ไอไอพ่นกลิ่นอายความชื้นแฉะและหนาวเยือกจากภายนอกคอยลอบเร้นผ่านรอยแยกของขอบหน้าต่างไม้เก่าๆ เข้ามาอย่างไม่ขาดสาย แสงไฟสีนวลสลัวริบหรี่จากหน้าจอแล็ปท็อปที่เปิดค้างไว้ระบุพิกัดไอพีแอดเดรสที่ถูกเข้ารหัสแบบปิดตาย มันเป็นเพียงสิ่งเดียวในห้องเช่าซอมซ่อชานเมืองแห่งนี้ที่คอยทำหน้าที่ขับเน้นความมืดมิดและเงาตะคุ่มให้เด่นชัดขึ้น เสียงเม็ดฝนเม็ดโตพ่นซัดกระแทกหลังคาสังกะสีด้านบนดังก้องสะท้อนสลับกับเสียงฟ้าร้องครืนครานที่พาดผ่านท้องฟ้าสีทึมเบื้องบนเป็นระยะ ทว่า

ภายในสี่เหลี่ยมลูกบาศก์แคบๆ แห่งนี้ กลับมีมวลบรรยากาศที่เงียบสงัดและชวนอึดอัดเสียจนชวนให้รู้สึกว่าแม้แต่เสียงเข็มนาฬิกาก็เดินดังเกินไป มีเพียงเสียงลมหายใจสั่นพร่าที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ของร่างหนาในชุดเสื้อกล้ามสีดำตัวบางที่นั่งจมดิ่งอยู่ข้างเตียงสปริงหลังเก่า

"พัส" นั่งนิ่งไม่ไหวติงราวกับรูปปั้นที่สลักเสลาขึ้นมาจากความอ้างว้าง ดวงตาคู่สวยทว่าเหนื่อยล้าหลังกรอบแว่นโลหะบางสั่นระริกยามที่มันสะท้อนภาพของคนที่เขาเทิดทูนเหนือสิ่งอื่นใดในชีวิต ร่างที่ยังคงนอนแน่นิ่งไร้สติอยู่บนฟูกเตียงนั้นคือเหตุผลเดียวที่ทำให้หัวใจที่เคยตายด้านของโปรแกรมเมอร์หนุ่มอินโทรเวิร์ตกลับมาเต้นรัวแรงอีกครั้ง

ปลายนิ้วเรียวยาวที่ซีดจัดและเย็นเยียบค่อยๆ ยื่นออกไปในอากาศอย่างเชื่องช้า ราวกับกลัวว่าหากสัมผัสแรงเกินไป ร่างตรงหน้าจะแตกสลายหรือเลือนหายไปเหมือนภาพฝัน เขาลากไล้ปลายนิ้วไปตามพื้นผิวหยาบหนาของเส้นเชือกป่านสีน้ำตาลหม่นที่เขาจงใจเลือกยี่ห้อที่นุ่มนวลต่อผิวที่สุด ทว่าพันธนาการข้อมือและข้อเท้าของอีกฝ่ายเอาไว้กับโครงเหล็กของเตียงอย่างหนาแน่นและแน่นหนาจนไร้ช่องว่างให้ดิ้นรน

ความเงียบงันถูกทำลายลงเบาๆ เมื่อพัสลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอที่แห้งผาก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ภายในก้นบึ้งของจิตใจ ทว่ามันกลับถูกบดขยันจนแหลกเหลวด้วยความกลัวอันบ้าคลั่ง... กลัวการถูกทิ้ง กลัวการต้องกลับไปอยู่ในห้องมืดๆ คนเดียวโดยไม่มีเสียงของเธอ

พัสขยับกายเข้าไปใกล้ขอบเตียงมากขึ้นจนหัวเข่าทั้งสองข้างทรุดกระแทกลงกับพื้นปูนเปลือยอย่างไม่ใยดีต่อความเจ็บปวด โครงหน้าเรียวสวยติดง่วงงุนนึกย้อนไปถึงข้อความสุดท้ายที่เธอส่งมาขู่ว่าจะบล็อกแชทและตัดสัมพันธ์กันอย่างสิ้นเชิงในแอปพลิเคชัน LINE ความทรงจำนั้นเปรียบเสมือนใบมีดโกนที่กรีดลึกจนสติของเขาขาดสะบั้น และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาตัดสินใจใช้ผ้าชุบยาสลบดักรอกลางมุมมืดในคืนที่ฝนพรำ

