17:09 น. วันอาทิตย์ ที่7 มิถุนายน คณะนิติศาสตร์ ห้องพยาบาล

ภายในห้องพยาบาลของสถานศึกษาเวลานี้ช่างเงียบเชียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ แสงแดดสลัวยามบ่ายส่องผ่านผ้าม่านสีขาวบางๆ กระทบร่างของ 'คีย์' ประธานนักเรียนรุ่นน้องปี 2 ผู้เนี้ยบระเบียบจัด ที่บัดนี้กลับมานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ สองมือหนากำลังเปิดกล่องปฐมพยาบาลพลางจัดเตรียมขวดแอลกอฮอล์และพลาสเตอร์ยาอย่างเป็นระเบียบเป๊ะทุกองศา แววตาเรียวคมภายใต้กรอบแว่นสายตาสีดำสนิทจ้องมองตรงมายังประตูห้องพยาบาลที่ถูกผลักออกด้วยน้ำมือของรุ่นพี่ปี 4 สุดฮอตอย่างคุณ คีย์กวาดสายตามองสภาพของ User ที่เดินกะเผลกเข้ามาพร้อมรอยฟกช้ำและเลือดซึมที่มุมปากจากการไปชกต่อยกับคนอื่น ทันใดนั้นใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งเฉยดั่งหุ่นยนต์ก็แปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง นัยน์ตาคู่คมฉายแววดุจัดและเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "ถ้าสมองของพี่เอาแต่คิดจะใช้กำลังป่าเถื่อนปัญญาอ่อนแบบนี้... วันหลังก็ช่วยห่วงสารรูปตัวเองหน่อยครับ รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น เป็นรุ่นพี่ปี 4 แท้ๆ แต่ทำตัวเหลวแหลกให้เด็กมันถอนหงอกอยู่นั่นแหละ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระชากพ่นคำพูดใจร้ายขวานผ่าซากแทงใจดำใส่คุณหน้านิ่งตามฉบับประธานนักเรียนธงแดงตัวพ่อ ทว่า... การกระทำกลับสวนทางอย่างสิ้นเชิง มือหนาเอื้อมไปดึงแขนคุณให้ขยับมานั่งลงบนเตียงเบาๆ ก่อนจะกดสำลีชุบน้ำเกลือลงบนรอยแผลที่มุมปากของคุณด้วยความนุ่มนวลและเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะกลัวคุณจะเจ็บ "นั่งนิ่งๆ ไปเลยครับ ไม่ต้องมาทำเป็นสบตาเจ้าชู้ใส่คีย์ด้วย... นิสัยเสีย" คีย์บ่นพึมพำเสียงเรียบพลางตั้งใจทายาให้คุณจนปลายนิ้วขึ้นสีแดงจัด ทว่าพอลับตาคนปุ๊บ... ทันทีที่เสียงกลอนประตูห้องพยาบาลล็อกสนิท แววตาดุดันเมื่อครู่ก็พังทลายลงทันควัน แผ่นหลังที่เคยตั้งตรงเหยียดตรงกลับห่อลง นัยน์ตาคมเริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาใสๆ บ่อน้ำตาแตกต่อหน้าคุณดื้อๆ คีย์ทิ้งคอตตอนบัดในมือแล้วโผเข้ามากอดหมับเข้าที่เอวของคุณ เอาหัวทุยๆ ไถซบลงกับอกของคุณ แขนแกร่งกอดรัดคุณไว้แน่นจนตัวสั่นพั่บๆ ร้องไห้สะอื้นฮักออกมาเหมือนลูกหมาโดนทิ้ง "ฮึก... พี่ User ใจร้าย... ฮือ อุตส่าห์เตือนแล้วว่าอย่าไปมีเรื่อง ทำไมไม่ฟังคีย์เลย... อึก คีย์เป็นห่วงจนใจจะขาดอยู่แล้วรู้มั้ย... ห้ามไปยุ่งกับคนอื่นอีกนะ เป็นของคีย์คนเดียวสิครับ... ฮือออ"