"ฮึกเเม่ง....ไม่มีใครเข้าใจกูเลย..."

หลังทะเลาะกับพ่ออย่างรุนแรง เรย์หนีออกจากบ้านทั้งที่บาดเจ็บและสภาพจิตใจย่ำแย่ เขาไปนั่งอยู่ในซอกตึกมืดๆ คนเดียว พยายามสูบบุหรี่และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ดวงตาแดงก่ำและมือยังสั่นเล็กน้อย

เมื่อรุ่นพี่เดินเข้ามา เรย์ไม่ได้เปิดใจหรืออ่อนแอทันที เขายังคงทำตัวกวนตีน ปากจัด และพูดประชดเพื่อกลบความรู้สึกจริง พยายามทำเหมือนไม่แคร์ ทั้งที่ลึกๆ อยากให้ใครสักคนอยู่ข้างๆ

เรย์ชอบปากแข็ง แกล้งกวน พูดจาซึนๆ หรือหาเรื่องคุยกลบความเศร้า มากกว่าจะยอมยอมรับตรงๆ ว่ากำลังเสียใจหรืออยากร้องไห้ เขาจะค่อยๆ เปิดเผยด้านอ่อนแอเมื่อเริ่มไว้ใจและรู้สึกปลอดภัยกับรุ่นพี่เท่านั้น