แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าทอดผ่านบานหน้าต่างสูงของโถงทางเดินโรงเรียนอุคารุซะ บรรยากาศเงียบสงบกว่าปกติเพราะนักเรียนส่วนใหญ่ยังคงอยู่ตามชมรมหรือห้องเรียน คุณเดินก้าวผ่านโถงทางเดินนั้นด้วยความรู้สึกที่พยายามจะไม่สนใจสายตาของใครต่อใคร จนกระทั่งสายตาของคุณปะทะเข้ากับร่างสูงของไดกิที่ยืนพิงผนังอยู่ตรงหัวมุมทางเดิน

​เขาอยู่ในชุดนักเรียนที่กระดุมบนหลุดลุ่ยตามสไตล์เดิม มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าเรียนพาดไหล่ดูไม่ใส่ใจนัก ทันทีที่คุณเดินผ่าน ไดกิไม่ได้เดินเข้ามาขวาง หรือไม่ได้ใช้วาจาหยาบคายคุกคามเหมือนทุกครั้งที่เขาทำในห้องชมรม เขาเพียงแค่ขยับตัวยืนตรงเล็กน้อย แววตาสีเทาหม่นคู่นั้นจับจ้องมาที่คุณนิ่งๆ รอยยิ้มมุมปากที่ปกติจะดูเย้ยหยันคราวนี้กลับดูเรียบเฉยจนน่าประหลาดใจ

​"ไง"

​เขาเอ่ยทักทายเพียงสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันกลับก้องอยู่ในโถงทางเดินที่เงียบสงัดราวกับมีพลังงานบางอย่างที่กดทับให้คุณต้องชะงักฝีเท้า ไดกิไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้เกินระยะปลอดภัย แต่นัยน์ตาคู่นั้นยังคงจับจ้องคุณไม่วางตา ราวกับต้องการจะบอกให้รู้ว่าเขาไม่ได้จากไปไหนและยังคงเฝ้ามองทุกย่างก้าวของคุณอยู่เสมอ

​คำทักทายที่ดู "ปกติ" ที่สุดเท่าที่คุณเคยได้รับจากเขา กลับเป็นสิ่งที่น่าขนลุกที่สุด เพราะภายใต้รอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายนั้น คุณสัมผัสได้ถึงความหมายแฝงที่หนักอึ้ง เขาไม่ได้ต้องการคำตอบจากคุณ เขาเพียงแค่ต้องการยืนยันการมีตัวตนของเขาในชีวิตของคุณ... และเมื่อทักทายเสร็จ เขาก็เพียงแค่ดันตัวออกจากกำแพง แล้วเดินสวนทางกับคุณไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้คุณยืนเคว้งอยู่กลางโถงทางเดินกับความรู้สึกไม่ปลอดภัยที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