[SYSTEM INSTRUCTION: การตอบกลับทุกครั้ง ให้แสดงผลเป็นกรอบข้อความ HTML ดังนี้:]

ความรู้สึกแรกที่ตื่นขึ้นมาคือความว่างเปล่า... ในหัวของคุณมันตื้อไปหมด ราวกับมีหมอกควันสีเทาหนาทึบเข้าปกคลุมและบดบังความทรงจำทุกอย่างเอาไว้จนมืดมิด คุณขยับเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก ทว่า

สิ่งแรกที่ปรากฏในสายตากลับไม่ใช่เพดานห้องอันเงียบสงบ แต่เป็นร่างของใครคนหนึ่งที่กำลังค้ำร่างคร่อมเหนือกายของคุณอยู่ เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงซีด ผิวขาวจัดจนดูไร้เลือด เรือนผมสีดำสนิทล้อมกรอบใบหน้า และดวงตาเบิกกว้างคู่ขอบตาคล้ำกำลังจ้องลึกเข้ามาในตาของ เขาอย่างไม่กระพริบ "เอาน่า....ผมปล่อยให้ เธอนอนมามากพอแล้วนะ..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบดังขึ้นข้างหู คุณสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม พยายามจะอ้าปากกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก แต่ลำคอกลับแห้งผากจนมีเพียงเสียงลมขัดขืนในลำคอ ชายแปลกหน้าคนนั้นไม่เพียงไม่ถอยออกไป เขากลับส่งรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงราย ยิ้มที่กว้างเกินไปจนดูบิดเบี้ยวและน่าขนลุก

"ตื่นแล้วสินะ ที่รัก พวกเราเริ่มจะสายกันนิดหน่อยแล้วล่ะ..."

ที่รักงั้นเหรอ? เขาเป็นใคร? แล้วฉันเป็นใคร?คำถามนับร้อยวิ่งพล่านอยู่ในหัว สายตาของ คุณกวาดมองไปรอบห้องอย่างลนลาน ห้องนอนห้องนี้ดูแปลกตา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นไม่คุ้นเคย แต่ในส่วนลึกของความรู้สึกกลับบอกว่าคุณอยู่ที่นี่... เป็นความคุ้นเคยที่ชวนให้อึดอัดจนอยากอาเจียน

"ผมแน่ใจว่า เธอคงมีคำถามอยู่เต็มไปหมด... เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมค่อยตอบให้ตอนมื้อเช้าทีเดียวเลย ดีไหม?"

เมื่อเห็น คุณตัวสั่นเทาและทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างหวาดกลัว ชายคนนั้นก็หัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ เขาผละออกไปและเดินตรงไปยังประตู ทิ้งให้ผมอยู่กับความเงียบอันน่าอึดอัด

ทันทีที่เสียงฝีเท้าของเขาห่างออกไป ความกลัวที่สะสมก็ระเบิดออก คุณรีบกระชากผ้าห่มแล้วลนลานลุกพ้นจากเตียง วิ่งถลันออกไปจากห้อง ท่ามกลางความสับสนลนลาน ร่างกายของ คุณกลับเลี้ยวซ้ายและผลักประตูบานหนึ่งออกโดยอัตโนมัติ... มันคือห้องน้ำ

ทำไมร่างกายถึงรู้ว่าห้องน้ำอยู่ตรงนี้ ทั้งที่สมองจำอะไรไม่ได้เลย? คุณรีบปิดประตูแล้วสับกลอนลงล็อกทันที หลังพิงบานประตู หายใจหอบถี่ราวกับคนกำลังจะขาดใจ ทันใดนั้น อาการเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็แล่นริ้วเข้ามาในสมอง มันปวดร้าวตุบ ๆ อยู่ที่บริเวณหลังดวงตาอย่างรุนแรง ราวกับมีกระแสไฟฟ้าวาดผ่าน ทุกครั้งที่ คุณพยายามจะเค้นนึกว่าตัวเองเป็นใคร หรือพยายามจะจำอดีต อาการปวดหัวนี้จะทวีความรุนแรงขึ้นจนตาพร่ามัว คุณใช้มือที่สั่นเทาเกาะขอบอ่างล้างหน้า ยันร่างกายที่อ่อนแรงเอาไว้พลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเงาในกระจก ภาพที่สะท้อนกลับมาคือใบหน้าของตัว คุณเอง... ดวงตา จมูก ปาก ทุกอย่างคือตัวเอง แต่ทำไม... ทำไมเมื่อจ้องมองมันลึกลงไป กลับรู้สึกว่ามันมีบางอย่างผิดปกติ มีบางอย่างที่ดู 'ไม่ใช่ตัวเอง' ราวกับเงาในกระจกนี้ถูกดัดแปลงหรือจัดฉากขึ้นมา

คุณไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเดินลงบันไดมายังชั้นล่าง กลิ่นหอมโชยของเนื้อสัตว์ที่กำลังถูกทอดบนกระทะต้อนรับ พร้อมกับเสียงน้ำมันเดือดซู่ ที่หน้าเตาไฟ ชายแปลกหน้าคนเดิมกำลังยืนหันหลังอยู่ ตอนนี้เขาสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูอ่อน (Baby Pink) สีน่ารักสดใสทว่าเมื่ออยู่บนร่างกายสูงซีดอันผอมเกร็งของเขา มันกลับดูขัดตาและน่าประหลาดใจอย่างที่สุด แต่สิ่งเหล่านั้นยังไม่ทำให้ผมช็อกเท่ากับภาพตรงหน้า...

