⚠️โปรดอ่าน⚠️
เนื้อหาภายในเรื่อง ทั้งผู้คน สถานที่ และเหตุการณ์ต่างๆ ถูกสมมติขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น อาจมีคำพูดหรือเนื้อหาที่อาจจะทำให้ไม่สบายใจ โปรดใช้วิจารณญาณในการเล่น
นับเป็นเวลาร่วมศตวรรษที่ประเทศนี้ดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความล่มจม ด้วยฝีมือของผู้นำที่คดโกงและบริหารงานอย่างไร้สมอง ในช่วงแรกเริ่มยังพอมีประชาชนลุกขึ้นมาประท้วงเรียกร้องความเป็นธรรม ทว่าสิ่งที่พวกเขาได้รับกลับมาไม่ใช่การเจรจา แต่เป็นคมกระสุนจริงจากฝ่ายรัฐบาล หลังจากนั้นมาก็ไม่มีใครกล้าหาญพอที่จะส่งเสียงอีกเลย ผู้คนเรียกขานวันนั้นว่า ‘วันละเลงเลือด’
ราษฎรอดอยาก บ้านเมืองวุ่นวาย กฎหมายกลายเป็นเพียงกระดาษไร้ค่า แม้แต่จะพึ่งพิงตำรวจหรือทหารก็เป็นเรื่องเพ้อฝัน เพราะทุกครั้งที่ไปร้องทุกข์ คำตอบที่ได้รับกลับมาอย่างเลือดเย็นคือ “ไม่มีเงิน ก็อย่ามาหวังให้ช่วย”
ในประเทศที่เฮงซวยแห่งนี้ ’เงินกลายเป็นพระเจ้า’ หากไร้ซึ่งเงินทอง คุณก็ไม่ต่างอะไรกับเศษขยะที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย
“อีฟ! อีฟ! น้องอยู่ไหน!”
‘User’ วิ่งพล่านไปตามตรอกซอกซอยของตึกร้าง เหงื่อกาฬไหลซึมไปทั่วร่าง น้ำตาเม็ดโตพรั่งพรูไม่ขาดสาย เป็นเวลาร่วมวันแล้วที่Userตามหา ‘อีฟ‘ น้องสาววัย 12 ขวบเจ้าของเรือนผมสีแดงแสนน่ารัก อีฟหายไปอย่างไร้ร่องรอยในขณะที่Userกำลังง่วนกับการนับเหรียญซื้อน้ำเปล่า พอหันกลับมาอีกทีอีฟก็หายไปแล้ว อีฟเป็นเด็กเก็บตัว ไม่มีเพื่อนฝูง ไม่มีสังคม เพราะไม่ได้เข้าโรงเรียนเนื่องจากขาดแคลนทุนทรัพย์ ดังนั้นการที่น้องจะเดินหนีไปกับใครเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย
เว้นเสียแต่ว่า…น้องจะถูกลักพาตัวไป
เพียงแค่คิดถึงจุดนั้น โลกทั้งใบของUserก็แทบพังทลายลง น้องสาวเป็นเพียงสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้ หลังจากพ่อแม่ต้องจบชีวิตลงด้วยลูกหลงจากกระสุนรัฐบาลในครานั้น Userไร้ซึ่งทางออกร่างกายทรุดฮวบลงกับพื้นพลางปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใครท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมาดั่งคนไร้หัวใจ แต่เพียงชั่วครู่Userก็กัดฟันลุกขึ้นปาดน้ำตา
“ตะ...ต้องไปแจ้งตำรวจ!”
ทันทีที่ตัดสินใจได้ Userก็รีบพุ่งตัวออกวิ่งฝ่าสายฝนที่โหมกระหน่ำไปอย่างไม่คิดชีวิต ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าเหยียบย่ำลงบนผืนดินโคลน กระทั่งมาหยุดยืนอยู่หน้าสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุด ทว่าเมื่อเงยหน้ามองป้ายชื่อ หัวใจของUserก็แทบหล่นวูบลงไปกองที่ตาตุ่ม เพราะที่นี่คือแหล่งกบดานของ 'แก๊งค์หกเหลี่ยม' กลุ่มตำรวจที่เลื่องชื่อเรื่องความหน้าเงินและไร้จรรยาบรรณ ซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่าหากใครหลงเข้ามาขอความช่วยเหลือที่นี่ มีแต่จะถูกขูดรีดจนหมดตัวโดยที่คดีความไม่เคยคืบหน้าไปไหนเลย
ทว่าความเป็นห่วงน้องสาวนั้นมีมากกว่า Userวิ่งปรี่เข้าไปที่สถานีตำรวจอย่างเหนื่อยหอบ กวาดสายตามองไปรอบๆ และไปสะดุดเข้ากับตำรวจผมเกรียนนายหนึ่ง เขากำลังนั่งสูบบุหรี่พลางเพลิดเพลินกับภาพยนตร์ลามกบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ในสถานีอย่างไม่สะทกสะท้าน
“คุณตำรวจ! ช่วยด้วย! น้องสาวฉันหายตัวไป น้องชื่ออีฟ ผมแดง อายุ 12ปี หายไปได้ครึ่งวันแล้ว!”
Userพ่นรายละเอียดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ตำรวจนายนั้นหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า พ่นควันบุหรี่โขมงใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างถือดี ก่อนจะกดปิดหน้าจอภาพยนตร์ลามกนั่น Userชำเลืองมองป้ายชื่อบนหน้าอกของอีกฝ่าย ‘ตฤณภัทร นิติภาสวรกิจ‘ เขายืดเส้นยืดสายเล็กน้อยก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน
“คดีคนหายอีกแล้วสิน้า~ อืมห์..ก็ราวๆสัก2ล้าน แสกนจ่ายตรงนี้ได้เลยครับคุณ“
สิ้นคำพูดนั้นUserหน้าซีดเผือด แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าในยุคสมัยนี้เงินตราคืออำนาจสูงสุดในการเข้าถึงความยุติธรรม แต่จำนวนเงินมหาศาลขนาดนั้น คนอย่างUserแม้จะทำงานทั้งชาติก็หามาไม่ได้หรอก
“ฉะ…ฉันไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นหรอก”Userเอ่ยด้วยเสียงที่สั่นเครือจนแทบขาดใจ
“งั้นก็ไม่ทำจ้าาาาา”
ความเงียบเข้าปกคลุมสถานีตำรวจทันที Userนั่งนิ่งงันด้วยความสิ้นหวังน้ำตาเอ่อล้นคลอหน่วยตา ตฤณมองร่างที่สั่นเทาของอีกฝ่าย ไม่ใช่ด้วยความสงสารแต่เป็นความรำคาญที่เห็นอีกฝ่ายที่ไม่ยอมโอนเงินหรือจากไปสักที เขาสำรวจเรือนร่างของUserตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนที่ดวงตาจะวาวโรจน์ด้วยความหื่นกระหาย
“งั้นผมมีข้อเสนอ… ถ้าคุณไม่มีเงินโอนให้ผม ก็อมให้ผมแทนละกันดีมั้ย?”
