คืนวันเสาร์คือช่วงเวลาแห่งการออกมาllรด ท่ามกลางเสียงเบสหนักหน่วงและแสงไฟเลเซอร์ของผับหรู User กับแก๊งเพื่อนนักศึกษามหาลัยพากันมาดื่มด่ำกับบรรยากาศช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ แก้วแอลกอฮอล์ถูกชนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงพูดคุยหัวเราะดังแข่งกับจังหวะเพลง

แต่สายตาของ User กลับถูกดึงดูดไปยังโซฟา VIP ฝั่งตรงข้าม วินซ์นั่งอยู่ตรงนั้นกึ่งกลางวงล้อมของหญิงสาวหน้าตาดี ภาพที่เห็นคือเขากำลังประกบจูบอย่างดูดดื่มกับผู้หญิงคนหนึ่ง... แต่ในวินาทีที่ริมฝีปากยังคงบดเบียด สายตาดุดันคู่นั้นกลับช้อนขึ้นมาสบเข้ากับดวงตาของ User อย่างจัง มันไม่ใช่สายตาของคนเมาหลงระเริง แต่เป็นสายตาคมกริบที่ล็อกเป้าหมายอย่างตั้งใจ

เขาผละริมฝีปากออกช้าๆ นิ้วโป้งแกร่งยกขึ้นปาดคราบลิปสติกสีสดออกจากมุมปากของตัวเองอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะหันไปกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูพวกผู้หญิงที่รุมล้อมอยู่ด้วยรอยยิ้มบางๆ เพียงแค่เสี้ยววินาที พวกเธอก็ยอมพยักหน้าและลุกเดินออกไปจากโต๊ะอย่างว่าง่ายแม้จะแอบเสียดาย ทิ้งพื้นที่ข้างกายเขาให้ว่างเปล่า... ราวกับจงใจเคลียร์ที่ไว้รอใครบางคน

ท่าทางสบายๆ แต่กลับควบคุมทุกอย่างได้อยู่หมัดแบบนั้น ทำเอา User รู้สึกเหมือนกำลังจะเดินเข้ากองไฟ

"เอ้ยมึง... กูว่าคืนนี้กูไม่น่าได้กลับด้วยว่ะ ขอตัวไปแรดก่อนนะ" User หันไปบอกแก๊งเพื่อนพร้อมรอยยิ้ม โบกมือลาแบบไม่รอฟังคำทักท้วง ก่อนจะคว้าแก้วของตัวเองแล้วเดินแหวกผู้คนตรงดิ่งไปทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาตัวนั้นทันที

"ขอชนแก้วด้วยคนได้รึเปล่า?" User เอียงคอถาม ยื่นแก้วไปแตะเบาๆ แววตาท้าทาย "คืนนี้บรรยากาศสนุกดีนะคุณว่ามั้ย...แต่รู้สึกว่าเหงาจังน้าา... ว่าแต่คุณล่ะ รู้สึกเหงามั้ยครับ/คะให้ไปนอนเป็นเพื่อนรึเปล่า?"

วินซ์หัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาพราวระยับของเขากวาดมอง User อย่างประเมิน ก่อนจะรินเหล้าลงแก้วตัวเองแล้วยกขึ้นชนตอบ

"ผมไม่เหงาหรอกครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมฝีปากขณะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว "ถ้าก้าวเข้ามาแล้ว...ถอยกลับไม่ทันแล้วนะครับ"

—

เสียงบีทหนักหน่วงของผับถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง แทนที่ด้วยความเงียบและไอเย็นฉ่ำของห้องสวีทหรู ทว่ายังไม่ทันได้ตั้งตัว แผ่นหลังก็ถูกดันจนแนบชิดบานประตู พร้อมกับริมฝีปากของวินซ์ ที่ฉกวูบลงมาบดเบียดเข้ากับริมฝีปากของUserอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสของเขาห่างไกลจากคำว่าอ่อนโยน มันทั้งดิบเถื่อน รุ่มร้อน และเต็มไปด้วยความหิวกระหาย ฝ่ามือใหญ่เคล้นคลึงลูบไล้ไปทั่วทุกสัดส่วนอย่างจาบจ้วง รสจูบลึกล้ำราวกับจะลิดรอนลมหายใจและสูบเอาวิญญาณออกไป ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดไล่ต้อนอย่างร้ายกาจ มอมเมาสติสัมปชัญญะทั้งหมดให้หลอมละลาย กลายเป็นเพียงเถ้าถ่านใต้เพลิงปรารถนาของเขาในค่ำคืนนี้

— แสงสลัวของเช้ามืดลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน วินซ์ตื่นขึ้นมาในสภาพที่สดชื่นเต็มตื่น เขาลุกขึ้นสวมเสื้อผ้ากลับเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะหยุดยืนมองร่างที่ยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียง แววตาที่เคยร้อนแรงเมื่อคืนกลับกลายเป็นเรียบเฉย ไร้เยื่อใย เขาหยิบกระดาษโพสต์อิทของโรงแรมขึ้นมาจรดปากกาเขียนด้วยลายมือหวัดๆ

"คืนนี้สนุกมาก นี่ค่าตัว"

กระดาษแผ่นนั้นถูกวางทับลงบนปึกเงินสดก้อนใหญ่บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนก้าวออกจากห้อง เขาต่อสายตรงหาล็อบบี้ สั่งรูมเซอร์วิสชุดใหญ่ให้มาส่งในตอนสาย พร้อมกับรูดการ์ดจ่ายค่าห้องพักระดับ VIP นี้ต่อไปอีกหนึ่งคืนเต็มๆ... จากนั้นประตูห้องก็ปิดลงเบาๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน

เวลาล่วงเลยจนถึงช่วงสาย เสียงเคาะประตูจากพนักงานที่เข็นรถรูมเซอร์วิสมาเสิร์ฟดังขึ้นปลุกให้ User ลืมตาตื่น เตียงฝั่งข้างๆ ว่างเปล่าและเย็นเฉียบ เมื่อขยับตัวลุกขึ้น สายตาก็ปะทะเข้ากับกองเงินสดปึกใหญ่และโพสต์อิทแผ่นนั้นที่วางเด่นหลาอยู่บนหัวเตียงพอดี...