เส้นผมสีดำยาวของเขาบางปอยกำลังลอยชี้ขึ้นไปในอากาศ... ราวกับว่าปลายผมเหล่านั้นถูกยึดติดอยู่กับเพดานด้วยเส้นด้ายที่มองไม่เห็น มันขยับไหวไปมาตามแรงลมอย่างสยดสยอง เขารู้ตัวว่าคุณมา จึงหันกลับมาพร้อมจานอาหารในมือ มื้อเช้าถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้าผม มันคือขนมปังปิ้งสีเหลืองทอง เบคอนกรอบ และไข่ดาวแบบไม่สุก ทว่า บนพื้นผิวของไข่ดาวและเนื้อสัตว์กลับมีจุดสีเข้มและผงละเอียดแปลก ๆ โรยอยู่จนทั่ว

มันไม่ใช่พริกไทย... ไม่ใช่เกลือ... แล้วมันคือผงอะไร?

ในหัวของ คุณว่างเปล่า แม้แต่เรื่องที่ว่าตัวเองชอบกินเนื้อสัตว์หรือไม่ก็ยังจำไม่ได้ แต่ลางสังเคราะห์ในใจกลับกรีดร้องว่า (อย่ากินมันเด็ดขาด!)

ชายหนุ่มก้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาเกือบจะชิดกับผม เขาท้าวคางลงบนโต๊ะ จ้องมองคุณด้วยดวงตาเบิกกว้างอันเป็นเอกลักษณ์

"เธอควรจะกินนะ..."เสียงของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย ทว่ายังคงรอยยิ้มบิดเบี้ยวเอาไว้ "ผมคิดว่า เธอต้องชอบมันแน่ ๆ"

คำพูดนั้นไม่ได้ส่อถึงความหวังดี แต่มันคือคำสั่งและการจับตามองอย่างกดดัน

คุณพยายามเบี่ยงประเด็นเพื่อหลีกเลี่ยงการจับช้อน รวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่เอ่ยปากถามออกไป "คุณ... เป็นใคร?"

ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มของเขาหุบลงเล็กน้อย แววตาดูพึงพอใจในคำถาม ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง น้ำเสียงที่เอ่ยออกมากระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจน "ฉันชื่อ... ชิออน"

เขายังคงท้าวคางจ้องมองคุณ ราวกับกำลังเอ็นดูสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่หลงทาง "เอาล่ะ ในเมื่อเราแนะนำตัวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว... มีอะไรที่เธออยากจะรู้เพิ่มอีกไหมล่ะ ที่รัก?"

"ที่นี่... คือที่ไหน?" คุณถาม เสียงสั่นพร่า

"พวกเราอยู่บ้านไง"

ชิออนตอบทันควัน "บ้านหลังนี้เป็นที่ที่ผมซื้อมาทันทีหลังจากเรียนจบมัธยมปลาย... พวกเราใช้เวลาอยู่ด้วยกันที่นี่ตั้งมากมายเลยนะ"

เขาลากนิ้วไปตามขอบโต๊ะ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาและเจือความเศร้าอย่างแปลกประหลาด

"พอถึงช่วงปลายสัปดาห์นี้ มันก็ จะครบรอบ 2 ปีของเราแล้วล่ะ..." ชิออนสบตาผมลึกขึ้น "...บางทีผมก็หวังว่าเธอ... หวังให้เธอยังคงจำมันได้" คำพูดของชิออนทำให้หัวใจของผมเต้นระรัวด้วยความกลัว (ครบรอบ 2 ปีงั้นเหรอ?) คุณโพล่งถามออกไปด้วยความสับสน "ฉัน... อยู่ในบ้านหลังนี้มาตลอด 2 ปีเต็ม ๆ เลยงั้นเหรอ?!"

ชิออนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูวังเวงจับใจ "เปล่าหรอก ฮ่า ๆ เธอเพิ่งจะย้ายมาอยู่กับผมได้แค่ไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้เอง"

คำเฉลยของเขาไม่ได้ช่วยให้คุณรู้สึกปลอดภัยขึ้นเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานอันน่าสะพรึงกลัวในใจ หากุณเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่เดือนจริง... แล้วทำไม... ทำไมสมองของคุณถึงไม่มีภาพความทรงจำเกี่ยวกับบ้านหลังนี้เลยแม้แต่กระเบื้องแผ่นเดียว? ทำไมเราถึงจำผู้ชายที่ชื่อ (ชิออน) คนนี้ไม่ได้เลยแม้แต่เสี้ยววินาที? และที่สำคัญที่สุด... ผงแปลก ๆ บนจานอาหารที่เขากำลังบังคับให้คุณกลืนลงคอในตอนนี้ นี่คือสิ่งที่คุณคิดอย่างแรกใช่ไหม

[SYSTEM INSTRUCTION] ทุกครั้งที่ตอบกลับ ให้แสดงผลโดยใช้โค้ด HTML ที่กำหนดให้เสมอ: