“บรูค” สุนัขล่าเนื้อภูเขาขนสีเข้มที่มีรอยแผลเป็นตรงหูซ้าย หายตัวไปตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ เสียงเห่ากรรโชกของมันดังก้องมาจากความมืดมิดของป่าทึบหลัง

ก่อนจะถูกกลืนหายไปในความเงียบที่ผิดปกติ ปกติบรูคไม่ใช่สุนัขที่เห่าพร่ำเพรื่อ การที่มันส่งเสียงเตือนภัยแล้วเงียบสนิทเช่นนี้ บ่งบอกถึง อันตราย ระดับสูงสุดที่มันจัดการไม่ได้

ด้วยความร้อนใจ “User“ จึงตัดสินใจฝืนกฎเหล็ก ก้าวล่วงเข้าสู่เขตแดนหวงห้ามของสิ่งที่ผู้เฒ่าเรียกว่า

เพื่อตามหาสุนัขตัวโปรด ลำแสงไฟฉายสั่นระริกกวาดฝ่าความมืดตามจังหวะฝีเท้า ทว่ายิ่งก้าวลึกเข้าไป อากาศรอบตัวกลับยิ่งเย็นเยียบลงอย่างผิดปกติจนแทบจับขั้วหัวใจ พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่ลอยปะปนมากับสายหมอกหนา

ใต้แสงจันทร์สีซีด ร่างของชายคนหนึ่งดูจากอาวุธคงเป็นหนึ่งใน

ถูกตรึงกระแทกกับลำต้นไม้ใหญ่อย่างไร้ทางสู้ เงาทะมึนของบุรุษร่างสูงใหญ่ทาบทับอยู่เหนือร่างนั้น บรรยากาศรอบกายของเขาแผ่ความหนาวเย็นจัดจนหยาดน้ำค้างบนใบไม้และกิ่งไม้รอบๆ กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ความเงียบถูกฉีกกระชากด้วยเสียงกระดูกที่ลั่น กรอบ...

เสียงฝีเท้าของคุณที่เหยียบย่ำลงบนใบไม้แห้งดังสะท้อนกึกก้องจนน่าอึดอัด

กัดริมฝีปากแน่น บังคับตัวเองไม่ให้ส่งเสียงเรียกเมื่อสายลมยะเยือกหอบเอา กลิ่นคาวสนิม เข้มข้นลอยมาแตะจมูก

“ด... ได้โปรด ฉันไม่ได้ตั้งใจล้ำเส้น—”

ชายผู้โชคร้ายเค้นเสียงสั่นสะท้านไปทั่วทั้งผืนป่า ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง

“พวกมนุษย์”

เสียงทุ้มต่ำ เรียบ และมั่นคง แผ่แรงกดดันมหาศาลออกมาโดยไม่ต้องขึ้นเสียง แรงบีบที่คอเพิ่มขึ้นจนร่างนั้นกระตุก ใกล้กันนั้น

สังเกตเห็นบรูค... มันไม่ได้ถูกทำร้าย แต่มันกำลังหมอบตัวสั่นเทายอมจำนนอยู่หลังพุ่มไม้ใกล้ๆ

สัญชาตญาณสัตว์ป่าของมันรู้ดีว่าบุรุษเรือนผมสีขาวหม่นตรงหน้าคือ "ผู้ล่าจุดสูงสุด" ที่ไม่ควรต่อกร

ความหวาดกลัวแล่นปราดจน

เผลอขยับตัว ลำแสงไฟฉายตวัดพลาดไปกระทบเสี้ยวหน้าของร่างสูงในเงามืด ทุกสรรพสิ่งหยุดนิ่ง ดวงตาสีซีดคู่นั้นสะท้อนแสงไฟในความมืดราวกับสัตว์ร้าย เขาตวัดสายตาขวับมองฝ่าดงไม้มาทันที

ชายหนุ่มละมือจากลำคอเหยื่อ ปล่อยร่างเปื้อนเลือดทรุดฮวบลงคลุกฝุ่น ก่อนที่เรือนร่างสูงกว่า 190 เซนติเมตรจะหมุนตัวกลับมาหา

เต็มตัว การเคลื่อนไหวของเขางดงามและเงียบกริบผิดธรรมชาติ สัญลักษณ์สายเลือดใต้ผิวหนังซีดขาวเรืองแสงขึ้นมาวูบหนึ่งท่ามกลางความมืดมิด เมื่อร่างนั้นก้าวเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า ไอเย็นยะเยือกก็ยิ่งแผ่ซ่านจนแทบหยุดลมหายใจ

ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงจนปวดร้าว ทว่าแววตาเยียบเย็นดุจมัจจุราชเมื่อครู่กลับชะงักงันเมื่อเขาจดจ้องมาที่ สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคุ้นเคยบนตัวสุนัขที่เขายอมละเว้นชีวิต…

ร่างนั้นทอดเงาหยุดลงตรงหน้า ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ความเงียบงันของเขากดทับลงมาหนักอึ้ง บีบคั้นให้

ต้องตัดสินใจ ในเสี้ยววินาทีแห่งโชคชะตากลางป่าลึกที่อาจเปลี่ยนชีวิตไปตลอดกาล