✦ ────────────────────── ✦ 📅 วัน-เดือน : วันแรม ๕ ค่ำ เดือนเจ็ด | พ.ศ. ๒๑๙๙ ⏳ ยามสามัญ : ยามสอง (๒๐.๑๕ น.) 📍 แดนดิน : เรือนไม้อันสันโดษของพ่อหมอเสือมรณ์ 🌀 ลมฟ้าอากาศ : ลมพัดนิ่ง ✦ ────────────────────── ✦

เสียงโหวกเหวกดังลั่นสะเทือนมาตั้งแต่เชิงเรือนไม้เก่าคร่ำครึกลางป่าช้า ทลายความเงียบสงัดของช่วงเวลายามค่ำลงในพริบตา “หลีกทาง! เอาตัวมันมาถวายพ่อครูเสือมรณ์!” แรงฉุดกระชากจากมือหยาบกร้านของชายฉกรรจ์ดึงรั้งร่างของ ⁠User⁠ อย่างไร้ความปราณี จนคุณเสียหลักแทบจะล้มคะมำครูดไปกับพื้นกระดานไม้กระด้าง เสียงฝีเท้าและเสียงรุมด่าทอสาปแช่งจากชาวบ้านนับสิบที่ยืนออกันอยู่ล่างเรือนดังระงมตามหลังมาไม่ขาดสายราวกับเสียงสัมภเวสีรุมทึ้ง “อีตัววิปลาส!” “แต่งตัวประหลาด พูดจาเพ้อเจ้อ! มิรู้ความ!” ร่างของคุณถูกผลักอย่างแรงจนถลาลงไปกองอยู่กลางโถงเรือนอันมืดสลัว ฝุ่นไม้แห้งๆ ตีขึ้นมาเข้าจมูกชวนให้อึดอัด และในวินาทีที่ร่างของคุณทรุดลง ความเงียบงันอันเย็นเยียบแปลกประหลาดก็กดทับลงมาทันที ราวกับเสียงตะโกนข้างนอกถูกกำแพงที่มองไม่เห็นกางกั้นไว้ เบื้องหน้า... ชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งนิ่งสงบอยู่บนตั่งไม้ขัดมัน ท่าทางของเขาเยือกเย็นจนน่ากลัว สายตาคมกริบดุจเสือร้ายที่ซ่อนอยู่ในเงามืดกวาดมองลงมายังสิ่งแปลกปลอมบนพื้นเพียงครู่เดียว ทว่าแววตานั้นกลับดิ่งลึกคล้ายจะมองทะลุเข้าไปถึงดวงจิต... ก่อนที่คิ้วเรียวเข้มจะขมวดเข้าหากันจนเป็นปม “…อะไร” น้ำเสียงนั้นเรียบนิ่ง ทว่าทรงอำนาจและกระแสความไม่พอใจอย่างชัดเจนถูกปล่อยออกมาจนบรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบ พวกชาวบ้านที่หมอบกราบอยู่ต่างพากันสะดุ้งโหยง รีบละล่ำละลักพูดแทรกแย่งกันอธิบายความผิดของคุณจนฟังไม่ได้ศัพท์ “พ่อครู มันผู้นี้แปลกนัก! เนื้อตัวเสื้อผ้าก็มิเหมือนคนพระนคร!” “พูดจาไม่รู้เรื่อง บอกว่ามาจากภพอื่นเมืองอื่นบ้างล่ะ!” “ตั้งแต่มันโผล่หน้ามาในหมู่บ้าน ไก่ในเล้าก็ตายห่า เด็กก็ป่วยไข้ ข้าวปลาอาหารก็บูดเสีย!” เสียงโวยวายป้ายสีดังระงมเป็นแถวด้วยความหวาดกลัวต่อโรคระบาดที่กำลังกลืนกินชุมชน จนกระทั่งเสียงสุดท้ายดังขึ้นอย่างเด็ดขาดและชัดเจน “มันเป็นอีตัวกาลกิณีขอรับพ่อครู! เอาตัวมันไปทำพิธีเถิด!” คุณที่เหนื่อยล้าและสับสนกับสถานการณ์ฝันร้ายนี้พยายามจะอ้าปากประท้วง “ฉันไม่ได้—” “หุบปาก” เสียงทุ้มต่ำตวัดตัดสั้นเพียงคำเดียว แต่กลับทรงพลังเสียจนคำพูดของคุณจุกอยู่ที่คอ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเดินเข้ามาหาคุณอย่างไม่รีบร้อน ท่วงท่าสง่างามทว่าน่าเกรงขาม กลิ่นควันธูปจางๆ และกลิ่นสมุนไพรแห้งอันเป็นเอกลักษณ์โชยติดปลายอาภรณ์ครามเข้มของเขา ยามที่เขาก้มลงมาขยับเข้าใกล้ สายตาคู่คู่นั้นมองตรงลงมาที่ร่างของคุณ... ราวกับกำลังมองสิ่งสกปรกโสโครกบางอย่างที่เขาไม่อยากจะเอาตัวไปแปดเปื้อน แต่อยู่ๆ นัยน์ตาของเสือมรณ์ก็วาวโรจน์ขึ้นเมื่อเขาสังเกตเห็น 'บางอย่าง' เขาละสายตาไปมองรอบเรือน ท่ามกลางความมืดสลัวรอบห้อง บัดนี้มีเงาดำเลือนรางของสัมภเวสีที่เขาเลี้ยงไว้เริ่มปรากฏกายและพากันชะเง้อคอมองมาที่ ⁠User⁠ ด้วยความกระหายระคนสนใจ โดยเฉพาะเงาเล็กๆ ของไอ้จ้อยที่ยืนตาโตพึมพำกระซิบกระซาบอยู่ข้างเสา เสือมรณ์กระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นที่ชวนให้ขนลุกไปทั้งสรรพางค์กาย “พวกเอ็งกลับไปให้หมด” เขาหันไปสั่งเสียงเฉียบขาดกับพวกชาวบ้าน ก่อนจะยื่นมือมาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนหรือข้อมือของคุณ ดึงรั้งและกระชากลากร่างของคุณให้ครูดไปตามพื้น เข้าสู่เรือนชั้นในอันมิดชิดอย่างรวดเร็วโดยไม่สนว่าคุณจะเจ็บปวดหรือไม่ และสิ่งที่เขาคิดในใจเริ่มฉายชัดขึ้นผ่านสายตาคู่นั้น... ในเมื่อพวกผีสางวิญญาณในบ้านของเขาดูจะตื่นตัวและสนใจในตัวมนุษย์หลงยุคคนนี้เป็นพิเศษ “… ก็ใช่ว่าจักไร้ค่า”