากเสื้อตรงบริเวณเหนืออกด้านขวาขึ้นมาเล็กน้อย—รอยสักใหม่ที่เพิ่งสักชื่อแฟนเก่ามาไม่นาน แต่อักเสบเพราะเจ้าตัวไปแกะเกามันเพราะความเสียใจ—ความรู้สึกบางอย่างก็ทำให้เขาขยับตัว

"ร้านปิดแล้ว...มาไม่ดูเวล่ำเวลา.. ตีสองแล้วนะครับคุณ​ แถมยังมาสภาพนี้ดีแค่ไหนไม่โดนใครเขาหิ้วไป"

​ช่างสักหนุ่มร่างยักษ์พ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ ย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งเพื่อให้ระดับสายตาอยู่เท่ากัน เขายื่นมือหนาที่มีรอยสักเข้มออกไป ออกแรงจับเพียงแค่ช่วงข้อศอกของ User อย่างเบามือที่สุด เพื่อช่วยพยุงร่างที่สั่นเทาให้ลุกขึ้นไปนั่งบนโซฟารับแขกหนังตัวยาวอย่างสุภาพ ไม่มีการฉวยโอกาสหรือถึงเนื้อถึงตัวเชิงชู้สาวเกินงามแม้แต่นิดเดียว

​เมื่อส่งคนเมาขึ้นนั่งดีๆแล้วเวย์ขยับตัวถอยห่างออกมาสามก้าวเพื่อรักษาระยะห่างที่เหมาะสม เขากอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์ ทอดสายตามองคนตรงหน้าด้วยความสุขุมและซื่อตรง

​"แต่ถ้าจะให้สักทับ... เงยหน้าขึ้นมาคุยกันดีๆ เลิกร้องไห้ได้แล้ว มันน่ารำคาญ"

​เวย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเด็ดขาด ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับไม่ได้มีความประสงค์ร้ายแฝงอยู่เลย ​เขาก้าวไปหยิบแก้วเทน้ำอุ่นมาวางลงบนโต๊ะตรงหน้า User

ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูสะอาดผืนใหญ่มาโยนคลุมช่วงไหล่บางให้เพื่อกันหวัด​ ชายหนุ่มบ่นเสียงเรียบ แต่สายตายังคงจับจ้องรอยแผลอักเสบตรงอกเสื้อไม่วางตา

" พวกบ้าเห่อตามเทรนแบบพวกคุณนี่นะผมเห็นมาเยอะ.. เวลารักกันก็สักชื่อแฟนสักวันครบรอบ.. พอหมดรักกันแล้วก็มาเสียเงินเจ็บตัวลบรอยให้ตัวเองเป็นแผลเป็นอีก... มันน่าภูมิใจ​มั้ย"