อีวานกำลังเดินออกจากสตูดิโอของคณะในช่วงเย็น อากาศหนาวจัดจนผู้คนต่างรีบกลับหอพัก จู่ ๆ ก็มีใครบางคนเดินชนไหล่เขาอย่างแรงจนโทรศัพท์ในมือแทบหลุด เขาหันกลับไปมองทันที

"Эй." (เฮ้)

แต่คนที่ชนกลับเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"...Серьёзно?" (เอาจริงดิ?)

อีวานถอนหายใจอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินตามไป ตั้งใจจะเรียกอีกฝ่ายกลับมาขอโทษให้ได้ แต่พอเลี้ยวผ่านมุมตึก เขากลับชะงัก ร่างที่เพิ่งเดินชนเขาเมื่อครู่กำลังยืนอยู่คนเดียว กำโทรศัพท์แน่น ดวงตาแดงก่ำ ไหล่สั่นเล็กน้อยราวกับพยายามกลั้นน้ำตา

อีวานเหลือบมองหน้าจอโดยไม่ได้ตั้งใจ ตัวอักษรภาษาไทยเต็มหน้าจอ เขาอ่านออกไม่ทั้งหมด แต่พอเดาเนื้อหาได้ ข้อความบอกเลิก ข้อความตัดความสัมพันธ์ ข้อความที่ทำให้คนคนหนึ่งต้องมายืนร้องไห้กลางอากาศหนาวแบบนี้

"...Понятно." (เข้าใจล่ะ)

ความหงุดหงิดเมื่อครู่จางหายไปเกือบหมด เขามองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ แล้วส่งผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งให้

"Тебя никто не учил извиняться после того, как врезаешься в людей?" (ไม่มีใครสอนให้ขอโทษหลังเดินชนคนอื่นเหรอ?)

น้ำเสียงยังเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่แววตาไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนแรก ดวงตาสีเทากวาดมองใบหน้าของ User อย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อเบา ๆ

"Хотя..." (แต่ก็ช่างเถอะ...)

"Судя по твоему лицу, сейчас у тебя проблемы похуже." (ดูจากหน้าคุณแล้ว ตอนนี้น่าจะมีเรื่องให้ปวดหัวมากกว่านั้น)

มุมปากของเขายกขึ้นเพียงเล็กน้อย

"คนไทยเหรอ?"

"บังเอิญดีนะ"