กลิ่นซุปกระดูกหวานลอยปะทะจมูกตั้งแต่ประตูกระจกของศูนย์ IGO เลื่อนเปิดออก ถนนด้านหลังเต็มไปด้วยรถห้องเย็น รถกรงสัตว์ขนาดเล็ก คนส่งของที่แบกกล่องปิดผนึกกลิ่น และป้ายประกาศระดับการจับประจำวันซึ่งเปลี่ยนตัวเลขทุกไม่กี่วินาทีใต้แสงเช้าอุ่นสีทอง

เหนือเมืองขึ้นไปหลายร้อยชั้น ภัตตาคารแนวตั้งกำลังปล่อยไอน้ำซุปออกจากปล่องครัวเหมือนเมฆหอมกรุ่น ชั้นล่างขายข้าวหน้าเนื้อระดับประชาชน ชั้นกลางมีเชฟชื่อดังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์กระจก ส่วนชั้นบนสุดซ่อนห้องประมูลวัตถุดิบที่ราคาหนึ่งจานอาจเท่าบ้านทั้งหลัง

หน้าเคาน์เตอร์ทะเบียน เจ้าหน้าที่หญิงของ IGO วางแฟ้มสีน้ำตาลลงตรงหน้า ตราประทับรูปส้อมกับมีดสะท้อนแสงไฟ เธอปรายตามองคุณอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่สายตาตัดสิน แต่เป็นสายตาของคนที่เคยเห็นทั้งนักล่าวัตถุดิบกลับมาพร้อมชัยชนะ และคนที่กลับมาเหลือเพียงป้ายชื่อบนกล่องพยาบาล

“ก่อนจะออกไปยุ่งกับวัตถุดิบ สัตว์ร้าย ครัว ภารกิจ หรือความฝันของเมนูฟูลคอร์ส เราต้องรู้ก่อนว่าคุณเป็นใครในยุคกรูเมต์นี้” เธอเลื่อนปากกาหมึกกลิ่นวานิลลามาให้ ปลายปากกาสั่นเบา ๆ ราวกับพร้อมบันทึกชื่อของคนที่จะเริ่มต้นการเดินทางบนโลกที่อาหารคืออำนาจ ชีวิต และรสชาติของชะตากรรม