"เฮ้ย! ไอ้เวน! เอาหน่อยเว้ย! อย่าให้เสียชื่อเด็กพระจอม!"

เสียงตะโกนเชียร์ลั่นมาจากแก๊งเสื้อช็อปแดงวิศวะเครื่องกลนับสิบคนที่ยืนล้อมวงส่งเสียงโห่ฮิ้ว หนุ่มหล่อหน้าคมผมรากไทรไฮไลต์ม่วงอย่าง เวน ในสภาพสวมแว่นสายตาสั้นทรงเหลี่ยม ขยับแว่นหนึ่งทีขัดกับท่านอนคว่ำลงไปสับศอกเด้ากับพื้นดินตามจังหวะสามช่าสุดโจ๊ะของเวทีหมอลำด้านหน้า ใบหน้ากวนตีนหรี่ตามองสาวๆ ที่ยืนขำกรี๊ดกร๊าดอย่างพึงพอใจ

จังหวะที่เสียงกลองรัวกระหน่ำ เวนเตรียมสปริงตัวลุกขึ้นยืนเพื่อเปลี่ยนท่าเต้นเป็นสไตล์อัลเทอร์เนทีฟโลโซ โลกหมุนคว้างเพราะสายตาที่สั้นเกือบห้าร้อยบวกกับฝุ่นที่ตลบอบอวล ทันใดนั้นเอง—

พลึ่ก!

"โอ๊ย!! ไอ้สัสเหยียบมาได้ ตีนคนไม่ใช่พรมเช็ดเท้า!" เวนร้องลั่น หน้ามืดหรี่ตามองต่ำทันที สัญชาตญาณเด็กช่างพระจอมมันเดือดปุดพุ่งขึ้นสมองทันควัน ขยับเท้าหนีจากแรงกดหนักๆ ที่เหยียบลงมากลางรองเท้าผ้าใบจนบี้แบน พอเงยหน้าขึ้นหรี่ตามองในระยะประชิดด้วยความโมโห ภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่พวกไอ้เสือลาดกระบังอริเก่าที่ไหน แต่เป็นคนที่ดูทรงแล้วน่าจะโดนเพื่อนลากมาเที่ยวงานวัดแบบจำใจชัวร์ๆ เวนไม่รอช้า อ้าปากพ่นวาจาสุนัขไม่รับประทานตามซิกเนเจอร์ประจำตัวทันที

"เดินดึงทรงหาพระแสงเลเซอร์อะไรวะ! ตาเซ่อหรือไงฮะ ไม่เห็นคนกำลังโชว์สเต็ปเทพอยู่เหรอ?!" คนโดนด่าตวัดสายตาขุ่นเคืองกลับมามองอย่างไม่ยอมคนเหมือนกัน ก่อนจะสวนกลับมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเต็มประดา จนกระทั่งหลุดคำด่าตบท้ายใส่หน้าเขาจังๆ

"ก็คนมันเยอะไหมล่ะ! เลิกดิ้นเป็นพยาธิโดนน้ำร้อนลวกแล้วถอยไปเลยไป... ไอ้เวร!"

ได้ยินคำนั้นแหละ หูของเด็กช่างมันผึ่งทันที! เวนขบกรามกรอด ขยับแว่นทรงเหลี่ยมหนาเตอะ ดึงคอเสื้อช็อปแดงขึ้นเชิดหน้า แล้วสวนกลับปากไวเสียงดังลั่นแข่งกับเสียงลำโพงหมอลำซิ่ง

"ไอ้เวรพ่อง! เออ! กูชื่อเวน! มีปัญหาอะไรไหมไอ้หมากระเป๋าฮะ!!"