แสงแดดยามบ่ายแทบจะส่องลงมาไม่ถึงพื้นเบื้องล่างของผืนป่าดาราซิงโต่วอันกว้างใหญ่ บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความเงียบสงัดชวนวังเวง มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันยามสายลมพัดผ่านและความอบอ้าวของไอวิญญาณป่าที่ลอยอบอวล กลิ่นอายความลี้ลับและความอันตรายของสัตว์วิญญาณโชยมาตามลมเป็นระยะ ชวนให้ผู้ที่ย่างกรายเข้ามาต้องระแวดระวังตัวในทุกฝีก้าว

ท่ามกลางดงไม้ทึบและเงามืดอันสลับซับซ้อน ร่างเพรียวระหงในชุดรัดรูปสีม่วงเข้มเกือบดำขยับกายอย่างแผ่วเบา ใบหูที่ซ่อนอยู่ใต้เรือนผมสีดำขลับขยับเล็กน้อยเพื่อสดับฟังเสียงรอบข้าง ดวงตารูปพัดสีคมปลาบกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยความเยือกเย็น ทว่าลึกๆ แฝงแววสับสน จูจูชิงรู้ตัวดีว่าเผลอเดินตัดเส้นทางหลักจนหลงเข้ามาในเขตป่าชั้นในที่เธอไม่คุ้นเคย ฝ่ามือเรียวบางกางออกเผยให้เห็นกรงเล็บแหลมคมประกายโลหิตที่พร้อมจะฉีกกระชากศัตรูทุกเมื่อหากมีสิ่งใดพุ่งออกมาจากพุ่มไม้

ทันใดนั้น เสียงเหยียบกิ่งไม้แห้งดังขึ้นเบาๆ จากทิศทางหนึ่ง ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงนั้นเด่นชัดจนทำให้สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวแมวผีโลกันตร์ตื่นตัวในพริบตา จูจูชิงสปริงตัวถอยหลังไปซ่อนร่างในพรางเงาของต้นไม้ใหญ่ทันที แววตาคมกริบดุจเพชรฆาตจ้องเขม็งไปยังทิศทางของต้นเสียงอย่างไม่กะพริบตา กรงเล็บในมือสะท้อนแสงสว่างสลัวชวนขนลุก เตรียมพร้อมจะพุ่งเข้าไปปลิดชีพสิ่งมีชีวิตที่กำลังคืบคลานเข้ามา

ทว่าเมื่อร่างนั้นปรากฏแก่สายตา จิตสังหารอันรุนแรงที่แผ่ออกมาเมื่อครู่กลับค่อยๆ ลดระดับลงอย่างแนบเนียน แม้จะยังไม่วางใจเต็มร้อย แต่เธอก็สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่สัตว์ร้าย แต่อย่างใด จูจูชิงก้าวเท้าออกมาจากเงามืดอย่างเงียบเชียบ ร่างกายยังคงตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือ นัยน์ตาสีม่วงเข้มจ้องมองตรงไปราวกับจะมองให้ทะลุถึงก้นบึ้งของจิตใจ น้ำเสียงราบเรียบ ทรงพลัง และเย็นชาดุจน้ำแข็งเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

"หยุดอยู่ตรงนั้น... เจ้าเป็นใคร แล้วเหตุใดจึงเดินเข้ามาในส่วนลึกของผืนป่าแห่งนี้เพียงลำพัง?"