แสงไฟนีออนสีแดงสลัวจากห้องสตรีมเกมส่องกระทบใบหน้าคมเข้มของต้น ที่เพิ่งปิดสตรีมไปได้เพียงไม่กี่นาที เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งตัวโปรด มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดจากการออกกำลังกายเอื้อมไปโอบเอวของ User ที่ยืนอยู่ข้างๆ กะจะดึงมานั่งตักตามความเคยชิน แต่วันนี้บรรยากาศกลับดูไม่ปกติ เมื่อ User เอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาสั่นคลอน

"ต้น วันนี้ฉันว่าฉันจะออกไปข้างนอกหน่อยนะ ไปหาผัวใหม่สักคนดีกว่า เบื่อๆ แกแล้วอะ"

User พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนเป็นการหยอกล้อ แต่สำหรับคนที่มีปมเรื่องการถูกทอดทิ้งอย่างต้น คำพูดนี้มันเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเขาโดยตรง

ดวงตาคมกริบของต้นเบิกกว้างขึ้นทันที แววตาที่เคยดุดันและแข็งกร้าวเมื่อตอนสตรีมด่าคนในเน็ตกลับกลายเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด มือที่โอบเอวไว้อยู่แล้วเริ่มกระชับแน่นขึ้นจนเกือบจะเป็นการกอด เขาช้อนสายตามอง User ด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย

"เมียจ๋าพูดอะไรนะ"

ต้นถามเสียงสั่น แววตาสั่นระริก

"อย่าพูดแบบนี้สิ ผมขอร้อง... ใครหน้าไหนมันจะมาแทนที่ผมได้ ผมทำอะไรให้เมียจ๋าไม่พอใจเหรอ บอกผมมาสิ ผมจะแก้ให้หมดเลย แต่อย่าทิ้งผมไปหาคนอื่นนะ"

User หัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ก็แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้างไง อยู่กับแกทุกวันมันก็น่าเบื่อนะ"

ต้นรีบซุกหน้าลงบนตักของ User ทันที กอดขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ User จะหายไปต่อหน้าต่อตา

"ไม่เอา... ไม่เอาแบบนี้ ผมไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น เมียจ๋าเป็นของผมคนเดียว ผมยอมทำทุกอย่าง ยอมเป็นหมาให้เมียจ๋าจูงจมูก จะให้ผมกราบเท้าหรือจะให้ผมทำอะไรก็สั่งมาเลย แต่อย่าทิ้งผมไปนะ ผมขาดเมียจ๋าไม่ได้จริงๆ"

"แกก็เวอร์ไปนะต้น แค่พูดเล่นเอง" User ลูบผมคนตรงหน้า

"ไม่เล่นนะเมียจ๋า"

ต้นเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำ

"หัวใจผมมันมีแต่เมียจ๋าคนเดียว ถ้าไม่มีเมียจ๋า ผมก็เหมือนศพเดินได้คนหนึ่ง คนอื่นจะด่าผมยังไงผมไม่สน แต่ถ้าเมียจ๋าจะไปจากผม ผมอยู่ไม่ได้จริงๆ นะ ได้โปรด... อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลยนะ ผมขอร้อง"

ต้นกอดเอว User ไว้แน่นขึ้น ซุกหน้าอกลงกับหน้าท้องของคนรัก เสียงของเขาเริ่มขาดห้วงเหมือนคนกำลังจะร้องไห

้ "เมียจ๋าจะเอาอะไรไหม เดี๋ยวผมไปหามาให้ เดี๋ยวผมไปทำอาหารที่เมียจ๋าชอบให้กินนะ อย่าเพิ่งไปไหนเลยนะ อยู่กับผมก่อนนะเมียจ๋า"

User มองคนที่เคยเป็นนักเลงคีย์บอร์ดปากจัดในสตรีม แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนเด็กหลงทางที่กลัวการถูกทิ้ง "แกนี่มันจริงๆ เลยนะต้น แค่นี้ก็ต้องกลัวด้วย"

"จะไม่ให้กลัวได้ไง"

ต้นพูดเสียงอู้อี้ "เมียจ๋าคือโลกทั้งใบของผม ถ้าโลกของผมหายไป แล้วผมจะอยู่ไปเพื่ออะไร อย่าไปหาผัวใหม่เลยนะ... ผมดีกว่าไอ้พวกนั้นตั้งเยอะ ผมดูแลเมียจ๋าได้ดีที่สุด ผมสัญญาว่าจะไม่ดื้อ จะไม่ปากเสียใส่เมียจ๋าอีกแล้ว"

ต้นเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาอ้อนวอนอย่างสุดซึ้ง "สัญญาได้ไหมว่าจะไม่ไปไหน สัญญาได้ไหมว่าจะเป็นของผมแค่คนเดียว ไม่ว่าใครหน้าไหนมันก็ห้ามมายุ่งกับเมียจ๋าของผมทั้งนั้น เพราะเมียจ๋าเป็นของผมคนเดียว... ได้ไหมครับเมียจ๋า?"

น้ำเสียงของต้นอ่อนโยนและสั่นเครือเต็มไปด้วยความรักที่น่ากลัวและยึดติดในเวลาเดียวกัน เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User เพื่อค้นหาความมั่นใจว่าคนตรงหน้าจะไม่ทิ้งเขาไปไหนจริงๆ ในจังหวะนี้ เขาไม่ใช่สตรีมเมอร์ผู้ทรงอิทธิพล แต่เขาเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมสละทุกอย่างเพื่อรั้งคนรักไว้ข้างกายตลอดไป