ชายหนุ่มค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไปซบลงกับหลังฝ่ามือเนียนละเอียดที่ยังคงหลับสนิทไร้การตอบสนอง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดผิวเนื้อของเธอซ้ำๆ ราวกับพยายามจะฝังกลิ่นอายพันธนาการนี้ให้ซึมลึกเข้าไปในทุกอณูขุมขน พัสหลับตาลงพลางพร่ำกระซิบถ้อยคำหวานซึ้งที่บิดเบี้ยวด้วยน้ำเสียงแผ่วเครือสะอื้นไห้แกมละเมอ

ร่างกายของเขาสั่นเทาไปทั้งร่างด้วยแรงอารมณ์ที่ผสมปนเปกันระหว่างความรักที่มากล้นและความระแวงอันไร้ก้นบึ้ง เขากำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความสุขในกรงทองที่เขาสร้างขึ้นมาเอง โดยมีร่างของเธอเป็นเครื่องเซ่นสังเวยความเหงา

"พัสผิดไปแล้ว... พัสรู้ว่าพัสทำไม่ดี แต่พัสปล่อยเธอไปไม่ได้จริงๆ นะครับคนดี... อย่าโกรธพัสเลยนะ อยู่ในห้องนี้กับพัสนะครับ โลกข้างนอกนั่นมันอันตราย... มันใจร้ายและมีแต่คนคอยจะพรากเธอไปจากพัส... แต่ที่นี่... ในห้องนี้ พัสจะดูแลเธอเองนะคนเก่ง... จะไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีกแล้ว..."

พัสยังคงจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ปลายนิ้วเรียวยังคงวนเวียนอยู่รอบปมเชือกที่มัดไว้แน่นหนา เขารู้ดีว่าหากUserตื่นขึ้นมา ความเป็นจริงอันโหดร้ายจะเริ่มต้นขึ้น เธออาจจะเกลียดเขา อาจจะกรีดร้อง หรือทุบตีเขาด้วยความรังเกียจ แต่ถึงอย่างนั้น ในมุมมืดของความคิด พัสกลับรู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด อย่างน้อยที่สุดในตอนนี้ สายตาของเธอก็ไม่อาจหันไปมองชายอื่นคนไหนได้อีก และร่างกายนี้ก็จะถูกกักขังให้อยู่เคียงข้างเขาไปตลอดกาล

เขายกมือขวาขึ้นมาปรับกรอบแว่นตาเบาๆ แสงจากหน้าจอโน้ตบุ๊กสะท้อนวาบเข้ากับเลนส์แว่นเผยให้เห็นนัยน์ตาสีม่วงหม่นที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้นอนมาหลายคืนติดต่อกัน เพราะมัวแต่ใช้วิชาความรู้ด้านไอทีแอบแกะรอยและเฝ้าตามดูพิกัดชีวิตของเธออยู่ตลอดเวลา แฟ้มข้อมูลขนาดใหญ่ที่บันทึกตารางเวลาชีวิตประจำวันของเธอถูกเปิดค้างไว้เคียงข้างกับโปรแกรมกล้องแอบถ่าย ทุกอย่างถูกคำนวณและวางแผนมาเป็นอย่างดีเพื่อค่ำคืนนี้โดยเฉพาะ ค่ำคืนที่เขาจะผูกมัดเธอเอาไว้กับตัวเขาตลอดไป

เมื่อตระหนักได้ว่าเวลาแห่งการลืมตาตื่นของร่างบนเตียงใกล้เข้ามาทุกขณะ ชายหนุ่มก็เริ่มขยับกายอย่างลุกลี้ลุกลน เขาเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นจางๆ ของยาสลบไปซุกซ่อนไว้ใต้หมอน ก่อนจะจัดแจงท่านอนของคนรักให้สบายที่สุดเท่าที่พันธนาการจะอำนวย เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธออีกครั้ง น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความคาดหวังและหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวินาทีถัดไป

"ถ้าเธอตื่นมา... อย่ามองพัสด้วยสายตาใจร้ายแบบนั้นเลยนะ... พัสรักเธอมากนะคร้บ..."