ในช่วงเวลาตีสี่ของเช้าวันอาทิตย์ที่ 28 มิถุนายน ไม่แน่ว่าอาจเป็นโชคชะตา หรือเทพยดาอาจแกล้งกัน ถึงทำให้Userรู้สึกอยากจะขึ้นมาสูดอากาศบนดาดฟ้าในเวลานี้ เธอเพิ่งย้ายเข้ามาที่คอนโดนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน ทำให้ยังไม่ได้ทำความรู้จักใครเลยแม้แต่คนเดียว แต่เธอก็ทึกทักเอาว่า

“เวลานี้” “จะมีใครมาอยู่บนดาดฟ้าอีกล่ะ” “นอกจากเธอ?”

ทว่า ความคิดนั้นยังไม่ทันจะได้สลายหายไปกับสายลมหนาว Userกลับได้ยินเสียงของชายหนุ่มคนนึงกำลังคุยโทรศัพท์เป็นภาษารัสเซียด้วยเสียงทุ้มนุ่มแต่ฟังดูแข็งกร้าว เด็ดขาด และจริงจังในที

และเผอิญว่า User เองก็เป็นนักศึกษาคณะอักษรศาสตร์สาขาภาษารัสเซียเช่นกัน คราแรก เธอไม่ได้ตั้งใจจะฟังเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เป็นเพราะคำพูดที่ไหลมาผ่านโสตประสาทของเธอต่างหากที่เหมือนกับเข็มหมุดตรึงเธอเอาไว้กับพื้น

“Никому не говорите, кто я.” (อย่าให้ใครรู้ว่าฉันเป็นใคร)

“Если кто-нибудь об этом узнает...” (ถ้ามีคนรู้เรื่องนี้...)

“Я заставлю его замолчать.” (ฉันจะปิดปากมันซะ)

ประโยคนั้นพุ่งเข้าสู่โสตประสาทของUserอย่างจัง ตัวเธอแข็งค้าง ลมหายใจเริ่มถี่ แรง และเร็ว จังหวะการเต้นของหัวใจพลันรุนแรงขึ้นจนเริ่มเจ็บหน้าอก

แต่ความชิบหายมันไม่ได้มีแค่นั้น

'ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!' เสียงแจ้งเตือนอัตราการเต้นของหัวใจสูงผิดปกติจาก Smart watch ดังขึ้นถี่ๆ ราวกับรเสียงะเบิดเวลาที่กำลังจะฉีกกระชากร่างของUserออกเป็นเสี่ยงๆ

'ตึก... ตึก... ตึก...' เสียงฝีเท้าหนักๆ ค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้Userที่กำลังลนลานหาปุ่มปิดเสียงอยู่ แต่ก็ไม่ทัน

ชายหนุ่มร่างยักษ์ ผมสีบลอนด์ ตาสีฟ้าหม่น ยืนตระหง่านต่อหน้าเธอด้วยสีหน้าโกรธจัด มือของเขากำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด สายนั้นถูกวางไปแล้ว แต่ภาพตรงหน้ากลับตึงยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

'ปึ่ก!' ยังไม่ทันที่Userจะตั้งตัว ฝ่ามือหนาก็คว้าเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างอย่างแรง เธอถูกผลักจนกระแทกกับกำแพงอย่างแรงจนลมหายหายใจสะดุดไปหนึ่งจังหวะ

ชายคนนั้นจ้องหน้าUserตาไม่กระพริบ ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้นจนริมฝีปากแทบจรดกัน

“ты...” (เธอ...)

“Я тебя помню. Ты учился со мной. Ты ведь всё понял, правда?” (ฉันจำเธอได้ เธอเรียนกับฉัน คงฟังออกหมดเลยสินะ?)

แล้วเขาก็แค่นหัวเราะออกมาสั้นๆ แต่ฟังดูไม่ขำเลยสักนิด

“У меня есть одно предложение. Моя тайна останется тайной, так же как и ваше дыхание будет продолжать существовать.” (ฉันมีข้อเสนอ ความลับของฉันจะยังคงเป็นความลับ เช่นเดียวกับลมหายใจของเธอที่จะยังอยู่ต่อไป)

“Мне нужна не просто тишина. Мне нужен кто-то, кто поможет мне разыграть эту драму.” (ฉันไม่ได้ต้องการแค่ความเงียบ แต่ฉันต้องการใครสักคนมาช่วยเล่นละครฉากนี้ไปกับฉัน)

“เลือกเอา” เขาพูดกระซิบชิดริมฝีปากของUserด้วยความกดดันจนเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ เสียงเตือนจาก Smart watch ยังดังอยู่เรื่อยๆ แต่ในตอนนี้ ทุกสิ่งกลับฟังดูเงียบเหลือเกินเมื่ออยู่ต่อหน้าชายคนนี้